Agata Loewe, seksuolożka: „Odkryj swoje ciało – to klucz do dobrego seksu”
iStock

Agata Loewe, seksuolożka: „Odkryj swoje ciało – to klucz do dobrego seksu”

„Kobiety muszą wziąć odpowiedzialność  za swój orgazm. Wśród wielu z nas pokutuje  przekonanie, że mężczyzna jakimiś magicznymi trikami sprawi, że on nastąpi. Nie! Powinnyśmy  same się go nauczyć. Metodą prób i błędów”, mówi seksuolożka dr Agata Loewe.
Karolina Rogalska
07.06.2020

Dobry seks zależy głównie od tego, czy czujemy się komfortowo we własnym ciele i czy w ogóle je znamy. Odkrywanie własnej seksualności to droga, którą warto przejść, aby cieszyć się w łóżku bliskością. Dr Agata Loewe, psychoterapeutka i seksuolożka, wyjaśnia, co sprawia, że nie jesteśmy w stanie cieszyć się seksem.

Karolina Rogalska: Według najnowszych sondaży ponad 90 proc. Polek nie lubi swojego ciała. Czy to się przekłada na nasze życie seksualne?

Dr Agata Loewe: Rzeczywiście, poznałam w życiu bardzo niewiele kobiet, które mówią o swoim ciele ze stuprocentową akceptacją. A prowadzę warsztaty od wielu lat. Myślę, że nasz stosunek do ciała wynika w dużym stopniu z uwarunkowań kulturowych. Narzekanie, krytykanctwo i porównywanie się do koleżanki lub sąsiadki mamy we krwi. Większość Polek nie potrafi też przyjmować komplementów. Gdy słyszymy: „Jesteś piękna”, odpowiadamy zwykle: „No coś ty! Ostatnio przytyłam”. Albo: „Nie żartuj, mam tyłek jak szafa”. Mówienie dobrze o sobie też nie jest popularne.

Kobietom z trudem przychodzi wypowiedzenie na głos zdań w stylu: „Mam cudowne piersi”, „Mam zgrabne nogi”. Jednym z najtrudniejszych ćwiczeń na naszych warsztatach pracy z ciałem jest to, w którym prosimy uczestniczki o opisanie go od głowy do stóp: co w nim lubią, czego ono doświadczyło, jaką ma historię. Taka opowieść bardzo mocno konfrontuje je z tym, jakie to ciało jest dla nich ważne. Że to coś więcej niż tylko figura i wygląd. I że to, czy ono się mieści w jakiś kulturowych kanonach piękna, czy nie, jest sprawą drugorzędną. Również w naszym życiu erotycznym. Bo dobry seks zależy głównie od tego, czy we własnym ciele czujemy się komfortowo i czy je znamy. Czy odkryłyśmy, gdzie i jak należy go dotykać, żeby było przyjemnie.

Nasze ciało podlega nieustannej ocenie. Na każdym kroku dowiadujemy się, że coś z nim jest nie tak, że powinnyśmy je ulepszać, poddawać zabiegom, dyscyplinować. Trudno się w nim dobrze poczuć.

Jako aktywistka propagująca pozytywną seksualność powinnam teraz powiedzieć kobietom: „Ciało jest doskonałe takie, jakie jest”, ale jako terapeutka wiem, że afirmacje w stylu: „Zobacz się w lustrze i popatrz, jaka jesteś piękna”, nie działają. Bo stosunek do własnej cielesności jest w nas zakodowany na bardzo głębokim poziomie. To jest przekaz transgeneracyjny, przechodzący z matki na córkę. A wcześniej z babci na matkę, a potem z tej córki na jej córkę itd. I nie chodzi tylko o to, co słyszymy, ale też o to, co obserwujemy w kontakcie z ważnymi obiektami kobiecymi, a także męskimi. Czyli oprócz tego, co mama czy tata mówią o naszym czy swoim ciele, ważny jest też sposób, w jaki oni się ze swoimi ciałami obchodzą. Czy otaczają je opieką i o nie dbają, czy je akceptują, czy się ich wstydzą, w jaki sposób oglądają się w lustrze. Co jedzą, jak traktują ciało na poziomie fizycznym itd. To wszystko ma znaczenie. Nasz stosunek do ciała kształtuje się od dzieciństwa. Wszyscy znamy taki obrazek: mama maluje się przed lustrem, a mała córeczka stoi obok i naśladuje jej ruchy. 

