Zespół przewlekłego zmęczenia. Kiedy zmęczenie staje się chorobą?
Pexels.com

Zespół przewlekłego zmęczenia. Kiedy zmęczenie staje się chorobą?

Zespół przewlekłego zmęczenia, często mylony z depresją, jest niełatwy do zdiagnozowania. Ogromnie utrudnia codzienne funkcjonowanie.
Sylwia Arlak
29.01.2021

Wśród chorób i zaburzeń powodujących zmęczenie wymienia się m.in. zaburzenia natury psychologicznej, zaburzenia łaknienia, uzależnienia od substancji psychoaktywnych, niedoczynność tarczycy, infekcje, nowotwory czy choroby autoimmunologiczne. W takich przypadkach ustala się i leczy powód występowania zmęczenia. Z zespołem przewlekłego zmęczenia jest jednak trudniej.

Książę Karol nawet po rozwodzie chciał mieć ostatnie zdanie

Zespół przewlekłego zmęczenia – kto może zachorować?

Zespół przewlekłego zmęczenia, nazywany też chronicznym zmęczeniem i zespołem dysfunkcji immunologicznej (Chronic Fatique Syndrome – CFS), może dotknąć osoby w każdym wieku niezależnie od płci. Przyczyny występowania tego zaburzenia nie są znane. Część badaczy jest zdania, że powodem może być infekcja wirusowa. Część uważa, że uraz, infekcja, alergia lub przeżyty stres powodują przewlekłą reakcję ze strony układu odpornościowego, a ta reakcja powoduje CFS. Inni z kolei przekonują, że najważniejszą rolę odgrywa tu środkowy układ nerwowy i że choroba ta jest powiązana z gospodarką hormonalną organizmu.

Niektórzy uważają, że objawy CFS mogą występować lub wzmagać się w wyniku depresji, zespołu obniżonego ciśnienia albo zaburzeń, które wpływają na jakość i głębokość snu. Większość badaczy jest zgodna co do tego, że CFS nie jest chorobą zakaźną, ale może być dziedziczona.

Zazwyczaj wystąpienie zespołu przewlekłego zmęczenia poprzedza infekcja przypominającą grypę. Choroba może pojawić się po okresie wzmożonego wysiłku fizycznego lub napięcia emocjonalnego albo też rozwijać się powoli.

Czytaj też: Objawy depresji. 10 najczęstszych symptomów, których nie należy lekceważyć

Zespół przewlekłego zmęczenia – objawy

Charakterystycznym objawem zespołu przewlekłego zmęczenia jest (trwające pół roku lub dłużej) skrajne wycieńczenie, ale objawów jest znacznie więcej:

  • sen, po którym budzimy się zmęczone,
  • złe samopoczucie występujące po wysiłku, które utrzymuje się ponad 24 godziny,
  • problemy z koncentracją i pamięcią,
  • bóle głowy,
  • bóle gardła,
  • bóle mięśni,
  • tkliwe węzły chłonne,
  • bóle stawów, bez występowania obrzęku i zaczerwienienia.

Aby mówić o zespole przewlekłego zmęczenia, równocześnie muszą występować przynajmniej cztery z podanych objawów. Natężenie i rodzaj objawów może się zmienić z dnia na dzień. Chory może funkcjonować niemal prawidłowo, ale w czasie „gorszych dni” może nie być w stanie wstać z łóżka.

Poza głównymi objawami chory na CFS może uskarżać się na szereg innych dolegliwości:

  • bóle brzucha,
  • bóle klatki piersiowej,
  • ból ucha,
  • ból szczęki,
  • przewlekły kaszel,
  • biegunka,
  • wzdęcia,
  • nudności i utrata apetytu
  • alergie i wrażliwość na pokarmy, zapachy, dźwięki, chemikalia i leki,
  • zawroty głowy,
  • suchość gałek ocznych lub śluzówki w jamie ustnej,
  • drętwienie, mrowienie lub pieczenie w obrębie twarzy, rąk i stóp,
  • nieregularna praca serca,
  • poranna sztywność,
  • poty nocne,
  • płytki oddech.

CFS nie jest tożsame z depresją. Choć niektórzy pacjenci z zespołem przewlekłego zmęczenia cierpią również na depresję, nie dotyka ona wszystkich chorych.

Zespół przewlekłego zmęczenia – leczenie

Do tej pory nie wynaleziono leku na CFS. Leczenie zespołu przewlekłego zmęczenia polega przede wszystkim na łagodzeniu objawów i zmianie trybu życia. Istotne jest prawidłowe odżywianie się i umiarkowane ćwiczenia fizyczne, które mogą wpłynąć na poprawę samopoczucia i jakości snu u pacjenta. Dobrym rozwiązaniem są również techniki relaksacyjne w tym ćwiczenia oddechowe, medytacje, masaż i joga. CFS w pewnym stopniu może utrzymywać się latami, a nawet przez całe życie.

Czytaj też: Ciągłe zmęczenie i senność? Powodem może być praca zdalna

 

Kochasz czytać?
Czekamy na Ciebie!

