Czy umiesz stawiać granice? Poznaj 4 proste kroki do większej asertywności
Adobe Stock

Czy umiesz stawiać granice? Poznaj 4 proste kroki do większej asertywności

Asertywność to bycie w kontakcie ze sobą i z innymi, kiedy jesteśmy w stanie wyrazić swoje potrzeby, a jednocześnie przyjąć czyjeś pragnienia. Jak się tego nauczyć?
Aleksandra Nowakowska
30.04.2020

Asertywność z pewnością nie jest ani biernością, ani agresją. Asertywność polega na promowaniu siebie w aktywny i pozytywny sposób. To też umiejętność jasnej, bezpośredniej i uczciwej komunikacji. Mniej asertywne z reguły są osoby z wysokim poziomem lęku. Zamiast asertywności często wybierają bierną agresję albo postawę unikową.

Dlaczego tak trudno nam przychodzi asertywność? Często problemem jest system przekonań wpojony nam w dzieciństwie. Jeśli uważasz na przykład, że tylko bycie zawsze miłą umożliwi ci współdziałanie z innymi, trudno ci będzie zachować się asertywnie, nawet jeśli ktoś poważnie naruszy twoje granice. Z drugiej strony – także myślenie, że jedynie atakując ludzi i naciskając na nich, możemy coś w życiu osiągnąć, nie pozwala na zdrowe budowanie granic. Większe trudności z asertywnością mają ludzie o niskiej samoocenie, ponieważ boją się konfliktu, krytyki i odrzucenia. Z tego powodu nie biorą pod uwagą swoich potrzeb i nie wyrażają swoich opinii. 

Asertywność jest umiejętnością, którą możemy się nauczyć. Jest strategią lepszą niż wycofywanie się lub ciągłe ataki. Czasem wydaje nam się, że lepiej przemilczeć swoje zdanie albo wymusić coś na kimś, ale na dłuższą metę to nie działa, ponieważ przestajemy być w kontakcie z innymi i zdradzamy siebie. Poprzez asertywność rozwijamy kontakt ze sobą i z otoczeniem. To wyraz szacunku dla siebie i innych. Dzięki praktykowaniu asertywności stajemy się autentyczni – ze swoimi prawdziwymi pomysłami, prawdziwymi wadami, prawdziwymi różnicami. Nie próbujemy stać się czyimś lustrem. Nie próbujemy tłumić czyjejś wyjątkowości. Nie próbujemy udawać, że jesteśmy idealni. Stajemy się sobą i pozwalamy na to innych.

Książę Karol nawet po rozwodzie chciał mieć ostatnie zdanie

Jak się nauczyć asertywności?

1. Na bieżąco wyrażaj swoje potrzeby i uczucia. Nie zakładaj, że ktoś automatycznie wie, czego potrzebujesz i co w związku z tym czujesz. Nie ma wyjścia – inni muszą to usłyszeć. Bądź w tym konkretna, wyrażaj się jasno. I zawsze mów o swoich uczuciach, nie oceniaj innych. Zamiast zakomunikować: „Nie masz pojęcia, jakie jest moje życie – jest beznadziejne, bo nie pomagasz mi przy dzieciach”, powiedz: „Czuję się wyczerpana i potrzebuję więcej twojej pomocy w domu”. Komunikując swoje potrzeby i uczucia, koncentruj się na sednie sprawy, a nie na pobocznych drobiazgach, które są tematem zastępczym. Jeśli złości cię, że partner nigdy nie wstaje w nocy do dziecka, nie rób mu wyrzutów z powodu niezakręconej pasty do zębów. Żeby na bieżąco wyrażać to, co czujesz, bądź uważna na swoje uczucia, zaprzyjaźnij się ze swoimi emocjami i co najważniejsze – dawaj sobie do nich prawo. Uznaj, że one są ważne i warte wyrażenia. Rozpoznawaj je, mając świadomość, że podczas nauki asertywności przyjdzie ci się zmierzyć z niewygodnymi emocjami, na przykład gniewem czy lękiem. Naucz się nimi zarządzać.