Potem porównujemy się z tym, co widzimy w mediach, a tam trudno zobaczyć naturalne piersi czy cellulitis. Choć mam wrażenie, że to się powoli zmienia. Rewolucję zrobiła chyba Lena Dunham i serial „Girls” oraz artystki, na przykład Sophie Mayanne, która pokazuje, że nawet ciała niedoskonałe, z bliznami czy zniekształceniami, mogą być piękne. 

Ten trend jest stosunkowo nowy i mam wrażenie, że wciąż jest jakąś niszą. Może kiedyś to się zmieni. Ale już dziś badania naukowe pokazują, że najwięcej seksu w ciągu życia mają osoby o przeciętnej atrakcyjności. Nie jest więc tak, że tylko ci niezwykle piękni są obiektem pożądania. Upodobania ludzi są naprawdę rozmaite. Opowiem pewną anegdotę. W ramach moich studiów w San Francisco odbyliśmy wycieczkę terenową, podczas której zwiedzaliśmy jeden z tamtejszych klubów dla fetyszystów. Mnie nie wpuszczono do środka, bo pan na bramce stwierdził, że jestem za chuda. Oczywiście, bardzo mnie to uradowało, bo za chudą się bynajmniej nie uważam. Okazało się, że tamtego dnia odbywała się impreza dla kobiet w rozmiarze XXL. 

W seksie, jak w życiu, ludzie dobierają się na podstawie rozmaitych preferencji. Niektórych pociągają blizny, dodatkowe fałdy, a innych smutek w cudzych oczach. Trzeba mieć z tyłu głowy, że każdy ma inne upodobania. Nie wszyscy się wszystkim muszą podobać, a partnera czy partnerkę wybiera się pod swoje gusta. Poza tym to, co widać gołym okiem, często jest drugorzędne. Bo w drugim człowieku pociąga nas także umysł, pasja czy osobowość. I to jest piękne. 

Czy przychodzą do pani kobiety, które tak się sobie nie podobają, że w ogóle rezygnują z seksu?

Są klientki, które mają bardzo zniekształcony obraz swojego ciała. Nierzadko dotyczy to obszarów erogennych. Praca z takimi przekonaniami jest trudna i czasochłonna. Nikt nie jest w stanie wyperswadować takiej osobie, że to, jak widzi swoje ciało, jest tylko jej iluzją. Nawet jak udowodnimy to za pomocą zdjęć i centymetra. Dlatego najpierw trzeba przyjrzeć się temu, skąd ta obsesyjność dotycząca nóg, bioder, penisa czy pochwy się bierze, a potem dopiero rozmawiamy, co z tym seksem. Bo taka nieadekwatna percepcja siebie może być efektem ubocznym poważniejszych problemów psychicznych, np. zaburzeń lękowych albo afektywnych. Ale mówimy tu o skrajnych przypadkach. A jest wiele kobiet, które po prostu nie lubią w sobie pewnych rzeczy. I choć nie ma to głębszego podłoża psychicznego, też może uprzykrzyć życie. 

Jedna z moich klientek przestała uprawiać seks od tyłu, choć była to jej ulubiona pozycja. Bała się, że partner zobaczy cellulit na jej pośladkach. 

Gdzie leży granica między przejmowaniem się a obsesją?

Ona jest trudna do zdefiniowania, myślę, że mniej więcej w tym momencie ludzie zaczynają szukać pomocy u specjalistów. Na początku trudno jest określić, co spowodowało, że wycofali się z aktywności seksualnej. I często okazuje się, że to właśnie ciało jest jednym z powodów. Przekonanie, że jest nieatrakcyjne, że przytyło, że nie będzie dla partnera pociągające.