Dołącz do grupy na FB
 

Uroda Życia - czytaj dla przyjemności

Czekamy na Ciebie na FB
 

Ludzie, psychologia,
pasja - inspirujemy!

Obserwuj nas na IG
ALZHEIMER: OBJAWY, PRZYCZYNY, LECZENIE
Adobe Stock

Alzheimer: objawy, przyczyny, leczenie

Ryzyko zachorowania na chorobę Alzheimera wzrasta wraz z wiekiem. Postępująca utrata pamięci ostatecznie prowadzi do tego, że chory jest zdany na pomoc bliskich. Jakie są przyczyny występowania choroby Alzheimera, jak ją diagnozować i czy da się ją wyleczyć?
Karolina Morelowska-Siluk
09.11.2020

Alzheimer jest, mówiąc najprościej, zwyrodnieniem układu nerwowego powodującym ogólne otępienie. Chorobę określa się jako przedstarczy zanik mózgu. Zapadają na nią przede wszystkim osoby po 65. roku życia, dlatego bardzo często wiązana jest z mniejszą sprawnością umysłową z powodu wieku. Proces chorobowy powoduje uszkodzenia w korze mózgowej, co powoduje kłopoty z mową, pamięcią czy myśleniem. Alzheimer rozwija się bardzo powoli, krok po kroku wyniszcza mózg, aż dochodzi do jego zaniku, co widoczne jest podczas tomografii czy rezonansu magnetycznego. Objawy choroby Alzheimera Na pierwszym etapie choroby pojawiają się niewielkie zaniki pamięci, to zwykle nas nie niepokoi, bo dotyczy większości ludzi. Chory „pomaga” sobie – robi notatki, przygotowuje listę tego, co trzeba zrobić, itd. Jednak zaburzenia pamięci, ale także obniżenie ogólnej aktywności psychicznej, stopniowo narastają i prowadzą do coraz większych trudności w codziennym funkcjonowaniu. Dochodzą do tego zaburzenia orientacji w czasie i przestrzeni, a także zmiany nastroju. Pojawia się apatia, która czasem przypomina depresję i może być z nią mylona. Objawy dzieli się ze względu na etap choroby i wyróżnia się trzy rodzaje otępienia: Otępienie łagodne – to problemy z zapamiętywaniem nowych informacji oraz rozproszenia uwagi. Chorzy mają zaburzenia pamięci, która dotyczy aktualnie wykonywanych czynności, np. zapominamy, gdzie odłożyliśmy telefon, kilka razy pytamy bliskich o to samo. Pojawiają się huśtawki nastrojów. Otępienie łagodne powoduje, że chory unika kontaktów z innymi osobami, rezygnuje z życia towarzyskiego, ale zwykle na tym etapie jest jeszcze w stanie sam się sobą zajmować. Otępienie o średnim nasileniu – na tym etapie poza problemami z pamięcią dochodzi do zaburzeń mowy i...

Czytaj dalej
kobieta z depresją
Adobe Stock

Depresja czy choroba dwubiegunowa. Jak rozpoznać?

Dlaczego tak trudno odróżnić depresją kliniczną od maniakalnej? Ponieważ objawia się niemal identycznie.
Aleksandra Nowakowska
06.05.2020

Obie choroby mają w swojej nazwie słowo „depresja”, zdecydowaną większość takich samych obajwów i podobną częstotliwość występowania. Różnica polega na tym, że depresja maniakalna jest jedną z cyklicznych faz zaburzenia afektywnego dwubiegunowego i może przynieść bardziej zauważalne wahania nastrojów oraz problemy z koncentracją. Nie można chorować na dwubiegunówkę bez epizodu depresyjnego, który najczęściej wygląda jak klasyczna depresja. Dlatego u około 10 do 25 procent osób z chorobą afektywną dwubiegunową najpierw błędnie diagnozuje się tylko depresję. Dopiero gdy pojawia się epizod manii, choroba wychodzi na jaw. Szacuje się, że nawet u 40 proc. chorych, zwłaszcza w młodym wieku, zaburzenie dwubiegunowe objawia się tylko nawracającymi depresjami. a manie mogą pojawić się dopiero po kilku latach.  Najczęstszymi objawami depresji zarówno maniakalnej, jak i klinicznej, są: Odczuwanie silnego smutku przez co najmniej dwa tygodnie. Przygnębienie (nawet codzienne), płacz bez powodu. Podniesiony poziom lęku, który może doprowadzić do ataków paniki; brak odporności na stres.  Poczucie bezwartościowości lub/i poczucie winy. Przewlekłe zmęczenie, utrata energii życiowej, obniżenie libido. Brak zainteresowania zajęciami, które do tej pory sprawiały przyjemność. Niekontrolowana strata wagi ciała lub przybranie na wadze. Bezsenność lub senność. Rozdrażnienie.   Problemy z koncentracją i podejmowaniem decyzji. Myśli o śmierci lub strach przed śmiercią. Pięć lub więcej z powyższych objawów utrzymujących się przez czas dłuższy niż dwa tygodnie skłania ku diagnozie depresji klinicznej, jeśli nie wystąpił epizod maniakalny. J edyną odmiennością depresji w chorobie dwubiegunowej w stosunku do jednobiegunowej...

