Jak rozpoznać osobę dojrzałą emocjonalnie? Wiek nie ma znaczenia
Adobe Stock

Jak rozpoznać osobę dojrzałą emocjonalnie? Wiek nie ma znaczenia

Dojrzałość emocjonalna nie zawsze będzie szła w parze z wiekiem biologicznym. Zobacz, jak ją rozpoznać u siebie i u innych.
Kamila Geodecka
15.02.2021

Są osoby, które już od wielu lat noszą dowód osobisty w portfelu, a wciąż zachowują się „nieodpowiedzialnie jak na swój wiek” lub „wciąż są dzieciakami”. Z drugiej strony mamy nastolatków, o których mówi się, że są „dojrzalsi od swoich rówieśników” lub „wyjątkowo rozwinięci”. O co dokładnie chodzi w takich sformułowaniach? O nasz wiek, ale nie ten biologiczny, a emocjonalny.

Książę Karol nawet po rozwodzie chciał mieć ostatnie zdanie

Czym jest dojrzałość emocjonalna?

Osoba dojrzała emocjonalnie wie, kim dokładnie jest i jaką ma wartość. Jest opanowana i może poradzić sobie z własnymi emocjami. Potrafi także reagować w odpowiedni sposób, nawet w trudnych i nieprzewidywalnych sytuacjach. Z takim spojrzeniem na dojrzałość emocjonalną zgadza się także doktor psychiatrii Timothy J. Legg.

Oto 5 najważniejszych cech, które wyróżniają osobę dojrzałą emocjonalnie.

Przyznanie się do błędu

Takie osoby potrafią przyznać się do błędu. Nie będą wykłócały się o szczegóły tylko po to, by udowodnić, że jednak się nie myliły. Znają swoją wartość, dlatego przyznanie się do błędu i wypowiedzenie szczerych przeprosin nie jest dla nich czymś, co może uderzyć w ich ego. Zdają sobie sprawę z tego, że nie są nieomylne i akceptują to.

Ludzie, którzy osiągnęli dojrzałość emocjonalną, nie będą mieli ciągłej potrzeby wypowiadania się na temat przeróżnych spraw – politycznych, społecznych, kulturowych, itp. Wiedzą, że nie zawsze mają rację, a ich wiedza jest okrojona.

Czytaj także: 8 cech osób o rozwiniętej inteligencji emocjonalnej

Rozpoznawanie i akceptowanie potrzeb

Osoby dojrzałe emocjonalnie wiedzą, czego potrzebują. Jeśli czują, że są zmęczone, zrobią sobie przerwę w pracy i nie będą odczuwały z tego powodu poczucia winy. Takie osoby nie będą się bały prosić o pomoc. Nie będą czuły wstydu, zażenowania czy speszenia. Jeśli osoba dojrzała emocjonalnie ma partnera życiowego,  w jasny sposób będzie mu potrafiła przekazać to, czego chce i czego oczekuje.

Wyznaczanie granic

Wyznaczanie granic nie jest dla nich problemem. Zdają sobie sprawę z tego, że jest to forma dbania o siebie i innych. Jeśli tylko ktoś przekroczy ich granice, nie będą bały się wypowiedzieć swojego zdania. Nigdy jednak nie będą agresywne czy sfrustrowane. Jeśli na coś zwracają uwagę, to dlatego, że zależy im na dobru swoim lub bliskich.

Czytaj też: Asertywność to nie agresja! Zobacz, jak ćwiczyć mówienie „nie”

Odpowiedzialność

Dojrzałość emocjonalna oznacza przede wszystkim branie odpowiedzialności za siebie i otaczający świat. Osoby dojrzałe emocjonalnie są pokorne. Zamiast obwiniać innych (i siebie), będą zadawały pytania o to, co można realnie zrobić, by poprawić daną sytuację lub rozwiązać problem.

Słabość jest naturalna

Ludzie dojrzali emocjonalnie nie boją się swoich słabości. Chętnie podzielą się swoimi negatywnymi przeżyciami i doświadczeniami, zwłaszcza jeśli czują, że ich błąd może komuś pomóc. Mają ogromną empatię i wiedzą, że swoim przykładem mogą kogoś wesprzeć i pokazać, że nie jest on sam.

Osoby dojrzałe emocjonalnie nie mają również potrzeby bycia ciągle ocenianymi pozytywnie. Czują, że mają swoje słabości, dlatego będą mogły czegoś nie wiedzieć. Znają swoją wartość, dlatego każdą konstruktywną krytykę wezmą pod uwagę, natomiast tę toksyczną – odfiltrują i nie będą się nią przejmować.  

 

Kochasz czytać?
Czekamy na Ciebie!

Dołącz do grupy na FB
 

Uroda Życia - czytaj dla przyjemności

Czekamy na Ciebie na FB
 

Ludzie, psychologia,
pasja - inspirujemy!