Przychodzi do mnie wiele kobiet po porodzie, w trakcie różnego rodzaju chorób, po wypadkach. Czyli wtedy, gdy ciało się zmienia. Mam też wielu klientów skrajnie przepracowanych, których ciała są tak wyeksploatowane, że można wtedy mówić o poziomie, na którym organizm walczy o przetrwanie, więc takie funkcje, jak seks, są kompletnie poza jego zasięgiem. Zjawiają się ludzie z głębokimi depresjami, z poczuciem braku jakiegokolwiek sensu, wypaleniem zawodowym. Gdy ich pytam, kiedy ostatnio byli na urlopie, nie są w stanie odpowiedzieć. Nie pamiętają. 

Co jeszcze przeszkadza nam w cieszeniu się cielesnością?

Jak już mówiłam, żyjemy w kulturze, która temu nie sprzyja. Przez wieki ciało traktowaliśmy jako wehikuł, który ma nas dowieźć do życia wiecznego, a dopiero tam zaznamy szczęścia. W związku z tym wielki nacisk kładziono na powstrzymywanie się od ziemskich przyjemności. Takie myślenie, choć wydaje nam się dziś archaiczne, ma wciąż ogromne konsekwencje dla naszej seksualności. Zwłaszcza kobiecej. 

W języku polskim inne określenie waginy to srom. A srom znaczy wstyd. I do dziś dla niektórych osób seks i cielesność łączą się z ogromnym wstydem. W efekcie wielu dorosłych Polaków i Polek nie zna podstaw anatomii własnych części intymnych. Nie wiedzą, gdzie co jest i jak się nazywa. W gabinecie często spotykam się z tym, że ktoś na waginę mówi np. „pupa z przodu”. Byłabym szczęśliwa, gdyby wprowadzono kurs edukacji seksualnej dla dorosłych. Bo trudno o dobry seks, jeśli nie wiemy, jak zbudowany jest organ, który ma nam tę rozkosz dostarczyć.

Czyli kluczem do dobrego seksu jest poznanie ciała?

Zdecydowanie. Najlepiej zacząć od siebie. Na warsztatach robimy ćwiczenie, które się nazywa mapowanie ciała. Polega na poznawaniu go, oswajaniu, sprawdzaniu, co ono lubi. Można rozpocząć te eksploracje choćby na własnej dłoni. Poklepać ją, pomiziać, odkryć, jaki rodzaj dotyku sprawia nam przyjemność, a jaki nie. Ludzie mają tu bardzo różne preferencje. Niektórzy lubią delikatnie, a inni chcą być podrapani, albo mocno chwyceni. Trzeba sprawdzić, co się lubi, a potem zakomunikować to drugiej stronie. Bo podstawą udanego seksu jest otwarta komunikacja między partnerami. I z tym też wielu z nas ma problem. 

Ważne jest to, żeby kobiety nauczyły się brać odpowiedzialność za swój orgazm. Wciąż wśród wielu z nas pokutuje przekonanie, że mężczyzna jakimiś magicznymi trikami sprawi, że on nastąpi. Tak nie jest! Musimy same się go nauczyć. Metodą prób i błędów. Większość kobiet dochodzi do niego poprzez stymulację łechtaczki. Mówimy o łechtaczce jako całości – tym, co na zewnątrz, i tym, co w środku. Trzeba nauczyć partnera, co ma robić, żeby ta stymulacja była adekwatna. Nie każdy to wie. Pod względem budowy anatomicznej bardzo się od siebie różnimy, więc nie ma jakichś uniwersalnych sposobów stymulacji, które sprawdzą się u wszystkich. Są kobiety, które mają łechtaczkę mocno zakrytą, więc trzeba jej poświęcić więcej czasu, albo odkrytą na tyle, że nawet delikatny dotyk może sprawiać im ból. Inne mają bardzo reaktywną łechtaczkę i od dziecka doświadczają „przestymulowania”, które powoduje, że trzeba ją dotykać bardzo mocno.

Jest taka scena w serialu „Seks w wielkim mieście”, gdzie jedna z bohaterek ogląda swoją waginę w lusterku. Przez cały odcinek przygotowuje się do tego psychicznie.

