Histeria to nie tylko kobieca przypadłość. Skąd się bierze i jak sobie z nią radzić?
pexels.com

Histeria to nie tylko kobieca przypadłość. Skąd się bierze i jak sobie z nią radzić?

Powszechnie przyjęto, że histeria to „zwykła” słabość, a do tego objawia się wyłącznie wśród kobiet. „Przestań histeryzować", można usłyszeć od osób przekonanych, że kobieta „urządza cyrk”, bo jest „niestabilna emocjonalnie”. To bardzo krzywdzące i pełne stereotypów ujęcie tematu.
Karolina Morelowska-Siluk
05.01.2021

Histeria to dawne określenie zaburzeń psychicznych, które zaliczyć można do zaburzeń dysocjacyjnych i konwersyjnych, czyli nerwicowych. Dysocjacja to w uproszczeniu mechanizm obronny, który polega na tymczasowej modyfikacji zachowania po to, by uniknąć negatywnych emocji. Konwersja natomiast to niejako przekształcenie odczuwanego lęku w rozmaite objawy somatyczne, np.: drżenia mięśniowe.

Książę Karol nawet po rozwodzie chciał mieć ostatnie zdanie

Czym objawia się histeria?

Do cech charakterystycznych histerii zalicza się nadmierną emocjonalność, nadpobudliwość, płaczliwość, tendencję do popadania w skrajne nastroje, tzw. huśtawka nastrojów, teatralność w gestach i sposobie bycia, ekstremalna ekstrawersja.

Histeria jest problemem nie tylko dla osoby, która ją odczuwa, bo jest bardzo męcząca, ale także dla jej otoczenia. Ludzie nie potrafią zrozumieć, co dzieje się z taką osobą, ponadto zwykle sądzą, że jest ona w stanie zapanować nad swoim zachowaniem, ale nie chce tego zrobić. Powszechnie przyjęto, że histeria to „zwykła” słabość, do tego wyłącznie kobieca – kobieta po prostu „urządza cyrk”, bo jest „niestabilna emocjonalnie”. To wszystko mity, bzdury. Po pierwsze, zaburzenie to wcale nie dotyczy wyłącznie kobiet, po drugie – histeria to bardzo poważne zaburzenie nerwicowe, a histeryk nie jest w stanie sam nad sobą zapanować!

Czytaj też: „Czubek, histeryczka, zaburzony, świr” – uważaj, jak mówisz! Jedno słowo może wyrządzić krzywdę

Histeria – od euforii do rozpaczy

W ataku histerii pojawia się cały wachlarz emocji. Jest płacz, lęk, krzyk, agresja (także bierna, np.: negowanie wszystkiego, unikanie konfrontacji, odmawianie spełnienia prośby, wypełnienia obowiązku). Podczas ataku histerii dochodzi także do wyłączenia zdolności logicznego myślenia, pojawia się skłonność do szybkich i nieprzemyślanych reakcji i decyzji. 

Histeria może wywoływać zaburzenia układu pokarmowego i sercowo-naczyniowego. A sam napad nierzadko kończy się: omdleniami, wymiotami, zawrotami głowy, uporczywą czkawką, szumami w uszach, biegunką, zaparciami czy nawet zatrzymaniem moczu! Może pojawić się nadmierna potliwość, czasem brak czucia. 

Czytaj także: Nerwica lękowa: 10 typowych objawów, których nie można lekceważyć

Przyczyny histerii

Histeria często spowodowana jest nieuzasadnionym lękiem o własne zdrowie, życie czy codzienne funkcjonowanie. To zaburzenie, u którego źródła leżeć mogą traumy i urazy psychiczne, ale też  przeciążenie układu nerwowego. Przyczyną histerii może być również specyficzne połączenie cech charakteru danej osoby, składających się na tzw. osobowość histeryczną. Do takich cech zalicza się: skłonność do nagłych zmian nastroju, labilność (chwiejność) emocjonalna, obniżony próg stresu (to znaczy, że dana osoba szybciej i mocniej reaguje na bodźce stresowe). Osobowość histeryczna to także uzależnienie od zdania innych – osoba taka uzależnia własne samopoczucie i ocenę sytuacji od aprobaty bądź braku aprobaty innych ludzi. 

Współczesna nauka silnie podkreśla leżące u źródła histerii lęk oraz frustracje pojawiające się wtedy, gdy człowiek odczuwa rozbieżność między tym, czego chce, a tym, jakie są jego możliwości. Do przyczyn histerii zalicza się także brak ciepła i stabilności w dzieciństwie, w domu rodzinnym.

Jak leczyć histerię?

Histerię leczy się podczas psychoterapii. Jeśli przyczyną zaburzenia jest tzw. osobowość histeryczna, praca polega przede wszystkim na podniesieniu samooceny danej osoby. Natomiast jeśli ataki spowodowane są urazami psychicznymi, najważniejsze jest dotarcie do ich źródła i jego przepracowanie.

Czytaj także: Jak się leczy depresję? Kiedy psychoterapia, a kiedy psychiatra?

 

Kochasz czytać?
Czekamy na Ciebie!