2. Zacznij od małych rzecz. Bez codziennego przebiegnięcia krótszych odcinków, nie wystartujemy w maratonie. Jeśli boisz się mówić o swoich potrzebach, nie zaczynaj od dużych spraw – na przykład nie idź do szefa, którego się boisz, żeby poprosić o podwyżkę. Powiedz raczej nastoletniej córce, że miło ci jest, jak robi ci czasem herbatę. Możesz mieć też jakąś prośbę do kelnera w restauracji albo do przyjaciółki czy męża. Jeśli to ty im zwykle sprawiasz przyjemności, tym razem poproś o drobną pomoc. Stopniowo przechodź do trudniejszych wyzwań.

3. Naucz się mówić „nie”. Odmawianie wcale nie jest samolubne, jak się niektórym z nas może wydawać. Przeciwnie – komunikowanie „nie” ustala granice, które są niezbędne w zdrowych relacjach. Przed odmową powstrzymuje nas najczęściej lęk przed odrzuceniem, kłótnią i krytyką. Nie ma innej drogi jak zaryzykowanie, że to nam się przydarzy. Wcale nie musi, a nawet gdy do tego dojdzie, okazuje się, że wcale nie jest takie straszne, jak nam się wydawało. Co więcej – jest oczyszczające. Lęk znika w momencie, w którym spojrzymy mu prosto w oczy.

4. Pożegnaj się z poczuciem winy. Jeśli do tej pory często wybierałaś bierność, teraz możesz czuć się winna, że czegoś chcesz od ludzi i życia. Pamiętaj jednak, że asertywność jest koniecznym warunkiem dobrego samopoczucia i satysfakcjonujących relacji. Zachowanie asertywne polegające na promowaniu siebie w sposób, który szanuje innych, oznacza zdrową dbałość o siebie. Nasze poczucie winy nieświadomie utrwalamy za pomocą negatywnych myśli. Nie mów więc do siebie: „Jestem złym człowiekiem, ponieważ nie pożyczyłam pieniędzy przyjaciółce”, tylko powtarzaj „Zasługuję na stabilność finansową i nie narażam się na niebezpieczeństwo”.

 

Kochasz czytać?
Czekamy na Ciebie!

Dołącz do grupy na FB
 

Uroda Życia - czytaj dla przyjemności

Czekamy na Ciebie na FB
 

Ludzie, psychologia,
pasja - inspirujemy!

Obserwuj nas na IG
Jak ćwiczyć asertywność
Unsplash

Asertywność to nie agresja! Zobacz, jak ćwiczyć mówienie „nie”

„Musisz być bardziej asertywna” – to zdanie, które prawdopodobnie chociaż raz usłyszała większość z nas. Zwykle zgadzamy się z tą radą, bo czujemy, że rzeczywiście jesteśmy zbyt uległe, dajemy się wykorzystywać, nie potrafimy stawiać granic. Jest jednak pewne niebezpieczeństwo – kiedy żyjemy w taki sposób dłuższy czas, narasta w nas frustracja, a wtedy już tylko krok, aby asertywność zrozumieć w niewłaściwy sposób.
Karolina Morelowska-Siluk
12.11.2020

Po latach niedbania o swoje granice mówimy sobie „dość” i z uległych, stajemy się agresywne. Bo tak rozumiemy asertywność, że być asertywnym oznacza stanowczo wykrzyczeć „nie”. Tymczasem właściwie rozumiana asertywność nie jest ani uległością, ani agresją, to ta przestrzeń „pomiędzy” jedną a drugą postawą. Co to jest asertywność? Asertywność to zdolność do otwartego wyrażania własnego zdania i swoich uczuć w granicach nienaruszających ani praw, ani psychicznego terytorium innych osób oraz swoich własnych. To umiejętność zachowania szacunku jednocześnie wobec innych ludzi i wobec samego siebie. Na agresję absolutnie nie ma tu więc miejsca. Kiedy wiemy już, czym tak naprawdę jest asertywność, warto nauczyć się jak jej używać, a raczej jak stać się osobą asertywną, tu także – jak w każdym innym przypadku – trening czyni mistrza. Jak ćwiczyć asertywność? Asertywność wymaga pewności, że to, co myślimy i czujemy, jest ważne. To umiejętność odrzucenia nieprawdziwych przekonań na własny temat i uwierzenia w swoje możliwości. To również zdolność stanowczego, lecz łagodnego wyznaczania własnego terytorium z poszanowaniem terytorium innych. Zachowanie się w sposób asertywny daje poczucie siły i wiary w siebie, dlatego nad asertywnością warto pracować. Oto kilka przydatnych wskazówek: 1. Często zdarza się, że odmawiamy komuś, a on ponownie o to samo nas prosi. Mamy wtedy skłonność do szukania kolejnych, nowych argumentów, coraz bardziej się tłumaczymy. Nie należy tego robić. Powtórzmy po prostu kolejny raz, grzecznie, ale stanowczo, treść pierwszej odmowy. 2. W ćwiczeniu asertywności bardzo przydatna jest technika nazywana „jujitsu”. Polega na nieprzeciwstawianiu się argumentom osoby, która nas o coś prosi. Nie dyskutujmy,...

