Antropofobia, czyli lęk przed kontaktami z ludźmi
chayantorn, Adobestock

Antropofobia, czyli lęk przed kontaktami z ludźmi

To zaburzenie może objawiać się niepokojem i drżeniem rąk
Redakcja polki.pl
18.03.2013

Antropofobia to zaburzenie charakteryzujące się strachem przed innymi ludźmi. Antropofobik na możliwość kontaktu z innymi osobami reaguje czerwienieniem się, drżeniem rąk oraz niepokojem i nudnościami. Jak leczy się antropofobię? Która forma terapii jest najskuteczniejsza?

Czym jest antropofobia?

Antropofobia to zaburzenie charakteryzujące się lękiem przed innymi ludźmi. Osoba cierpiąca na antropofobię odczuwa wszechogarniający i ciągły lęk przed spotkaniami towarzyskimi i zawodowymi, m.in. przed: rozmawianiem z innymi, publicznymi wystąpieniami, uczestnictwem w przyjęciach i imprezach, chodzeniem na randki.

Antropofobikowi wystarczy nawet przejście obok drugiej osoby, aby poczuć lęk. Taka osoba, gdy poczuje na sobie wzrok innego człowieka, może nawet zemdleć.  

Lęk przed innymi osobami nie jest wywołany realnym zagrożeniem i osoba chora zdaje sobie sprawę, ale nie jest w stanie nad tym zapanować.

Fobia społeczna często mylona jest z nadmierną nieśmiałością. Osoba cierpiąca na fobię społeczną odczuwa lęk przed sytuacjami społecznymi.

Czym jest fobia społeczna?

Fobia społeczna jest uznawana za chorobę cywilizacyjną. Występuje między 17. a 30. rokiem życia, zarówno u kobiet jak i mężczyzn. Przyczynami tego zaburzenia są czynniki genetyczne, psychologiczne, społeczno-kulturowe oraz neurobiologiczne. Do objawów natomiast należą: czerwienienie się, drżenie rąk i mięśni, duszności, przyspieszone bicie serca oraz nadmierna potliwość. Fobia ta może prowadzić do izolacji społecznej.

Charakterystyczne objawy antropofobii

Osoby z antropofobią odczuwają niepokój, nudności i ciągłą potrzebę korzystania z toalety.

Objawy tej fobii, które możemy zauważyć, to: czerwienie się i drżenie rąk. Zachowania takie mogą się nasilać aż do pojawienia się lęku panicznego. Antropofobik może odczuwać lęk nawet przed członkami własnej rodziny.

Kiedy się pojawia?

Antropofobia pojawia się w dzieciństwie lub okresie dojrzewania i często przyjmuje przewlekłą postać. Lęki związane z fobią społeczną mogą prowadzić do upośledzenia wielu życiowych aspektów, np. nauki, pracy, relacji z innymi.

Fobia społeczna wiąże się także ze wzrostem innych zaburzeń psychicznych, np.: zaburzeń lękowych, zaburzeń nastroju, zaburzeń psychosomatycznych.

Jak poradzić sobie z antropofobią?

W terapii antropofobii stosuje się psychoterapię poznawczo-behawioralną oraz leczenie farmakologiczne.

Psychoterapia poznawczo-behawioralna ma na celu:

  • rozpoznanie mechanizmów lękowych;
  • zmianę zachowań zabezpieczających; zmianę zniekształconych wyobrażeń na temat własnej osoby;
  • modyfikację przekonań dotyczących negatywnych skutków zachowania pacjenta
  • zmianę nawyku rozpamiętywania negatywnych wspomnień.

Terapia poznawczo-behawioralna przynosi najlepsze rezultaty w grupach, prowadzona przez psychoterapeutę.

Brytyjscy naukowcy dowiedli, że ta terapia odnosi o wiele lepsze rezultaty niż leczenie farmakologiczne. 

 

Kochasz czytać?
Czekamy na Ciebie!

Dołącz do grupy na FB
 

Uroda Życia - czytaj dla przyjemności

Czekamy na Ciebie na FB
 

Ludzie, psychologia,
pasja - inspirujemy!