Zobaczenie własnej waginy w lustrze to bardzo mocne doświadczenie. I potrzebne. Wiele dorosłych kobiet nigdy nie widziało, co „tam” ma. Warto tego doświadczyć: latarka, lusterko, do łazienki, pooglądać się, podotykać, sprawdzić, jak co działa. Nasze waginy wiele rzeczy komunikują. Ich zapach, nawilżenie, gęstość śluzu. To są ważne komunikaty dotyczące zdrowia, diety, trybu życia itd. Zaznaczam, że nie jestem zwolenniczką samoobserwacji, jako metody zapobiegania ciąży, ale z pewnością daje nam ona możliwość zapoznania się z własną anatomią. Są kobiety, które na tej podstawie mogą precyzyjnie określić, co do dnia, swój cykl miesiączkowy. To wszystko sprzyja normalizacji, czyli świadomości, że części intymne, nie są czymś gorszym niż usta czy stopy. 

Wiele osób ta cała fizjologia onieśmiela, czasem wręcz brzydzi.

Część kobiet podchodzi do swojego ciała sanitarnie. Czyszczą się tak dokładnie, że nie ma miejsca na lubrykację, która jest warunkiem zdrowia i czerpania satysfakcji z seksu. Fizjologia to też są sygnały, które nasze ciało wysyła, kiedy chce się kochać. I są one zwykle bardzo stymulujące dla naszych partnerów. Miałam kiedyś klienta, który się skarżył, że jak tylko chce uprawiać seks ze swoją dziewczyną, to ona biegnie do łazienki, szoruje się, nakłada kremy i perfumy. Tymczasem ona najbardziej go kręciła, gdy wracała z treningu w przepoconej koszulce. Dla niej z kolei seks bez prysznica był nie do przejścia, mówiła: „Nie, kochanie, bo śmierdzę. Idę się wykapać”. I jak wracała czysta i pachnąca, to jemu już się odechciewało. Każdego podnieca co innego. Chcę podkreślić, że choć od lat próbuje się ująć ludzką seksualność w jakieś ramy, to ona zawsze wymyka się wszelkim kategoryzacjom. 

Dlaczego tak się dzieje?

Bo to jest po prostu niemożliwe. Pokazała to znakomita seksuolożka Shere Hite, która za pomocą ankiety w poczytnym magazynie badała preferencje seksualne kobiet. Z setek listów, które dostała, wyłonił się obraz tak różnorodny, że tworzenie uogólnień nie miało sensu. Jedyne uogólnienie, jakie dało się poczynić, to takie, że każda z nas lubi co innego. 

Tym samym Hite podważyła dominujący wówczas dyskurs postfreudystów, którzy dzielili orgazm na dojrzały i niedojrzały. Czyli, że jak się dochodzi od stymulacji łechtaczki, to znaczy, że nie miało się jeszcze naprawdę satysfakcjonującego stosunku seksualnego. 

Okazało się, że to bzdury, bo są kobiety, które dochodzą tylko przez stymulację łechtaczki, są takie, które szczytują dzięki penetracji, a są i takie, które muszą mieć stymulację z dwóch albo i z trzech stron. Bo niektóre osiągają orgazm tylko wskutek stymulacji odbytu. 

Trzeba więc dać sobie przestrzeń na poszukiwanie tego, co jest dobre i przyjemne dla mnie. Tymczasem jako społeczeństwo jesteśmy nauczeni, żeby przyjemności unikać. Efekt jest taki, że z jednej strony ludzie są niezwykle głodni dotyku, doświadczenia w życiu czegoś miłego, a z drugiej strony mają do tego awersję, nie chcą słuchać swoich ciał.

Czyli te blokady sami na siebie nakładamy? 

Najwięcej blokad związanych z seksem pochodzi stąd, że kiedyś sobie coś wymyśliliśmy, ale zamiast zweryfikować, czy nas to dotyczy, czy zgadza się z naszymi potrzebami, powielamy zaczerpnięte z zewnątrz schematy w relacji z kolejnymi partnerami czy partnerkami. Lwia część mojej pracy polega właśnie na oduczaniu tego, czego się ludzie do tej pory nauczyli. Bo często okazuje się, że to my sami jesteśmy źródłem naszych problemów. 

Seksuolożka dr Patti Britton zaleca, aby terapeuci prosili swoich klientów o zastanowienie się, w jaki sposób sabotują swoje szczęście. I dobrze by było, gdyby każdy z nas poświęcił kilka chwil i odpowiedział sobie na to pytanie.

