Nieśmiałość – czym jest, jakie są jej zalety i jak ją pokonać? 
Adobe Stock

Nieśmiałość – czym jest, jakie są jej zalety i jak ją pokonać? 

Nieśmiałość to uczucie niezręczności lub lęku, które odczuwamy, gdy musimy się do kogoś zbliżyć lub gdy ktoś zbliża się do nas. Chociaż przyjęło się, że nieśmiałość jest negatywną cechą, bycie nieśmiałą ma też sporo zalet!
Kamila Geodecka
04.03.2021

Nieśmiałość to termin bardzo nieostry – wielu badaczy próbowało wyodrębnić pewne cechy nieśmiałości. Zrobił to między innymi Philip G. Zimbardo, amerykański psycholog, który uważa, że nieśmiałość to „trudność w kontakcie z innymi osobami z powodu bojaźliwości, ostrożności lub nieufności”. To jednak wciąż bardzo szeroka definicja.

Książę Karol nawet po rozwodzie chciał mieć ostatnie zdanie

Nieśmiałość – co to jest?

Nieśmiałość jest tak naprawdę odpowiedzią na strach. Liczne badania pokazuje, że istnieje neurobiologia nieśmiałości – oznacza to, że wszystkie te zachowania, które określamy jako „nieśmiałe”, są koordynowane przez określony obwód neuronów w mózgu. Psycholodzy podkreślają jednak, że nieśmiałość może być silnie powiązana z praktykami rodzicielskimi i doświadczeniem życiowym jednostki.

Doktor psychologii Bernardo J. Carducci wskazuje również na to, że nieśmiałość nie jest cechą wrodzoną. Dlaczego? Ponieważ charakteryzuje się ona trzema głównymi cechami:

  • nadmierną samoświadomością,
  • nadmierną negatywną samooceną,
  • nadmierną negatywną koncentracją na sobie.

Wszystkie te cechy obejmują poczucie własnej wartości, a ogólne poczucie siebie rozwija się dopiero około 18. miesiąca życia. Wynika z tego, że urodzenie się nieśmiałym nie jest możliwe. Dzieci rodzą się natomiast z określonym temperamentem. Jeśli człowiek rodzi się z temperamentem słabym,  będzie bardziej skłonny do nieśmiałości. Empatyczne rodzicielstwo oraz wspieranie wrażliwego dziecka może jednak zapobiegać rozwijaniu się trwałej nieśmiałości.

Nieśmiałość może wzrastać w okresie dojrzewania, ponieważ nastolatki muszą radzić sobie w nowych sytuacjach – zajęcia w szkole, zawieranie nowych przyjaźni, przeżywanie pierwszych zauroczeń czy zauważanie zmian w ciele. Przez to mogą bać się zawstydzenia, odrzucenia lub pełnego poznania. Wtedy rodzice powinni otaczać ich szczególną troską i z wrażliwością podchodzić do ich problemów.

Nieśmiali dorośli często dokonują nierealistycznych porównań społecznych. Sądzą, że są nieustannie oceniani (najczęściej negatywnie), a przez to porzucają wchodzenie w interakcje. To jednak prowadzi do braku możliwości doskonalenia umiejętności społecznych – na przykład rozmowy, dyskusji, flirtu czy negocjacji.  

Czytaj także: Wysoko wrażliwi ludzie są często wykluczani, a mają wiele mocnych stron

Jak pokonać nieśmiałość?

Nieśmiali ludzie mogą z powodzeniem stawiać czoło wyzwaniom społecznym bez zmiany poczucia tożsamości, a więc bez przeświadczenia, że udają kogoś, kim nie są. Naukowcy odkrywają, że bardzo dobrą strategią jest przyznanie się do swojej nieśmiałości. Nie trzeba zmieniać się na siłę. Wystarczy, że małymi krokami zaczniemy starać się uwolnić od poczucia skrępowania w sytuacjach towarzyskich.

Istnieje szereg strategii, które mogą nam pomóc w przełamywaniu nieśmiałości. Zamiast unikania wydarzeń towarzyskich, nieśmiali ludzie powinni się do nich przygotować i na przykład planować  tematy do rozmów, tworzyć poglądową listę pytań do zadania innym. Często nieśmiałość można pokonać, zmieniając tok myślenia. Wiele nieśmiałych osób ma tendencję do zakładania, że będą negatywnie odebrani przez inne osoby. Jeśli zaczną myśleć bardziej pozytywnie, łatwiej będzie im nawiązać nowe kontakty.