Obserwuj nas na IG
Jak rozpoznać zaburzenia lękowe?
iStock

Zaburzenia lękowe – poznaj rodzaje lęku i sposoby, jak go pokonać

Zaburzenia lękowe są jednymi z najczęściej występujących zaburzeń psychicznych. Częściej dotykają kobiet niż mężczyzn, występują zarówno u dorosłych, jak i u dzieci.
Karolina Morelowska-Siluk
19.11.2020

Lęk to stan emocjonalny pojawiający się w życiu codziennym. Jest całkowicie naturalną reakcją na stresujące sytuacje, na niebezpieczeństwo. Gdybyśmy go nie odczuwali, nasz gatunek już dawno by nie istniał. Jednak u niektórych osób stan niepokoju jest bardzo nasilony, utrzymuje się długo, nawet wtedy, gdy zagrożenie, czy stresująca sytuacja dawno minęły. Taki rodzaj lęku może stać się poważnym problemem uniemożliwiającym radzenie sobie z codziennymi sprawami i wręcz sparaliżować nasze życie. Wtedy staje się zaburzeniem. Wpływa on na jakość naszego życia i jest źródłem psychicznego cierpienia. Wtedy mówimy o zaburzeniach lękowych . Skąd się biorą zaburzenia lękowe? Nadmierny lęk jest zwykle kombinacją różnych czynników. Zaliczają się do nich m.in. zaburzenia psychiczne występujące w rodzinie, które mogą stanowić predyspozycję do zaburzeń lękowych. Innym czynnikiem są stresujące wydarzenia, których doświadczamy, np: rozwód, utrata pracy, ciąża i narodziny dziecka, śmierć bliskiej osoby, doświadczanie przemocy słownej, seksualnej, fizycznej czy emocjonalnej, a także problemy ze zdrowiem fizycznym. Najczęstszymi chorobami psychosomatycznymi wyzwalającymi lęk są problemy hormonalne, cukrzyca, astma, choroby serca. Czytaj także: Czy jesteś osobą wysoko wrażliwą (WWO)? Zadaj sobie kilka pytań Rodzaje zaburzeń lękowych Zaburzeń lękowych jest wiele, co więcej ludzie mogą jednocześnie doświadczać więcej niż jednego rodzaju lęku. Fobia społeczna Osoby z fobią społeczną odczuwają silny lęk, gdy narażone są na uczestniczenie w jakichkolwiek interakcjach społecznych.  Obawiają się potencjalnej krytyki, zawstydzenia czy upokorzenia, nawet w przypadku sytuacji takich jak przemawianie, jedzenie w miejscu publicznym czy inicjowanie rozmowy. Obawom tym zwykle towarzyszy...

Czytaj dalej
Na czym polega hipochondria?
Keenan Constance/Unsplash.com

Hipochondria – choroba, nie wymysł. Poznaj jej objawy i sposoby leczenia

Według wielu osób „hipochondryk” oznacza „histeryk”. Jednak to bardzo niesprawiedliwe i krzywdzące porównanie. Nie jest tak, że hipochondryk świadomie udaje chorobę. Nie udaje, ale naprawdę cierpi.
Karolina Morelowska-Siluk
25.11.2020

Hipochondria, czy też nerwica hipochondryczna, to choroba zaliczana do tzw. zaburzeń somatoformicznych, czyli do grupy silnych nerwic. W praktyce oznacza to, że osoba chorująca na hipochondrię rzeczywiście odczuwa objawy, które sugerują jej jakąś somatyczną chorobę, choć nie ma ku temu organicznych podstaw. Czym jest hipochondria? Choć hipochondryk słyszy od lekarza, że obraz jego brzucha po badaniu USG jest bardzo dobry, nic złego się nie dzieje, on czuje realny ból, a jeszcze bardziej realny jest jego lęk, że odczuwany ból oznacza bardzo poważną chorobę. Hipochondria, z definicji, przejawia się właśnie poczuciem ciągłego lęku o własne zdrowie, przekonaniem o istnieniu ciężkiej choroby. Hipochondryk, mimo zapewnień lekarzy o dobrym stanie zdrowia, nie jest zdolny do zapanowania nad własnymi myślami i strachem. Czytaj także: Medytacja przynosi więcej korzyści, niż myślisz Internet pogłębia hipochondrię Hipochondryk bardzo często pada ofiarą… Internetu. Znamy to prawie wszyscy: boli nas coś z lewej strony w dole kręgosłupa, więc włączamy komputer i w wyszukiwarkę internetową wpisujemy nasze objawy. Co dzieje się za moment? Wyskakuje nam wiele chorób, w tym także te poważne, które mogą mieć podobne objawy. O ile dla osoby bez nerwicy hipochondrycznej to jedynie informacja do zweryfikowania przez specjalistę, o tyle dla hipochondryka to jest jak wyrok. Jedynie „upewnia się”, że jest ciężko chory, bo zazwyczaj ze wszystkich chorób, które podpowiada Internet, „wybiera” dla siebie tę najpoważniejszą. Hipochondria: objawy Mechanizm w hipochondrii przypomina zamykające się koło: im mocniej osoba cierpiąca na nerwicowe zaburzenia hipochondryczne martwi się swoim zdrowiem, tym więcej przykrych objawów naprawdę odczuwa. Dzieje się tak, bo przecież wiele dolegliwości,...