Dołącz do grupy na FB
 

Uroda Życia - czytaj dla przyjemności

Czekamy na Ciebie na FB
 

Ludzie, psychologia,
pasja - inspirujemy!

Obserwuj nas na IG
chayantorn, Adobestock

Antropofobia, czyli lęk przed kontaktami z ludźmi

To zaburzenie może objawiać się niepokojem i drżeniem rąk
Redakcja polki.pl
18.03.2013

Antropofobia to zaburzenie charakteryzujące się strachem przed innymi ludźmi. Antropofobik na możliwość kontaktu z innymi osobami reaguje czerwienieniem się, drżeniem rąk oraz niepokojem i nudnościami. Jak leczy się antropofobię? Która forma terapii jest najskuteczniejsza? Czym jest antropofobia? Antropofobia to zaburzenie charakteryzujące się lękiem przed innymi ludźmi. Osoba cierpiąca na antropofobię odczuwa wszechogarniający i ciągły lęk przed spotkaniami towarzyskimi i zawodowymi, m.in. przed: rozmawianiem z innymi, publicznymi wystąpieniami, uczestnictwem w przyjęciach i imprezach, chodzeniem na randki. Antropofobikowi wystarczy nawet przejście obok drugiej osoby, aby poczuć lęk. Taka osoba, gdy poczuje na sobie wzrok innego człowieka, może nawet zemdleć .   Lęk przed innymi osobami nie jest wywołany realnym zagrożeniem i osoba chora zdaje sobie sprawę, ale nie jest w stanie nad tym zapanować. Fobia społeczna często mylona jest z nadmierną nieśmiałością . Osoba cierpiąca na fobię społeczną odczuwa lęk przed sytuacjami społecznymi. Czym jest fobia społeczna? Fobia społeczna jest uznawana za chorobę cywilizacyjną. Występuje między 17. a 30. rokiem życia, zarówno u kobiet jak i mężczyzn. Przyczynami tego zaburzenia są czynniki genetyczne, psychologiczne, społeczno-kulturowe oraz neurobiologiczne. Do objawów natomiast należą: czerwienienie się, drżenie rąk i mięśni, duszności, przyspieszone bicie serca oraz nadmierna potliwość. Fobia ta może prowadzić do izolacji społecznej. Charakterystyczne objawy antropofobii Osoby z antropofobią odczuwają niepokój, nudności i ciągłą potrzebę korzystania z toalety . Objawy tej fobii, które możemy zauważyć, to: czerwienie się i drżenie rąk. Zachowania takie mogą się nasilać aż do pojawienia się lęku panicznego . Antropofobik może...

Czytaj dalej
Borderline
pexels.com/Tima Miroshnichenko

Borderline, czyli osobowość z pogranicza – przyczyny, objawy, leczenie

Borderline to najczęściej diagnozowane zaburzenie osobowości. Może się z nim zmagać nawet do 6 proc. populacji.
Kamila Geodecka
10.12.2020

Termin osobowość borderline został wprowadzony przez psychologa Robeta Knighta. Chciał on wydzielić grupę pacjentów, których zaburzenia psychiczne mieściły się pomiędzy zaburzeniami psychotycznymi (schizofrenią) a neurotycznymi  (nerwicami). W języku polskim możemy także zetknąć się z nazwą „osobowość z pogranicza” lub „osobowość typu borderline”. Czasami specjaliści używają angielskiej nazwy Borderline Personality Disorder oraz skrótu – BPD. Czym jest osobowość borderline? Zaburzenie osobowości borderline charakteryzuje się częstą zmianą emocji oraz burzliwymi i niestabilnymi relacjami z innymi ludźmi. Osoba zmagająca się z tym zaburzeniem będzie gwałtowna i impulsywna, a także będzie miała problem ze stabilnym postrzeganiem własnej osoby. W jednej chwili może być szczęśliwa i zadowolona, by zaraz poczuć smutek czy złość.  Borderline jest najczęściej diagnozowanym zaburzeniem osobowości. Specjaliści określają ją mianem osobowości naszych czasów. Szacuje się, że zaburzenie może dotykać od 1,6 do 6 proc. populacji. Ponad dwukrotnie częściej rozpoznawane jest u kobiet. Borderline – przyczyny Psychiatrzy i psychologowie wciąż nie znają dokładnej przyczyny występowania zaburzenia typu borderline. Zauważa się jednak, że ten typ zaburzeń częściej dotyka osób, które w dzieciństwie były narażone  na niekorzystne czynniki środowiskowe. Wśród nich możemy wymienić m.in. przemoc i nałogi w rodzinie, intensywne kłótnie najbliższych osób, częsta rozłąka  z bliskimi czy ciągły krytycyzm ze strony rodziców. Oprócz tego mogą to być także traumy, przez które osoba z zaburzeniem przechodziła w przeszłości, np. gwałt lub doświadczenie straty bliskiej osoby. Niektórzy psychiatrzy wskazują także na czynniki...

Czytaj dalej
Borderline czy choroba dwubiegunowa?
Darya Ogurtsova/Unsplash.com

Borderline i choroba dwubiegunowa. Jak je rozpoznać i czym się różnią?