Czytaj także: Ekstrawertyk to urodzony przywódca, ale też łatwiej go zmanipulować niż introwertyka

Zalety bycia nieśmiałym

Chociaż w naszej kulturze nieśmiałość uznaje się za cechę negatywną, tak naprawdę istnieje wiele pozytywnych cech osób nieśmiałych.

  • Atrakcyjność – osoby nieśmiałe mogą być uznawane za bardzo atrakcyjne. Rzadko kiedy się przechwalają, nie są zarozumiałe, potrafią wysłuchać drugiej strony i nie przerywać wypowiedzi. To wszystko sprawia, że osobą nieśmiała może stać bardzo lubiana w towarzystwie.
  • Myślisz, potem działasz – osoby nieśmiałe najczęściej obserwują i wyciągają wnioski, a dopiero potem działają. To ważna cecha, którą można wykorzystywać w życiu prywatnym i zawodowym.
  • Opanowanie – nieśmiali ludzie bardzo często są opanowani, dzięki czemu mogą działać uspokajająco na grupę.
  • Przezwyciężanie trudów – osoby, które całe życie walczą z nieśmiałością, doskonale wiedzą, co to znaczy walczyć każdego dnia. Dzięki temu mogą łatwiej przezwyciężać inne trudności dnia codziennego.
  • Związywanie trwałych znajomości – ludzie charakteryzujący się nieśmiałością mają zazwyczaj swoje grono przyjaciół, przy których czują się dobrze. Nie poszukują krótkotrwałych znajomości, ponieważ czują się źle na niepewnym gruncie.
  • Indywidualna praca – istnieje wiele zawodów, w których bardzo ważna jest praca indywidualna i właśnie w tych obszarach osoby nieśmiałe mogą się świetnie sprawdzić.
  • Czujesz więcej – badania pokazują, że mózgi nieśmiałych ludzi silniej reagują zarówno na negatywne, jak i pozytywne bodźce. Oznacza to, że chociaż sytuacje społeczne są dla tych osób nieco bardziej groźne, pozytywne sytuacje uznają za bardziej satysfakcjonujące.

Jeśli jesteś osobą nieśmiałą, pamiętaj, ze nie jesteś sama! Szacuje się, że nawet połowa ludzi na świecie może charakteryzować się nieśmiałością. Wśród nich są między innymi: Agatha Christie, Alfred Wainwright, Garrison Keillor czy Tom Hanks.

 

Kochasz czytać?
Czekamy na Ciebie!

Dołącz do grupy na FB
 

Uroda Życia - czytaj dla przyjemności

Czekamy na Ciebie na FB
 

Ludzie, psychologia,
pasja - inspirujemy!

Obserwuj nas na IG
kobieta w fotelu w domu
Adobe Stock

Ekstrawertyk to urodzony przywódca, ale też łatwiej go zmanipulować niż introwertyka

Introwertyk ceni swoją samotnię, ale to wcale nie znaczy, że nie lubi ludzi. Po prostu jego życie towarzyskie polega na czymś innym niż płytkie pogawędki – woli spotkania w cztery oczy, spokojną, pogłębioną rozmowę. I ciszę.
Aleksandra Nowakowska
11.05.2020

Introwertycy są często określani jako nieśmiali, ale utożsamianie introwertyzmu z nieśmiałością może być błędem. Pierwsze oznacza, że samotność często bywa świadomym wyborem i jest komfortowa, bycie nieśmiałym natomiast oznacza skazywanie się na niechciane odosobnienie z powodu lęku przed przebywaniem z ludźmi. Wielu introwertyków na równi z samotnością lubi towarzystwo, pytanie tylko: – jakich ludzi oraz w jakim wymiarze czasowym. Chodzi tu też o jakość relacji oraz tematy rozmów. Introwertyk: czy warto wyjść z domu? Typowy introwertyk będzie ukrywał się w dziale mrożonek w supermarkecie, kiedy na horyzoncie ujrzy kolegę z klasy, z którym od lat nie miał kontaktu. Introwertycy czują lęk przed powierzchownymi pogawędkami, ponieważ w ich odczuciu nie mają one sensu i są fałszywe. Podczas small talku czują barierę między ludźmi, która dla ekstrawertyków nie istnieje. Preferują poważniejsze rozmowy, często nawet filozoficznej natury. Pomiędzy sklepowymi półkami, na ulicznym chodniku czy na imprezie nie ma do tego warunków. Tak zwane „gadanie o niczym” wyczerpuje ich, frustruje i nudzi. W przeciwieństwie do ekstrawertyków, którzy ze spontanicznych, przypadkowych spotkań i rozmów czerpią energię, introwertycy – ją tracą. Po przypadkowej pogawędce z dawno niewidzianą koleżanką z podstawówki marzą tylko o tym, żeby wrócić do domu, żeby w ciszy i samotności odzyskać chęć do życia. Kontakt z własnymi emocjami, chwila spokoju pozwala im na nowo poczuć się grunt pod nogami. W samotności odzyskują poczucie kontroli, ładują akumulatory życiowej energii. Żeby na nowo opuścić swoją ukochaną domową samotnię, potrzebują czasu do namysłu. Spontaniczne wyjścia na imprezy to dla nich zbyt duży stres. Potrzebują zastanowić się,...

