Martyna Wojciechowska o wdzięczności i dziękowaniu

„Poczuć wdzięczność to jedno. Ale druga rzecz, ten szalenie ważny krok, do którego bardzo was namawiam, to jest to, żeby umieć powiedzieć to na głos. Dziękuję – proste, piękne, magiczne słowo, które możemy powiedzieć każdemu na naszej drodze”.
Sylwia Niemczyk
03.04.2020
To jedno „dziękuję” sprawia, że nasze relacje z ludźmi wyglądają zupełnie inaczej – mówi Martyna Wojciechowska  i zachęca do udziału w naszej akcji #DZIĘKUJĘ. 
 

Wdzięczność to jest wyraz dojrzałości

Według dziennikarki i podróżniczki wdzięczność i umiejętność docenienia tego, co dostaliśmy od życia i od innych ludzi, to wyraz naszej wewnętrznej dojrzałości. Przekonanie, że wszystko, co osiągnęliśmy, zawdzięczamy sobie, być może i jest przyjemne – ale na pewno nie jest prawdziwe. 

– Zachęcam was do tego, żebyśmy się rozejrzeli i żebyśmy zastanowili się, ile jest jednak cudownych osób i cudownych rzeczy, które mamy. Bardzo chciałabym, żebyście zatrzymali się na chwilę i zastanowili, jak wiele zawdzięczacie innym ludziom. Nikt z nas nie byłby w tym miejscu, gdyby nie pomoc tych ludzi.
 

Powiedz: dziękuję

Martyna Wojciechowska rozdziela uczucie wdzięczności i umiejętność wyrażenia jej. To dwie zupełnie inne rzeczy: bywa, że jesteśmy komuś za coś wdzięczni, ale z różnych powodów nie decydujemy się powiedzieć tego jednego słowa: dziękuję. A to błąd, na którym cierpimy my sami.

Dziennikarka przekonuje, że słowo „dziękuję” to jest najpiękniejsza rzecz, którą możemy dać drugiemu człowiekowi, lepsza, ważniejsza i bardziej wartościowa niż nawet najwspanialszy prezent. 

– Czasem warto wziąć telefon i zadzwonić do kogoś z przeszłości i powiedzieć: „Dziękuję ci za to, że wtedy i wtedy...” i przekonacie się, jak niesamowitą energię niesie to słowo. Zastanówcie się, komu chcielibyście podziękować. Takich osób jest na pewno w waszym życiu bardzo wiele. Może jeszcze nie zdążyliście, może zapomnieliście. Dzisiaj jest do tego najlepsza okazja. 
 
Akcja #DZIĘKUJĘ także w „Urodzie Życia” 5/2020. 

Kup wydanie na tablet lub telefon na Hitsalonik.pl
 

 

Kochasz czytać?
Czekamy na Ciebie!

Dołącz do grupy na FB
 

Uroda Życia - czytaj dla przyjemności

Czekamy na Ciebie na FB
 

Ludzie, psychologia,
pasja - inspirujemy!

Obserwuj nas na IG
Magda Gessler
mateusz stankiewicz

Magda Gessler wiele zawdzięcza dziadkowi: „Dziękuję mu, na pewno mnie słyszy”

Chociaż nieraz Magda Gessler opowiadała o tym, jak ważni dla niej byli i są: pierwszy mąż, obecny partner, syn – to jednak w ramach akcji #DZIĘKUJĘ zdecydowała się podziękować przede wszystkim innemu mężczyźnie: dziadziusiowi.
Sylwia Niemczyk
03.04.2020

Gotował zupy mleczne, ucierał kogiel-mogiel i przede wszystkim: uczył malutką Madzię radości życia! Magda Gessler wczesne lata dzieciństwa spędziła w domu dziadków, w podwarszawskim Komorowie i tamten okres wspomina jako jeden z najszczęśliwszych w swoim życiu.  – Byłam otoczona miłością, zanurzona wręcz w niej – wspomina. – Dziadek nauczył mnie, że z niczego zawsze można robić coś. Że nie trzeba mieć pieniędzy, by robić piękne rzeczy i by okazywać miłość. Rodzinny dom zaszczepił w Magdzie Gessler radość życia Do dzisiaj Magda Gessler pamięta poczucie bezpieczeństwa, jakie towarzyszyło jej w rodzinnym domu. Chociaż dorastała w trudnych latach 60. i jej rodzina żyła bardzo skromnie, to jednak nie brak pieniędzy, ale poczucie radości życia, jakie zaszczepili jej rodzice i dziadkowie, jest jej najwyraźniejszym wspomnieniem z dzieciństwa.  – Dziadek pisał dla mnie wiersze, robił dla mnie zabawki na choinkę z pudełek od zapałek, obklejał je kolorowym papierem, chował do środka jakieś drobiazgi, cukierki, dzięki czemu ta biedna PRL-owska choinka stawała się jedną wielką cudowną niespodzianką. Myślę, że mam wielkie szczęście, że zdążyłam mojemu dziadziowi i babci podziękować za to, jakie dzieciństwo mi stworzyli, że umiałam wyrazić im swoją wdzięczność i miłość. Magda Gessler była w dzieciństwie niejadkiem  Do zasług babci i dziadka Magdy Gessler należy także to, że… nauczyli ją, że jedzenie może być wyrazem troski, miłości i przyjemności!  – Byłam niejadkiem i dziadek potrafił ugotować dla mnie 10 różnych zup mlecznych, bo żadna mi nie smakowała. Godzinami stał przy kuchni tylko po to, żeby jego mała wnuczka – nieznośna zresztą! – zjadła coś zdrowego. I, mimo że odsuwałam talerz albo waliłam łyżką w zupę, to on...

Czytaj dalej