Zaburzenie borderline i choroba afektywna dwubiegunowa niestety dość często bywają mylone. Wynika to z faktu, że duża część objawów obu chorób jest dość podobna. Jednak leczenie jest inne.
Karolina Morelowska-Siluk
23.11.2020

Konsekwencje niewłaściwej diagnozy w przypadku zaburzenia typu borderline i choroby afektywnej dwubiegunowej mogą być dla chorego bardzo dotkliwe, wydłużają albo wręcz uniemożliwiają skuteczne leczenie. Choroba dwubiegunowa – objawy W przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej (ChAD) u pacjentów występują wahania nastroju, można dokonać podziału na epizody depresyjne, maniakalne oraz mieszane. Pacjenci są „dwubiegunowi”, dlatego że z okresu depresyjnego (związanego z ogólnym spadkiem aktywności, lękiem, poczuciem winy, itd.) mogą przechodzić w okres maniakalny (podczas którego dochodzi do nadmiernej aktywności, impulsywności). Niektórzy zaburzenie to nazywają  uszkodzeniem „termostatu” naszego nastroju. Wahania pomiędzy nastrojami są bardzo duże. Wyróżnia się dwa typy zaburzenia: zaburzenie dwubiegunowe typu I, w którego przebiegu występuje przynajmniej jeden epizod manii  (pobudzenie, rozdrażnienie, utrata kontroli nad popędami, chaotyczne działania) oraz zaburzenie dwubiegunowe typu II, w którym zamiast manii, pojawia się jej łagodniejsza forma – hipomania. Szacuje się, że ryzyko zachorowania u kobiet i mężczyzn jest podobne, według różnych statystyk waha się pomiędzy 1-2 proc. Czytaj także: Depresja czy choroba dwubiegunowa. Jak rozpoznać? Borderline – objawy Niektóre z symptomów choroby afektywnej dwubiegunowej są podobne do symptomów zaburzenia osobowości typu borderline. Należą do nich m.in.: impulsywność, niestabilność nastroju, nieadekwatny gniew, niestabilne relacje z innymi ludźmi. Różnica polega na tym, że pacjenci z zaburzeniem borderline często prezentują te zachowania w większym nasileniu niż pacjenci z zaburzeniem dwubiegunowym. Borderline klasyfikowane jest jako zaburzenie osobowości. Proporcja kobiet i...

Czytaj dalej
Depresja sezonowa, a depresja chroniczna
Unsplash

Depresja sezonowa a depresja chroniczna. Sposoby na sezonowe zaburzenia nastroju

Depresja to poważna i niestety powszechna choroba, której nie wolno lekceważyć. Może dotknąć każdego z nas. Wyróżnia się również depresję związaną ściśle z porą roku i nazywa się ją depresją sezonową. Co odróżnia te dwa stany?
Karolina Morelowska-Siluk
12.11.2020

Główne psychologiczne objawy przewlekłej depresji to: obniżony nastrój, utrata zainteresowań i zdolności cieszenia się czymkolwiek, zmniejszona energia, osłabienie koncentracji i uwagi, niska samoocena i brak wiary w siebie, ciągłe poczucie winy, pesymistyczna wizja przyszłości, aż w końcu myśli albo czyny samobójcze. Do somatycznych objawów depresji zalicza się m.in.: bóle głowy, karku, brzucha, nieprawidłowe funkcjonowanie układu pokarmowego, zmniejszony apetyt, zaburzenia snu (bezsenność lub nadmierna senność), zaburzenia seksualne, zaburzenia cyklu miesiączkowego. To wszystko objawy, które utrzymują się przez długi czas, niezależnie od pory roku. Jednak psychologowie wyróżniają także depresję związaną ściśle z porą roku i nazywają ją depresją sezonową. Depresja sezonowa Sezonowe zaburzenie nastroju, czyli depresja jesienna/zimowa, spowodowane jest przede wszystkim niedoborem światła. Depresja sezonowa trwa zwykle kilka tygodni do maksymalnie kilku miesięcy, jej epizody zwykle są łagodne lub umiarkowane, rzadko ciężkie. Do dość typowych cech tej depresji należą: nadmierna senność (ze znacznym pogorszeniem jakości snu), znaczne obniżenie energii życiowej, wzmożony apetyt na węglowodany i przyrost masy ciała. Domowe sposoby na sezonowe zaburzenie nastroju Jednym ze sprawdzonych domowych sposobów na jesienną chandrę, którego działanie zostało potwierdzone klinicznie, jest zastosowanie dziurawca zwyczajnego, który można przyjmować w postaci tabletek lub herbaty ziołowej. Dziurawiec zalecany jest w leczeniu lekkiej depresji, a jego korzystne działanie jest medycznie potwierdzone. Jednak, co bardzo ważne, nie wolno łączyć kuracji dziurawcem z terapią światłem lub przyjmowaniem leków antydepresyjnych. Innym, także potwierdzonym sposobem radzenia sobie z depresją sezonową jest...

Czytaj dalej