Sprawdź, czy to smutek czy już depresja
Adobe Stock

Sprawdź, czy to smutek czy już depresja

Z danych NFZ wynika, że na depresję cierpi prawie 3 proc. Polaków, ale mogą być one zaniżone, bo nie zawsze zwracamy się po fachową pomoc. Jak rozpoznać, że chorujemy?
Aleksandra Nowakowska
05.05.2020

Nawet długo się utrzymujący się obniżony nastrój nie musi oznaczać depresji klinicznej. Często przyczyną odczuwania nasilonego smutku jest dotkliwa strata, jakiej doświadczamy w życiu – nie tylko po śmierci bliskiej osoby, ale także po rozstaniu czy zwolnieniu z pracy. Dotkliwym pogorszeniem samopoczucia możemy reagować także na nagłą dyskomfortową życiową zmianę. Aż 73 proc. osób leczonych na depresję to kobiety. 

Różne doświadczenia przynoszą trudne emocje, które domagają się przeżycia – w ten sposób je uwalniamy i w ich miejsce w końcu pojawiają się inne – przyjemniejsze. Z depresją sprawa jest inna, bo ten stan trwa dłużej, a dostęp do jakichkolwiek uczuć jest utrudniony. Są one tłumione, bo ich skala jest znacznie większa. Stan depresyjny trwa tygodniami i zaczyna mocno przeszkadzać – coraz trudniej nam pracować, czy po prostu wypełniać codzienne obowiązki. Tracimy zdolność do czerpania z życia radości i możemy poczuć się, jakby pochłaniała nas pustka. Doświadczamy poczucia beznadziejności i bezradności. Depresji zwykle towarzyszy lęk.  

Kiedy osoba z depresją przekracza prób gabinetu psychoterapeuty, najczęściej mówi o braku energii, zmęczeniu, smutku, drażliwości i ogólnej nerwowości, a nawet o atakach paniki. Czasem ma trudności, żeby wstać z łóżka. Zazwyczaj, niezależnie czy jest w związku i jaka jest jej sytuacja rodzinna, czuje się samotna i bezradna wobec problemów. Chce zmiany, ale nie ma siły na jej wprowadzenie i nie wie, od czego zacząć. A zacząć warto od zdiagnozowania, czy to rzeczywiście depresja.

Książę Karol nawet po rozwodzie chciał mieć ostatnie zdanie

6 najczęstszych objawów depresji

1. Lęk –  prawie nikt nie doświadcza depresji bez odczuwania strachu. Lęk może uniemożliwiać działanie, którego efektem byłoby wyjście z depresji.

Zadaj sobie pytania:
Czy jest coś, czego się boję? Na przykład: obawa przed zmianą pracy, odejściem z relacji, strach o pogarszające się zdrowie, to może też być ogólny lęk przed życiem.

2. Poczucie przytłoczenia i wypalenia – one zwykle idą w parze. Kiedy długo żyjemy w stresie, mózg wreszcie mówi „dość” i przechodzi w tryb offline. Nie chce już funkcjonować na najwyższych obrotach, co objawia się ciągłym podenerwowaniem, niechęcią do działania i wchodzenia w interakcje z ludźmi.

Zadaj sobie pytania:
Czy dobrze zarządzam czasem? Jak wyznaczam granice? Czy umiem powiedzieć „nie”? Czy zachowuję równowagę między pracą a domem? Czy moje życie jest uporządkowane czy może jest chaosem?

3. Powtarzające się schematy odczuwania i myślenia, które uniemożliwiają rozwiązywanie problemów i pójście naprzód – są to znane nam dobrze schematy, w które wpadamy w momencie trudności. One właśnie przeszkadzają nam wieść satysfakcjonujące szczęśliwe życie, ponieważ w tych utartych koleinach nie dokonujemy właściwych wyborów. To powoduje frustrację, co może doprowadzić do rezygnacji z celów i życia w ogóle.   