Czytaj dalej
introwertyk
pexels.com

Introwertyk, czyli kto? Poznaj 4 typy introwertyków

Introwertycy to osoby, które potrzebują samotności, by rzeczywiście odpocząć. Ale każdy z nich jest inną osobą z innym charakterem i różnymi predyspozycjami.
Kamila Geodecka
18.12.2020

Często myślimy stereotypowo o introwertykach. Sądzimy, że zawsze są to ciche i nieśmiałe osoby, które nie chcą nigdy wychodzić z domu, boją się lub nie lubią ludzi. Zamknięte w sobie milczki i dziwacy. To zupełna nieprawda. Introwertycy są różni – mają różne potrzeby i zachowanie.  Badania wskazują, że introwertycy stanowią od 25 do nawet 57 proc. naszej populacji. Tak, to duża rozbieżność, więc możemy przyjąć, że prawda leży gdzieś pośrodku. Wciąż jest to jednak spora część z nas i niemożliwe jest, by wszystkie te osoby były takie same. Oto 4 typy introwertyków. Introwertyk społeczny Ten typ prawdopodobnie najmniej będzie przypominał nam stereotypowego introwertyka, który siedzi w kącie i nic nie mówi. Społeczni introwertycy są najbardziej towarzyscy i nie są nieśmiali w czasie spotkań z innymi ludźmi. Takimi spotkaniami mogą nawet się cieszyć! Ktoś, kto nie zna dobrze takiej osoby, może nawet pomyśleć, że jest ekstrawertykiem. W rzeczywistości jednak społeczni introwertycy po powrocie do domu będą czuli się wykończeni długim towarzystwem innych osób. Takie osoby chcą mieć swoją grupę znajomych i z nimi spędzać czas. Gdy przebywają wśród swoich przyjaciół, mogą być nawet duszami towarzystwa. Krąg najbliższych osób im jednak wystarczy i nie będą poszukiwali nowych znajomości. Czytaj także:  Mocne strony introwertyków, które warto znać Introwertyk-myśliciel Takie osoby będą bardzo introspektywne i niemal bez przerwy będą przebywały w świecie swojej wyobraźni. Rozmyślają, analizują, oddają się samorefleksji i  czasami w tym świecie nawet się gubią. Często marzą na jawie i wydaje się, że są gdzieś daleko poza tym, co dzieje się tu i teraz. Zazwyczaj trudno jest nawiązać kontakt z taką osobą, ponieważ zazwyczaj...

Czytaj dalej
Coco Chanel / East News

Coco Chanel. Miłość, rozpacz i straszna samotność

Kochała w życiu jednego mężczyznę, zginął w wypadku samochodowym. Legendarna projektantka Coco Chanel była u szczytu sławy, gdy wyznała: „Żyję w totalnej samotności. Zapłaciłabym, żeby nie być sama. Ściągnęłabym z warty żandarma miejskiego, żeby nie jeść kolacji samotnie”.
Anna Zaleska
04.08.2020