Czytaj dalej
Rower lata 50.
getty images

Umiesz powiedzieć: „Mamo, to moje życie…”? Asertywność najczęściej zawodzi nas w relacjach z bliskimi

Na czym polega asertywność? To sztuka stawiania granic, szczerego wyrażania uczuć i grzecznego odmawiania.
Anna Bimer
02.02.2020

Gdybyśmy wszyscy odpowiadali na każdą prośbę, zaczynając od »nie«, umarłyby uczynność i przyjaźń. Asertywność nie oznacza odmowy. Jest umiejętnością wyrażania uczuć bez intencji ranienia innych” – mówi Kamila Rowińska, coachyni i autorka „Kobiety Asertywnej”. Anna Bimer „Uroda Życia”: Spotyka się ludzi, którzy wraz z pojawieniem się pojęcia asertywność zdobyli stosowne szlify. Ale chyba coś źle zrozumieli, skoro reagują schematycznie: najczęściej najpierw surowo odmawiają, a dopiero potem myślą. Kamila Rowińska: W asertywności zdolność odmowy czy też nieprzystawania na wszystko, co nam proponuje ktoś inny, jest czubkiem góry lodowej. To wierzchołek wiedzy, której wielu jeszcze nie zgłębiło, niektórzy zatrzymali się na programowym byciu na „nie” i nazwali to asertywnością albo pobrali z kursu to, czego najpilniej potrzebowali. Trudno się dziwić, że w  społeczeństwie długo zniewolonym tak bujnie wyrosła potrzeba stawiania na swoim. Na szczęście nie grozi nam zanik uczynności czy innych pozytywnych cech, bo człowiek z natury jest chętny, żeby okazywać życzliwość, udzielić pomocy, spełniać prośby. Człowiek jest dobry. Bywa też pełen pychy, kiedy uważa, że  wszystko zrobi najlepiej, z jego rad muszą skorzystać wszyscy i nawet nieproszony o opinię wygłasza ją, nie pozwalając żyć innym tak, jak tego pragną. Czasami to inwazyjne poradnictwo nazywa troską. Milej myśleć, że troska płynie z serca. Po wstępnym „nie” ludzie kontaktują się ze swoimi emocjami i rusza ich sumienie. I czasami „nie” zmienia się na „tak”. Cztery typy postaw: agresywna, uległa, asertywna i manipulacyjna Tylko u proszącego często niesmak pozostaje. Jeśli nasze zachowanie celowo miało wprawić kogoś w...

Czytaj dalej
Unsplash.com

Asertywność: 10 zdań, które pomogą ci stać się osobą asertywną

Asertywność nie odnosi się wyłącznie do mówienia „nie” w sytuacjach, które nam nie odpowiadają. Jak wyznaczyć własne granice i zacząć dawać sobie prawo do wypowiadania na głos tego, co naprawdę w danym momencie czujemy i myślimy? Poznaj 10 zdań, które rozwiną twoją asertywność.
Karolina Morelowska-Siluk
05.11.2020