Zadaj sobie pytania:
Czy czuję, że utknęłam w miejscu, w którym nie ma rozwiązania? Czy w podobnych sytuacjach wciąż doświadczam tego samego – poczucia winy, wstydu, lęku lub innej negatywnej emocji, która blokuje moje działania? Czy moje myślenie jest sztywne, czy elastyczne? Jakie są moje umiejętności rozwiązywania problemów? Czy jest inny sposób spojrzenia na moje obecne problemy?

4. Izolacja społeczna, poczucie samotności – depresja sprawia, że nie czujemy się słyszani i wspierani przez ludzi. Towarzyszy temu poczucie odrzucenia i nieważności. Nie czujemy się dobrze z ludźmi, bo często jesteśmy w toksycznych relacjach, które przyczyniły się do obecnego stanu.

Zadaj sobie pytania:
Czy często czuję się samotna? Czy moja rodzina i przyjaciele mnie wspierają? Czy czuję się wyczerpana po spotkaniach z ludźmi? Czy jestem z kimś na tyle blisko, żeby bezpiecznie dzielić się moimi przemyśleniami i uczuciami?   

5. Poczucie beznadziei – to przekonanie, że nic w naszym życiu już się nie zmieni, że utknęliśmy w martwym punkcie i tak już będzie zawsze.

Zadaj sobie pytania:
Czy porzuciłam już wszelką nadzieję, że mogę być szczęśliwa? Czy często łapię się na myśleniu, że już nigdy nie będę żyć tak, jak lubię?  

6. Bezradność – przekonanie, że bez względu na to, co robimy, nic się nie zmieni. To brak poczucia kontroli nad życiem, kiedy wydaje nam się, że to los lub inni ludzie decydują o naszej egzystencji, a my nic nie możemy zrobić, bo jesteśmy bezsilni. Kiedy czujemy, że jakiekolwiek nasze wysiłki spełzną na niczym.

Zadaj sobie pytania:
Czy czuję jeszcze własną sprawczość? Czy mogę coś zmienić w moim życiu? Czy jestem w stanie zadziałać choćby w małej sprawie? Czy mam wyznaczony cel, w jakim kierunku chcę iść?

Innymi częstymi objawami depresji są: bezsenność lub senność, brak apetytu lub przejadanie się, trudności z koncentracją, utrata zainteresowania przyjemnymi zajęciami i kontaktami z ludźmi, poczucie bezwartościowości, myśli o śmierci i samobójstwie. Większość osób cierpiących na depresję nie doświadcza wszystkich objawów.

 

Kochasz czytać?
Czekamy na Ciebie!

Dołącz do grupy na FB
 

Uroda Życia - czytaj dla przyjemności

Czekamy na Ciebie na FB
 

Ludzie, psychologia,
pasja - inspirujemy!

Obserwuj nas na IG
kobieta z depresją
Adobe Stock

Depresja czy choroba dwubiegunowa. Jak rozpoznać?

Dlaczego tak trudno odróżnić depresją kliniczną od maniakalnej? Ponieważ objawia się niemal identycznie.
Aleksandra Nowakowska
06.05.2020

Obie choroby mają w swojej nazwie słowo „depresja”, zdecydowaną większość takich samych obajwów i podobną częstotliwość występowania. Różnica polega na tym, że depresja maniakalna jest jedną z cyklicznych faz zaburzenia afektywnego dwubiegunowego i może przynieść bardziej zauważalne wahania nastrojów oraz problemy z koncentracją. Nie można chorować na dwubiegunówkę bez epizodu depresyjnego, który najczęściej wygląda jak klasyczna depresja. Dlatego u około 10 do 25 procent osób z chorobą afektywną dwubiegunową najpierw błędnie diagnozuje się tylko depresję. Dopiero gdy pojawia się epizod manii, choroba wychodzi na jaw. Szacuje się, że nawet u 40 proc. chorych, zwłaszcza w młodym wieku, zaburzenie dwubiegunowe objawia się tylko nawracającymi depresjami. a manie mogą pojawić się dopiero po kilku latach.  Najczęstszymi objawami depresji zarówno maniakalnej, jak i klinicznej, są: Odczuwanie silnego smutku przez co najmniej dwa tygodnie. Przygnębienie (nawet codzienne), płacz bez powodu. Podniesiony poziom lęku, który może doprowadzić do ataków paniki; brak odporności na stres.  Poczucie bezwartościowości lub/i poczucie winy. Przewlekłe zmęczenie, utrata energii życiowej, obniżenie libido. Brak zainteresowania zajęciami, które do tej pory sprawiały przyjemność. Niekontrolowana strata wagi ciała lub przybranie na wadze. Bezsenność lub senność. Rozdrażnienie.   Problemy z koncentracją i podejmowaniem decyzji. Myśli o śmierci lub strach przed śmiercią. Pięć lub więcej z powyższych objawów utrzymujących się przez czas dłuższy niż dwa tygodnie skłania ku diagnozie depresji klinicznej, jeśli nie wystąpił epizod maniakalny. J edyną odmiennością depresji w chorobie dwubiegunowej w stosunku do jednobiegunowej...