Czytaj dalej
Fotolia

Tanatofobia, czyli lęk przed śmiercią

Dotyczy bardzo wielu ludzi w różnym wieku
Iwona Szadkowska
03.02.2012

Tanatofobia to lęk przed śmiercią, który może pojawić się u każdego. Czym jest tanatofobia? Tanatofobia to ciągłe rozmyślanie o śmierci , unikanie miejsc, z którymi wiąże się koniec życia (pochówek, cmentarz, dom pogrzebowy, trumna), nie mówienie o tym, skrywanie własnych emocji. Osoba cierpiąca na tanatofobię może uważać każde pogorszenie zdrowia za objaw nadchodzącej śmierci. Myśli o śmierci mogą przeszkadzać w codziennym życiu, powodować przyspieszone tętno, duszności, potliwość, paraliż, bóle i zawroty głowy, szybszy i płytszy oddech, przyspieszone bicie serca i silny, paniczny niepokój. Przyczyny Wielu ludzi boi się śmierci, inni zastanawiają się, co się z nimi stanie po zakończeniu życia. Jakie mogą być przyczyny tanatofobii ? Życie wieczne , czyli spojrzenie religijne: ludzie wierzący, wbrew pozorom, mogą w większym stopniu cierpieć na lęk przed śmiercią. Według religii życie wieczne wiąże się z życiem doczesnym. Jeżeli przestrzegamy dekalogu, zostaniemy zbawieni, jeżeli będziemy żyć w grzechu – potępieni na wieczność. W chwili śmierci nasze uczynki zostaną ocenione, co może prowadzić za życia do silnego niepokoju oraz panicznego strachu. Krok w nieznane : nikt z żyjących nie wie, co tak naprawdę czeka nas po tej drugiej stronie. Osoby, które za życia lubią sprawować nad wszystkim kontrolę, u których każda decyzja jest przemyślana, zaplanowana i świadoma, mają trudniej. Śmierć to wielka niewiadoma. Każdy może wyobrażać ją sobie na inny sposób. Nie można się na nią przygotować i jej przewidzieć. Dla osób chcących wiedzieć, co ich czeka, śmierć jest pytaniem bez odpowiedzi. Nieznanym miejscem, do którego wszyscy zmierzamy. Choroba i ból : tanatofobia może być spowodowana nie samą śmiercią, ale czasem, który...

Czytaj dalej
Fotolia

Entomofobia – nieuzasadniony lęk przed owadami

Skąd w ludziach wziął się lęk przed owadami i jak go rozpoznać?
Marta Słupska
08.01.2014

Entomofobia  oznacza nieuzasadnioną obawę przed owadami i innymi stawonogami. Osoba chora nie panuje wówczas nad swoim lękiem wobec – między innymi – much, karaluchów, os czy ważek. Czym jest entomofobia? Entomofobia jest pojęciem szerszym wobec arachnofobii (lęku przed pająkami  – chorzy często generalizują swoje obawy i do powodów swoich lęków dodają też pająki, a nawet pajęczyny) i akarofobii (lęk przed roztoczami, np. kleszczami). Skąd wziął się lęk przed owadami? Owady  od setek lat budzą wśród wielu osób lęk. Naukowcy mają na temat przyczyn  entomofobii wiele teorii. Oto niektóre z nich. Lęk przed owadami towarzyszył człowiekowi od zawsze i zwiększał jego szanse na przeżycie, gdyż wiele owadów stanowi śmiertelne zagrożenie. Entomofobia jest przekazywana z matki na dziecko i pojawia się u malca, gdy kobieta w ciąży przestraszy się jakiegoś owada (jest to najstarsza teoria dotycząca tej fobii). Awersja w stosunku do owadów jest związana z ich morfologią i osobliwym wyglądem. Większość ludzi obrzydza wielość odnóży owadów, ich obślizgłość, niezwykłe, zwarte pancerze, nieprzewidywalność i  sposób bytowania. Niechęć do owadów u niektórych osób przekształciła się w strach – entomofobię. Strach przed owadami wiąże się z ostrzeżeniami, jakie dziecko słyszy od rodzica –na przykład przed tymi, których pojawienie się jest związane z brakiem higieny (karaluchy, prusaki). Jak rozpoznać entomofobię? Osoba cierpiąca na  entomofobię: unika kontaktu z owadami; panicznie obi się owadów: nie chce nawet patrzeć na fotografie, które je przedstawiają i słuchać opowieści o nich; jest przerażona, gdy słyszy owady, np. dźwięk latającej...

Czytaj dalej