Obserwuj nas na IG
inteligencja emocjonalna

8 cech osób o rozwiniętej inteligencji emocjonalnej

Osoba, która ma rozwiniętą inteligencję emocjonalną, potrafi identyfikować swoje emocje oraz zauważać je u innych osób. Ma dużą empatię oraz świadomie patrzy w głąb siebie. Oto 8 cech osób o wysokiej inteligencji emocjonalnej.
Kamila Geodecka
24.11.2020

Naukowcy już dawno obalili teorię, która głosiła, że istnieje jeden uniwersalny rodzaj inteligencji. Wiemy już, że każdy z nas ma inny potencjał i odnajduje się w różnych rolach społecznych oraz w różnych zawodach. Jednym z rodzajów inteligencji jest ta emocjonalna. Oto 8 cech osób, które się nią wyróżniają.  Prawidłowa samoocena Osoba o wysokiej inteligencji emocjonalnej doskonale zna swoją wartość i wie, jakie są jej mocne oraz słabe strony. Jest pewna siebie i nie kieruje się opiniami innych ludzi na jej temat. Ma także świadomość tego, nad czym musi jeszcze pracować i co jest jej potrzebne do osiągnięcia celu. Osoby o wysokiej inteligencji emocjonalnej nie pozwolą sobie także na relacje z ludźmi toksycznymi. Asertywność Osoby o wysokiej inteligencji emocjonalnej potrafią znaleźć balans między swoimi potrzebami a potrzebami innych ludzi. Zawsze wyznaczają jasne granice, ale jednocześnie kierują się dobrem innych. Jasno formułują swoje zdanie i wykazują się pełną empatią w stosunku do swoich rozmówców czy negocjatorów. Czytaj także:  Czy umiesz stawiać granice? Poznaj 4 proste kroki do większej asertywności Samokontrola W sytuacjach nerwowych nie każdy jest sobie w stanie poradzić, jednak osoby z wysoką inteligencją emocjonalną zachowają zimną krew. Zdają sobie sprawę z tego, jak zareaguje ich ciało, jakie myśli mogą się ewentualnie pojawić, dlatego są przygotowane na każdą sytuację – a to zmniejsza poziom stresu. Dodatkowo każde nieprzyjemne i negatywne skutki nerwowych sytuacji potrafią zminimalizować. Sumienność Gdy osoba o wysokiej inteligencji emocjonalnej zaczyna coś robić, zrobi to z pełnym zaangażowaniem oraz pozytywnym nastawieniem. Będzie także zadowolona z wykonanej pracy oraz wszelkich rezultatów – nawet jeśli...

Czytaj dalej
inteligencja emocjonalna
pexels.com

Inteligencja emocjonalna – czym jest i jak ją rozwijać?

Inteligencja emocjonalna pozwala na trafne nazywanie własnych emocji oraz rozpoznawanie ich u innych osób. Często jest także podstawą wysokich kompetencji społecznych.
Kamila Geodecka
07.12.2020

Inteligencja emocjonalna po raz pierwszy została wyszczególniona w 1990 roku przez amerykańskich absolwentów Uniwersytetu Harvarda – Johna Mayera i Petera Salavey’a. Zauważyli oni, że wysoki poziom IQ wcale nie gwarantuje tego, że będzie się dobrze zarządzało ludźmi. Potwierdzenia szukali w największych korporacjach, gdzie na stanowiskach kierowniczych wcale nie było osób o wysokiej inteligencji, którą można zmierzyć testem IQ. Co się składa na inteligencję emocjonalną? Następnie bestsellerem stał się podręcznik pt. „Inteligencja emocjonalna” napisany przez Daniela Golemana. Autor przekonuje, że sam intelekt wcale nie jest kluczem do sukcesu. Liczy się także umiejętność prawidłowego kierowania emocjami. Goleman wyronił także elementy, które składają się na inteligencję emocjonalną. Są to: Empatia Samoregulacja Motywacja Umiejętności społeczne Samoświadomość Inteligencja emocjonalna – cechy osób Osoby, która mają wysoko rozwiniętą inteligencję emocjonalną, mają też pewne cechy, które je  wyróżniają. Przede wszystkim są to osoby bardzo asertywne, które zawsze potrafią postawić jasne granice oraz stanowczo powiedzieć, co chcą robić, a czego nie. Zawsze jednak będą podejmowały decyzje z myślą o innych. Osoby z wysoką inteligencją emocjonalną będą miały także rozwinięte kompetencje społeczne, które pozwalają im na nawiązywanie oraz podtrzymywanie kontaktów międzyludzkich. W relacjach są bardzo świadome swoich oraz cudzych emocji, a dzięki dodatkowo rozwiniętej empatii chętnie będą pomagały tym, którzy tego potrzebują. Są świetnymi słuchaczami oraz zawsze będą zainteresowane ludźmi. Wycofają się jednak z każdej znajomości, która będzie miała znamiona toksyczności. Takie osoby są...