Czytaj dalej
Adobestock

Co to jest depresja i czym różni się od chandry?

Liczba chorych na depresję z roku na rok się powiększa
Joanna Budrewicz
22.07.2010

Co to jest depresja? Depresja jest chorobą psychiczną, a osoba na nią cierpiąca postrzega rzeczywistość w czarnych barwach. Nie istnieje wyraźna  granica między chandrą a depresją , jednak wyróżnione zostały kryteria, które pozwalają na jej trafną identyfikację. Czy depresja jest chorobą? Termin "depresja" funkcjonuje w znaczeniu potocznym jako określenie złego samopoczucia, przygnębienia, bez względu na przyczyny, jakie stan taki wywołały. W psychiatrii depresja oznacza szczególnego rodzaju  zaburzenia nastroju oraz emocji . Ten szczególny charakter związany jest z uznaniem nasilenia objawów za chorobowe i koniecznością pomocy lekarskiej. Sposób przeżywania smutku oraz sytuacje go wyzwalające są różne, tak jak różne bywają reakcje ludzi. Współczesna nauka nie jest jednak zupełnie bezsilna i ustalono kryteria pozwalające na trafną diagnozę. O depresji można mówić gdy smutkowi towarzyszą takie objawy: brak energii, apatia, napięcie, drażliwość, poczucie obniżonej sprawności pamięci i intelektu, trudności z koncentracją, niechęć do wykonywania czynności, które dotąd sprawiały radość, problemy ze snem, trudności w zasypianiu, częste wybudzanie się w nocy, wczesne budzenie się lub przeciwnie – nadmierna senność, niechęć i unikanie kontaktów z ludźmi, poczucie małej wartości, poczucie winy i beznadziejności, zmniejszenie apetytu i związany z nim spadek masy ciała lub przeciwnie – wzmożony apetyt i przyrost masy ciała, dolegliwości fizyczne, takie jak zmęczenie, bóle (np. głowy, brzucha, kręgosłupa), uczucie ucisku w klatce piersiowej, zaparcia, spadek zainteresowań współżyciem seksualnym. Co odróżnia depresję od chandry? Przede wszystkim długość...

Czytaj dalej
Czym jest depresja poporodowa?
Jenna Norman/Unsplash.com

Depresja poporodowa: przyczyny, objawy, leczenie

Depresja poporodowa to fizyczna oraz psychiczna reakcja ciała na narodziny dziecka. Choć niestety wciąż słyszy się, że „narodziny dziecka to najszczęśliwszy moment w życiu”, kobiety coraz częściej cierpią na depresję poporodową. Dotyka ona już co ósmą matkę.
Karolina Morelowska-Siluk
04.12.2020