Miała teorię, że szczęście upośledza ludzi. Mówiła: nie żałuję, że najpierw przez wiele lat byłam głęboko nieszczęśliwa. Ale i potem okresy szczęścia trwały krótko. Urodzona w 1883 roku Gabrielle Chanel – Coco będzie jej pseudonimem – sześć lat spędziła w sierocińcu w Aubazine, prowadzonym przez siostry Najświętszego Serca Marii. Po śmierci matki, porzucona przez ojca wraz z piątką rodzeństwa, została przygarnięta przez ciotki z Owernii. Była krnąbrna i zbuntowana, a chłosta pokrzywami jeszcze to w niej podsycała. Uciekła. Jako młoda dziewczyna Gabrielle występowała w kawiarniach, brak głosu nadrabiając temperamentem i charyzmą. To wtedy „zaopiekował się” nią młody mężczyzna Etienne Balsan, właściciel stajni wyścigowej. To on wprowadził ją w świat luksusu. Spędzili razem kilka lat. Miała do dyspozycji służbę, polubiła jazdę konną. W 1908 roku przedstawił ją swojemu angielskiemu przyjacielowi Arthurowi Capelowi. I to był błąd. Capel był pięknym brunetem o zielonych oczach. Uwodzicielskim i szarmanckim. Gabrielle była nim oczarowana. Gdy pewnego dnia usłyszała, że nazajutrz wyjeżdża, rano zjawiła się na peronie i wsiadła do jego pociągu. Coco Chanel i Boy Capel. Bon vivant i prowincjuszka Do Arthura Capela już w młodym wieku przylgnął przydomek Boy, wydawało się bowiem, że wiecznie pozostanie chłopcem. Miał 28 lat, był inteligentny, oczytany, szarmancki i wesoły. Znakomicie grał w polo. Dorobił się sporego majątku na transporcie węgla. Miał maniery prawdziwego brytyjskiego dżentelmena, należał do londyńskich lwów salonowych. A przy tym był bohaterem wojennym awansowanym za zasługi podczas wojny do stopnia kapitana. Kobiety go uwielbiały, a on chętnie z tego korzystał. Coco Chanel w swoich wspomnieniach opowiadała, że początkowo nie wiedział, co z nią zrobić. „Pan B i Capel...

Czytaj dalej
wrażliwość

Wysoko wrażliwi ludzie są często wykluczani, a mają wiele mocnych stron

Ludzie wysoko wrażliwi często nie są akceptowani. Nazywa się ich przewrażliwionymi, histerykami, a czasem nawet beksami. Ale osoby wysoko wrażliwe mają też wiele zalet, które warto doceniać.
Kamila Geodecka
06.11.2020

Czasami są nieco bardziej nieśmiali, wielokrotnie analizują sytuacje, które się wydarzyły, łatwo ich zranić słowami. Czasem płaczą, nawet wtedy, gdy większość ludzi zachowuje kamienne twarze. Każdego dnia przyjmują wiele bodźców, znacznie więcej niż przeciętny człowiek. Przejmują się problemami swoimi i swoich bliskich. Czasami stracą humor na cały dzień, gdy dowiedzą się, że ktoś cierpi. Takie właśnie są osoby wysoko wrażliwe. Ale ich wysoki poziom wrażliwości może nieść też wiele mocnych stron, o których warto wiedzieć. Czytaj też:   Wysoko wrażliwi ludzie czują „za dużo” i „zbyt głęboko”. Zobacz, jak rozpoznać nadwrażliwość Wrażliwość i empatia w relacjach  Zacznijmy od rzeczy prostej, ale czasami tak łatwej do pominięcia. Osoby wysoko wrażliwe są po prostu… wrażliwe. A wraz z wrażliwością w parze idzie empatia. Takie osoby troszczą się o innych, wczuwają się w ich sytuacje, zawsze chcą pomóc i zaoferować jak najwięcej. Mają wielkie serca i traktują wszystkich z czułością. Dzięki temu są jednymi z najmilszych i najłagodniejszych ludzi, jakich możemy spotkać. Osoby wysoko wrażliwe są też świetnymi słuchaczami. Dzięki wrodzonej intuicji są bardziej spostrzegawczy i uważni. Potrafią wychwycić wiele niuansów, które większość ludzi pomija – subtelności w głosie, gestach, mimice. Wysoka wrażliwość pozwala im być także doskonałymi mediatorami. Chcą unikać konfliktów, ponieważ czują się z nimi niekomfortowo, dlatego zawsze będą dążyli do pojednania. Dzięki temu osoby wysoko wrażliwe są dobrymi pracownikami zespołowymi oraz decydentami. Samoświadomość Osoby wysoko wrażliwe są czasami nazywane histerykami, roztrzęsionymi emocjonalnie. Prawda jest jednak taka, że są oni bardziej świadomi swoich myśli,...

Czytaj dalej