Czy zdarza ci się mówić „tak”, kiedy naprawdę czujesz i myślisz „nie”? Pewnie odpowiesz twierdząco, bo ten problem dotyczy wielu z nas. A to oznacza, że mamy do odrobienia pewną lekcję. To lekcja dotycząca asertywności. Choć powszechnie krążącym mitem jest przekonanie, że asertywność dotyczy wyłącznie umiejętności mówienia „nie”, to zdecydowanie szersze pojęcie. To także zdolność do przyjmowania komplementów, pochwał, ale i krytyki. Asertywni jesteśmy także wtedy, gdy potrafimy poprosić o pomoc, której potrzebujemy. W czym objawia się asertywność? W psychologii asertywność oznacza umiejętność wyrażania swoich myśli, uczuć i poglądów z zachowaniem własnych granic, ale jednocześnie z szacunkiem wobec granic drugiego człowieka. Ludzie zwykle mają skłonność do jednej z dwóch skrajnych postaw – jesteśmy albo ulegli, albo agresywni. Asertywność to ten mityczny „złoty środek”. Psycholog Bogdan Wojciszke pisał, że asertywność to „umiejętność obrony własnych praw, interesów i poglądów bez uciekania się do agresji”. Być asertywnym to komunikować się z innymi, zachowując własną odrębność, ale nie narzucając im swojego zdania. Istota asertywności opiera się bowiem na przekonaniu, że każdy człowiek ma prawo do bycia sobą, do wyrażania swoich uczuć i poglądów, do zarządzania własnym czasem i do osobistych, autorskich decyzji. Wbrew pozorom asertywność nie objawia się tylko w naszych słowach. Przejawia się w całej postawie – gestach, mimice twarzy, postawie ciała – bo przecież komunikujemy się ze światem całym sobą! Asertywność to trudna sztuka, często mamy problem, by ocenić czy nasza postawa jest, czy nie jest asertywna. Herbert Fensterheim, amerykański psycholog, współtwórca teorii asertywności,...

Czytaj dalej
inteligencja emocjonalna
pexels.com

Inteligencja emocjonalna – czym jest i jak ją rozwijać?

Inteligencja emocjonalna pozwala na trafne nazywanie własnych emocji oraz rozpoznawanie ich u innych osób. Często jest także podstawą wysokich kompetencji społecznych.
Kamila Geodecka
07.12.2020

Inteligencja emocjonalna po raz pierwszy została wyszczególniona w 1990 roku przez amerykańskich absolwentów Uniwersytetu Harvarda – Johna Mayera i Petera Salavey’a. Zauważyli oni, że wysoki poziom IQ wcale nie gwarantuje tego, że będzie się dobrze zarządzało ludźmi. Potwierdzenia szukali w największych korporacjach, gdzie na stanowiskach kierowniczych wcale nie było osób o wysokiej inteligencji, którą można zmierzyć testem IQ. Co się składa na inteligencję emocjonalną? Następnie bestsellerem stał się podręcznik pt. „Inteligencja emocjonalna” napisany przez Daniela Golemana. Autor przekonuje, że sam intelekt wcale nie jest kluczem do sukcesu. Liczy się także umiejętność prawidłowego kierowania emocjami. Goleman wyronił także elementy, które składają się na inteligencję emocjonalną. Są to: Empatia Samoregulacja Motywacja Umiejętności społeczne Samoświadomość Inteligencja emocjonalna – cechy osób Osoby, która mają wysoko rozwiniętą inteligencję emocjonalną, mają też pewne cechy, które je  wyróżniają. Przede wszystkim są to osoby bardzo asertywne, które zawsze potrafią postawić jasne granice oraz stanowczo powiedzieć, co chcą robić, a czego nie. Zawsze jednak będą podejmowały decyzje z myślą o innych. Osoby z wysoką inteligencją emocjonalną będą miały także rozwinięte kompetencje społeczne, które pozwalają im na nawiązywanie oraz podtrzymywanie kontaktów międzyludzkich. W relacjach są bardzo świadome swoich oraz cudzych emocji, a dzięki dodatkowo rozwiniętej empatii chętnie będą pomagały tym, którzy tego potrzebują. Są świetnymi słuchaczami oraz zawsze będą zainteresowane ludźmi. Wycofają się jednak z każdej znajomości, która będzie miała znamiona toksyczności. Takie osoby są...

Czytaj dalej