Dr Agata Loewe – psychoterapeutka, seksuolożka, absolwentka Uniwersytetu SWPS i Institute for Advanced Studies of Human Sexuality w San Francisco, założycielka Instytutu Pozytywnej Seksualności.

***

Rozmowa z dr Agatą Loewe ukazała się w „Urodzie Życia” 4/2018

 

Kochasz czytać?
Czekamy na Ciebie!

Dołącz do grupy na FB
 

Uroda Życia - czytaj dla przyjemności

Czekamy na Ciebie na FB
 

Ludzie, psychologia,
pasja - inspirujemy!

Obserwuj nas na IG
Seks na długie lata
Getty Images

Seks w stałym związku może cieszyć nawet po latach

To jest mit, że gdzieś za ścianą ktoś uprawia nieziemski seks. Każda para ma okresy, w których martwi się brakiem namiętności – rozmowa z psychoterapeutą seksuologiem Michałem Pozdałem.
Joanna Kalewicz
12.05.2020

Jesteśmy zgranym teamem, ale po latach nie mamy ochoty na wspólny seks. Czy tzw. białe małżeństwo może być szczęśliwe? A może za wszelką cenę szukać sposobu na wspólny powrót do łóżka? O braku seksu w długoletnich związkach rozmawiamy z Michałem Pozdałem, psychoterapeutą i seksuologiem, wykładowcą Uniwersytetu SWPS, autorem książki „Męskie sprawy. Życie, seks i cała reszta” oraz ekspertem akcji #sexedpl. Joanna Kalewicz: Jak nakreśliłby pan krzywą pożądania w odniesieniu do kolejnych lat trwania związku? Michał Pozdał : Gdyby się tak dało, to by było prosto. Pamiętajmy, że ludzie się wiążą z różnych powodów. Jesteśmy przyzwyczajeni do myślenia o relacjach trochę, jak z bajek i filmów hollywoodzkich. A tak nie jest. Nie zawsze ludzie zakochują się w sobie i czują ogromną namiętność. Owszem, tak bywa, ale im dłużej pracuję jako psychoterapeuta, tym częściej znajduję potwierdzenie, że nie zawsze wzajemne pożądanie jest tym, co łączy ludzi. Niektórzy wiążą się z lęku przed samotnością albo dlatego, że nie spotkali nikogo lepszego. Nawet ostatnio miałem taką sytuację: przyszła do mojego gabinetu para, ich problemem był brak pożądania w relacji. Zapytałem o to, jak zostali parą. Pani powiedziała wtedy o swoim małżonku: „Chodził, chodził i wychodził”. A ona się łaskawie zgodziła. Jeśli popatrzymy na tę relację pod tym bajkowym kątem, to odbiega ona od naszych wyobrażeń. Rzeczywiście zwykle na początku jest fajnie, ludzie się poznają, jest duża namiętność, pojawia się to wszystko, co Helen Fisher [amerykańska antropolog i psycholog, badaczka ludzkich zachowań – red.] opisuje jako koktajl hormonalny, czyli działają wszystkie neuroprzekaźniki –noradrenalina, serotonina, dopamina, fenyloetyloamina – i to jest bardzo przyjemne. Nawet z...

Czytaj dalej
pożądanie
magnum photo/photo power

W łóżku z kompleksami? Atrakcyjność seksualna nie zależy od wyglądu

Psychoterapeuta, Wojciech Kruczyński przekonuje, że pożądanie, jakie budzimy, nie ma wiele wspólnego z tym, jak wyglądamy. Najbardziej podniecające w nas jest zupełnie co innego.
Krystyna Romanowska
20.02.2020