Czytaj dalej
Joga a sezonowa depresja
iStock

Joga koi i odpręża. Oto dlaczego warto praktykować przy obniżonym nastroju i depresji sezonowej

Sezonowa depresja o różnym nasileniu dotyka w okresie jesienno-zimowym wielu z nas. Warto wiedzieć, jak za pomocą praktyki jogi można zmniejszyć jej objawy.
Izabela Raczkowska
30.12.2020

Kiedy szybciej zapada zmrok, robi się zimniej, częściej pada, a zasnute chmurami niebo przybiera siny odcień, spora część osób cierpi z powodu obniżonego nastroju. Jakie są jego objawy? Przestaje się nam chcieć chcieć. Jesteśmy przewlekle zmęczeni i z dnia na dzień mamy coraz mniej energii. Stale towarzyszy nam senność połączona z gorszą jakością snu. Nieustannie jesteśmy głodni i podjadamy słodycze. Stan ten pogłębia się z nadejściem kolejnych zimowych miesięcy, owocując smutkiem, obojętnością, wycofaniem, przygnębieniem, poczuciem bezradności i zniechęceniem. Częściej niż zwykle dajemy upust rozdrażnieniu i ciągłemu poczuciu irytacji. Czym jest depresja sezonowa i dlaczego nas dotyka? Warto zastanowić, czy nie mamy do czynienia sezonową depresją (SAD – seasonal affective disorder). W zależności od stanu aury pojawia się ona w okresie od września do listopada, narasta aż do lutego, a później ulega remisji wraz z nastaniem marca lub kwietnia. Według naukowców etiologia tego zaburzenia nie do końca jest wyjaśniona, ale za najpewniejszą przyczynę przyjmuje się zakłócone procesy biochemiczne naszego mózgu. Z badań wynika, że coraz mniejsza ilość światła słonecznego, coraz niższe temperatury, zmiany ciśnienia i wilgotności wpływają bezpośrednio na funkcjonowanie neuroprzekaźników w obrębie naszego ośrodkowego układu nerwowego. Czytaj także: Depresja sezonowa może dotknąć każdego. Psycholożka tłumaczy, jakie objawy powinny nas zaniepokoić Ów zespół objawów spowodowany nastaniem jesieni to częściowo zupełnie naturalne zjawisko, z którym mieliśmy do czynienia od zawsze. W czasach, kiedy człowiek żył blisko natury, prowadząc spokojne i przewidywalne życie, taki zespół objawów przystosowywał nas do naturalnego cyklu. Mogliśmy wyhamować dynamizm wiosny i...

Czytaj dalej
Czym jest depresja endogenna?
Tiago Banderira/Unsplash.com

Depresja endogenna – co to jest? Jak leczyć depresję endogenną?

Depresję endogenną potocznie nazywa się „depresją znikąd”. Dlatego właśnie osoby na nią chorujące dość często spotykają się z niezrozumieniem otoczenia i słowami: „O co ci chodzi, przecież wszystko jest w porządku?”.
Karolina Morelowska-Siluk
04.12.2020

Depresja endogenna może przyjmować postaci: epizodów depresyjnych, zaburzeń depresyjno-nawracających, dystymii, depresji poschizofrenicznej czy organicznych zaburzeń depresyjnych. Co to jest depresja endogenna? Depresja endogenna to zespół silnych zaburzeń nastroju uwarunkowanych biologicznie, czyli powstałych na skutek nieprawidłowego funkcjonowania organizmu, zwłaszcza układu nerwowego oraz układu hormonalnego. Spowodowana jest nieprawidłową liczbą przekaźników w układzie nerwowym, ale może również pojawiać się na skutek problemów strukturalnych w mózgu. Przedrostek „endo” pochodzi z języka greckiego i oznacza właśnie „wewnętrzny”. W odróżnieniu od depresji egzogennej (przedrostek „egzo” oznacza „zewnętrzny”) zwykle pojawia się bez dającej się opisać przyczyny zewnętrznej. Może wystąpić u ludzi szczęśliwych, którym nie przytrafiło się nic złego czy traumatycznego. Czytaj także: Objawy depresji. 10 najczęstszych symptomów, których nie należy lekceważyć Depresja endogenna – najczęstsze objawy Charakterystyczne objawy depresji endogennej (z których jednak żaden występujący pojedynczo nie jest podstawą do stwierdzenia choroby) to: depresyjny nastrój utrzymujący się przez większą część dnia (nieprzerwanie w okresie minimum dwóch tygodni), bez wyraźnych przyczyn zewnętrznych; obniżenie napędu psychoruchowego, w tym: spowolnienie ruchowe, utrata energii i siły, uczucie ciągłego zmęczenia (choć czasem możliwe są też odwrotne objawy, czyli nadmierne pobudzenie), zubożenie mowy – małomówność, zdawkowe wypowiedzi, obniżenie formy intelektualnej, kłopoty z koncentracją, pamięcią, myśleniem logicznym zdolnością analizy i syntezy; problemy ze snem, zaburzenie rytmu dobowego, wstawanie i...

Czytaj dalej