Tuż po urodzeniu dziecka w życiu każdej kobiety zachodzi wiele różnych zmian. Gwałtownie spada poziom hormonów płciowych, które podczas ciąży odpowiadały za jej prawidłowy przebieg. Do tego pojawiają się zupełnie nowe obowiązki, ale także oczekiwania wobec nowego życia. To oczywiste, że większość kobiet marzy i stara się być najlepszą matką świata. Tym samym nakłada na siebie ogromne poczucie odpowiedzialności. W takim napięciu każde, nawet najmniejsze potknięcie urasta do wielkich rozmiarów i ma bardzo zły wpływ na stan psychiczny kobiety. Czym jest depresja poporodowa? Depresja poporodowa to stan depresyjny, u którego źródła leżą zmiany hormonalne towarzyszące ciąży oraz poczucie ogromnej odpowiedzialności po porodzie związane z opieką nad dzieckiem. Do najczęstszych objawów należy poczucie bycia niedobrą matką połączone z obsesyjnym zamartwianiem się o zdrowie dziecka. Kobiety z depresją poporodową boją się zostać same z dzieckiem i wciąż odczuwają lęk, że sobie nie poradzą. Dodatkowo zupełnie nie czują więzi z dzieckiem, wydaje się im ono obce,  czasem budzi gniew. Odczuwają zmęczenie, zniechęcenie, wydaje im się, że obowiązki je zdecydowanie przerastają. Mogą u nich wystąpić objawy somatyczne, takie jak bolesność piersi i brzucha. Depresji poporodowej nie należy mylić z baby blues, czyli smutkiem poporodowym. Baby blues pojawia się zwykle w okresie nawału mlecznego i trwa od 10 do 14 dni. Czasem przedłużyć może się do miesiąca. Czytaj także: Objawy depresji. 10 najczęstszych symptomów, których nie należy lekceważyć Objawy depresji poporodowej Poniżej objawy, które powinny nas skłonić do zwrócenia się po pomoc do specjalisty: ciągłe uczucie smutku, obniżony nastrój, permanentny stan podenerwowania, poczucie, że nic nas nie...

Czytaj dalej
Pixabay.com/zdjęcie ilustracyjne

Jakie jest naprawdę twoje poczucie własnej wartości? Odpowiedz na te pytania i sprawdź.

Niska samoocena hamuje nas przed działaniem, dlatego warto budować prawidłowe poczucie własnej wartości. Jak to robić? Zacznij od uważnego przyjrzenia się sobie.
Sylwia Arlak
12.08.2020

Zawsze i wszędzie: w pracy i w domu, w relacjach z dziećmi, partnerem i z przyjaciółmi, a nawet jeśli chodzi o nasz wygląd — chcemy być perfekcyjne. Nie zdajemy sobie sprawy, jak bardzo te nasze własne wygórowane oczekiwania wpływają negatywnie na naszą samoocenę. Zdrowa samoocena pomaga nam skupić się na pozytywnych aspektach życia i nas samych. Dzięki niej tworzymy zdrowe relacje. Od czasu do czasu wszyscy doświadczamy chwil zwątpienia. Zaczynamy kwestionować własne umiejętności, wydaje nam się, że każdy poradziłby sobie lepiej od nas. Jeśli jednak stale siebie krytykujesz, prawdopodobnie borykasz się z niską samooceną. Jak to sprawdzić? Odpowiedz na poniższe pytania: Czy masz niską, czy wysoką samoocenę: Czy często wątpisz w siebie i swoje umiejętności? Szukasz otuchy u innych, by poczuć się lepiej? Masz negatywne nastawienie do życia? Doświadczasz nadmiernego wstydu, lęk, smutku? Czujesz się bezwartościowa lub niekompetentna? Masz problem z wyrażaniem swoich potrzeb? Odczuwasz silny strach przed porażką lub złym samopoczuciem? Masz problem z przyjmowaniem komplementów? Wierzysz, że inni ludzie są lepsi od ciebie i w rezultacie wycofujesz się? Jeśli na większość pytań odpowiedziałaś: Tak, nadszedł czas, aby cofnąć się o krok i zmienić sposób myślenia o sobie/mówienia do siebie. Jakie są częste powody niskiej samooceny? Częstym powodem niskiej samooceny jest brak wiary w siebie. U źródła problemu mogą leżeć własne niepowodzenia życiowe, niezdrowe kontakty z innymi, ale też  trudne doświadczenia z dzieciństwa. Rodzice mogli nam stawiać zbyt wysokie wymagania, albo wręcz przeciwnie, wszystko robić za nas. Doświadczenia z wczesnego dzieciństwa Jeśli byłaś zastraszana, znęcano się nad tobą, albo często byłaś świadkiem...

Czytaj dalej