Czytaj dalej
seks w związku
Adobe Stock

„Seks sam się nie ułoży” – dr Alicja Długołęcka mówi, jak zawalczyć o intymność 

„Kobiety, wchodząc w związek, podświadomie oddają się w ręce drugiej osoby. Oczekują, że to mężczyzna sprawi, że seks będzie super. A potem mają żal, bo coś je w życiu omija" – mówi seksuolożka dr Alicja Długołęcka.
Joanna Mielewczyk
07.07.2020

Kobiety wchodząc w związek czasem czują się tak, jakby były zwolnione z odpowiedzialności za własne życie. Dotyczy to również seksu, uważa seksuolożka dr Alicja Długołęcka. Za bardzo zdajemy się na partnerów. Za bardzo to oni wpływają na to, czy seks stanie się ważnym obszarem w naszym życiu. J oanna Mielewczyk: Przyzwyczajenie, rutyna, zmęczenie, brak uważności – pani doktor, czy dobrze szukam winnych powolnego odpuszczania i w końcu rezygnacji z seksu w związkach? Dr Alicja Długołęcka: Seks, jak i inne dziedziny życia, porównałabym do dobrych książek. Można je czytać we wczesnej młodości, ale niewiele się z nich rozumie. Podobnie jest z seksem. Wymieniła pani różne powody, a ja myślę, że pierwszym, podstawowym jest to, że wchodzimy w życie seksualne z jakimś o nim wyobrażeniem – z filmów, mediów, literatury, trochę z potocznej wiedzy opartej na stereotypach. Natomiast brakuje nam edukacji seksualnej, szczególnie skoncentrowanej na pozytywnych aspektach seksualności, związanych z jednej strony ze zmysłową radością, z drugiej z odpowiedzialnością. To wszystko sprawia, że podchodzimy do seksu życzeniowo. Zaczynamy eksperymentować i okazuje się, że jest jakoś tak inaczej. A tak w ogóle to rozmawiamy o kobietach czy o mężczyznach? O związkach. Ale skoro rozmawiają dwie kobiety, przyjmijmy kobiecą perspektywę. Rzeczywiście tak jest, że kobiety młode i te we wczesnym średnim wieku, kiedy pojawiają się dzieci, często zgłaszają niższy niż mężczyźni poziom potrzeb seksualnych. A to dlatego, że częściej są niezrealizowane seksualnie. Są aktywne, ale nie są spełnione. Nic więc dziwnego, że ich motywacja jest niska. Kiedy ideał zderza się z rzeczywistością, to rozbieżność jest tak podejrzanie duża, że traci się ochotę na seks. U kobiet rozbieżność jest większa...

Czytaj dalej
syndrom DDA
iStock

DDA – dorosłe dzieci alkoholików mogą wyzwolić się z przekleństw przeszłości

DDA mają wiele atutów. Są wytrzymałe, zachowują zimną krew w sytuacjach skrajnych, radzą sobie z wyzwaniami. To mocna baza, na której można zbudować siebie na nowo.
Karolina Rogalska
10.09.2020

Dorosłe dzieci alkoholików (DDA) mają w sobie często nieświadomy, silny strach przed porzuceniem. W miłości starają się zaspokoić wszystkie potrzeby ukochanej osoby. A gdy cokolwiek idzie nie tak, wpadają w panikę. Jak sobie pomóc, co zrobić, by życie nie było straszne, tłumaczą psychoterapeuci Anna Maria Seweryńska i Cezary Biernacki. Karolina Rogalska: Umieć kochać i pracować – to najbardziej uniwersalna definicja zdrowia psychicznego, której autorem jest Zygmunt Freud. Dorosłe dzieci alkoholików doskonale radzą sobie w życiu zawodowym. To w miłości zazwyczaj im nie wychodzi. Cezary Biernacki: DDA funkcjonują w modelu skrajności – wszystko albo nic. Jeżeli się uczą, to najlepiej. Zawodowo są perfekcjonistami: ofiarni, lojalni, gotowi do poświęceń, nie boją się podejmowania ryzykownych działań czy pracy ponad siły. Ale pod maską kompetencji kryją się głęboki lęk i niskie poczucie własnej wartości. To emocjonalna huśtawka, balansowanie pomiędzy poczuciem „jestem najlepszy” a „jestem najgorszy, beznadziejny, jestem nikim”. Anna Maria Seweryńska: Jeśli dziecko ma potencjał intelektualny, to prze do przodu. Ale jeśli nie jest zdolne, szybko odłącza się od systemu: rzuca szkołę, kolejne prace. Uważa, że skoro nie jest perfekcyjne, to nigdzie się nie nadaje. Że człowiek jest godny szacunku tylko wtedy, gdy jest godny podziwu. C.B.: Taki komunikat jako dzieci dostały w domu. Dlatego w kolejnych relacjach towarzyszy im lęk, że ktoś je odrzuci. Wszędzie szukają zagrożenia. Żeby poczuć się bezpiecznie, starają się przejąć kontrolę nad relacją miłosną lub przyjacielską. I często jest tak, że gdy już są z kimś blisko, to z lęku przed odrzuceniem sami ją zrywają. Wycofują się, prowokują, żeby wydarzyło się to, czego podświadomie najbardziej się boją. W kółko powtarzają ten...

Czytaj dalej