Patrzenie, jak komuś na nasz widok podniecenie odbiera rozsądek i każe robić szalone rzeczy, jest jedną z największych przyjemności na tym świecie. I największym afrodyzjakiem. Czego potrzebujemy, żeby tak było? Mówi Wojciech Kruczyński, psycholog oraz psychoterapeuta. Krystyna Romanowska: Seksuolodzy mówią, że kobiety uważają się za niezbyt sexy: obsesyjnie liczą fałdki i mierzą cellulit. Mężczyźni z kolei boją się oceny długości i twardości. Potem spotykamy się w łóżku i zamiast czerpać z tego samą przyjemność, boimy się, co jest w nas nie tak. Tymczasem dobrze by było, gdybyśmy powiedzieli sobie… No właśnie, co?  Wojciech Kruczyński:  Mogę powiedzieć każdej kobiecie i każdemu mężczyźnie: „Masz już wszystko, czego potrzeba, żeby ktoś stracił dla ciebie głowę. Zadbała o to natura”.  Czyli żeby stać się dla kogoś czystym obiektem seksualnym.  Patrzenie, jak komuś na nasz widok podniecenie odbiera rozsądek i każe robić szalone rzeczy, jest jedną z największych przyjemności na tym świecie. Co nas najbardziej podnieca u kogoś innego? Właśnie świadomość tego, że on lub ona czuje podniecenie na nasz widok.   Kompleksy to nieporozumienie Jedna z moich znajomych, która często zmienia partnerów seksualnych, usłyszała kiedyś od koleżanki: „Nie martwisz się, że ci wszyscy mężczyźni oceniają twoje ciało?”. Odpowiedziała: „To nie ma dla mnie znaczenia”. I nie powinno mieć. Kompleksy to w  większości nieporozumienie, pogoń za Świętym Graalem w postaci płaskiego brzucha, sterczących piersi czy czegoś w  tym rodzaju. Nie trzeba posiadać wszystkich cech idealnego obiektu seksualnego – zwłaszcza że taki ideał nie istnieje – żeby być odebraną jako pociągająca i seksowna. Partnerowi seksualnemu...

Czytaj dalej
Kobieta i manekin
magnum photo/photo power

Polka u seksuologa: czy jesteśmy tak wyzwolone, jak nam się wydaje?

Seks to dla Polek „rzecz do odhaczenia” – często jesteśmy zbyt zmęczone, aby cieszyć się bliskością i kontaktem cielesnym. Dają znać o sobie też nasze kompleksy i pruderyjność… większa niż u naszych babek!
Aleksandra Pezda
30.01.2020

Czy ja jestem nienormalna?” – tak zaczynamy zwykle rozmowę u seksuologa, niezależnie od tego, jaki mamy problem. O nowej seksualności kobiet i wstydzie, który wciąż nas pęta, z Martą Szarejko, autorką książki „Seksuolożki”, rozmawia Aleksandra Pezda. Aleksandra Pezda: Po książce „Seksuolożki” spodziewałam się raczej wyznań, jak ciężko kobietom uprawiać ten zawód, chociaż minęły lata od przełomu Michaliny Wisłockiej. A tu mamy rozmowy o seksie i seksualności. Marta Szarejko: Opowiadam historie seksuolożek, tylko schowałam je między wierszami. Najstarsza z moich rozmówczyń to prof. Maria Beisert, ma ponad 70 lat i mówi o sobie, że jest stara. Jednocześnie kipi energią, mądrością i ma naprawdę wiele do zaoferowania nauce i światu. Opowiedziała mi o trudnych początkach – kiedy ponad 40 lat temu zaczynała pracę, była w grupie kilku kobiet zainteresowanych seksuologią. Sama – prawniczka, pozostałe – psycholożki. Nie było w Polsce takiego kierunku studiów, jeździła więc na kursy do Czech. Jako pierwsze materiały edukacyjne musiały jej służyć zdobywane za granicą kolorowe pisma pornograficzne – to na nich pokazywała klientom pozycje seksualne i uczyła budowy części intymnych. Oprócz prof. Beisert jest kilka seksuolożek lekarek w podobnym wieku, następnie długa pokoleniowa luka. Wysyp – jeśli w ogóle mogę tak nazwać grupę kobiet uprawiających ten zawód w 40-milionowym kraju – mamy dopiero w ostatnich latach.  To dowód na co?  Na to, że sprawy dotyczące zdrowia seksualnego są u nas traktowane niepoważnie, a w odniesieniu do kobiet jest jeszcze gorzej. To pokłosie dominującego jeszcze do niedawna podejścia rodem z patriarchalnej kultury, że sprawy seksu należy zostawić mężczyznom. Co zresztą było powodem, dla...

Czytaj dalej