Autofobia, czyli lęk przed samotnością, może wpłynąć na podejmowanie ważnych decyzji życiowych
Adobe Stock

Autofobia, czyli lęk przed samotnością, może wpłynąć na podejmowanie ważnych decyzji życiowych

Niektórzy ludzie boją się być z dala od konkretnej osoby. Inni obawiają się samotnego życia lub przebywania samemu w domu. Czym dokładnie jest autofobia?
Kamila Geodecka
11.03.2021

Autofobia, nazywana też czasami monofobią, to lęk przed samotnością życiową lub byciem i przebywaniem samemu w konkretnych sytuacjach. Osoby, które zmagają się z tym rodzajem lęku, czują ciągłą potrzebę przebywania z kimś, ponieważ tylko wtedy czują się bezpiecznie.

„Bycie samemu” dla każdej osoby oznacza jednak coś innego. Niektórzy będą obawiali się przebywania samemu w miejscu publicznym, a inni nie będą chcieli zostać sami w domu, nawet jeśli nie zagraża im żadne niebezpieczeństwo. Dla niektórych paraliżująca jest myśl, że mogą stać się osobami samotnymi. Za każdym razem te lęki są jednak irracjonalne. Jak mówi psychoterapeutka doktor Marney White, osoba doświadczająca autofobii nie musi być fizycznie sama, by odczuwać silny niepokój.  

Książę Karol nawet po rozwodzie chciał mieć ostatnie zdanie

Skąd się bierze lęk przed samotnością?

Lęk przed samotnością w życiu dorosłym może mieć swoje korzenie jeszcze w dzieciństwie. Dzieje się tak, gdy dziecko było wychowywane w rodzinie pozbawionej ciepła, miłości i wzajemnej serdeczności. Autofobia może wiązać się również z doświadczeniem z dzieciństwa, które doprowadziło do rozwijania się lęku przed odrzuceniem – takimi doświadczeniami są na przykład rozwód rodziców lub śmierć bliskiej osoby w rodzinie.

Autofobia może pojawiać się również u osób, które zmagają się lub zmagały się z traumą. Czasami lęk przed byciem samemu wiąże się z konkretnym, negatywnym doświadczeniem z przeszłości, które wydarzyło się wtedy, gdy byłyśmy same, na przykład zostałyśmy zaatakowane na pustej ulicy.

Mimo że coraz więcej mówi się o lęku przed samotnością, wciąż nie ma jednej i oficjalnej definicji autofobii. W rezultacie ten rodzaj lęku często mylony jest z zespołem stresu pourazowego, lękiem separacyjnym lub zaburzeniem przywiązania. Trafną diagnozę może postawić jedynie lekarz, który za każdym razem bierze pod uwagę każdy z występujących objawów.

Czytaj także: Jak radzić sobie z codziennym lękiem? Zobacz, co mówią psycholodzy

Jak objawia się autofobia?

Autofobia objawia się odczuwaniem silnego niepokoju związanego z perspektywą samotnego spędzania czasu. Co ważne, za każdym razem będzie to obawa irracjonalna. Osoba doświadczająca autofobii odczuwa lęk, idąc przez bezpieczną ulicę lub pozostając sama w domu przez jedną noc. Ma ciągłe przeświadczenie, że nagle na jej drodze może pojawić się intruz, złodziej, bandyta lub osoba niepożądana. Ten lęk jest paraliżujący i może rozwinąć się w atak paniki.

Osoba z autofobią za każdym razem, gdy jest sama, szuka możliwości ucieczki do innych ludzi i odnalezienia się w towarzystwie. Unika również sytuacji, które wiążą się z samotnością, a to może mieć wpływ na codziennie funkcjonowanie tej osoby.

Lęk przed samotnością a relacje

Czasami lęk przed samotnością może prowadzić do podejmowania błędnych decyzji życiowych. Osoby cierpiące na autofobię mogą wiązać się z partnerami lub partnerkami jedynie po to, by w końcu nie być same. Z drugiej strony objawy i zachowania osób z lękiem przed samotnością mogą odbijać się na relacjach towarzyskich i romantycznych. Niektórzy mogą nie wytrzymać presji oraz ciągłego nalegania na wspólne spędzanie czasu i zakończyć tę znajomość.

Przykładowo psychoterapeuci zwracają uwagę na ogromną tęsknotę, jaką mogą odczuwać osoby z autofobią. Każdy z nas ma bliskich, za którymi tęskni w pewnych momentach (na przykład, gdy wyjeżdżają w podróż). Ten rodzaj tęsknoty ma jednak umiarkowany charakter i zazwyczaj jest krótkotrwały. W przypadku osób cierpiących na autofobię tęsknota za drugą osobą może być wyolbrzymiona i zupełnie nieadekwatna do sytuacji. Jeżeli autofobia połączona jest z innymi zaburzeniami i fobiami (a często tak jest), relacja z taką osobą może stać się toksyczna.

Czytaj także: Nerwica natręctw, czyli zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (OCD)? 

Leczenie autofobii

Leczenie autofobii przebiega w taki sam sposób, jak leczenie innych fobii specyficznych. Jedną z najskuteczniejszych metod jest terapia poznawczo-behawioralna, dzięki której pacjenci mogą poznać techniki radzenia sobie z lękiem. Lekarze psychiatrzy często decydują się na wprowadzenie farmakoterapii, która pomoże łagodzić odczuwane przez pacjentów niepokoje. W większości przypadków całkowite wyleczenie się z autofobii jest możliwe.

 

Kochasz czytać?
Czekamy na Ciebie!

Dołącz do grupy na FB
 

Uroda Życia - czytaj dla przyjemności

Czekamy na Ciebie na FB
 

Ludzie, psychologia,
pasja - inspirujemy!

Obserwuj nas na IG
Nerwica natręctw, czyli zaburzenia obsesyjne-kompulsyjne
Unsplash.com

Nerwica natręctw – przyczyny, objawy, leczenie

Nerwica natręctw to potoczna nazwa zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (w skrócie nazywanych także OCD). Szacuje się, że to zaburzenie dotyka 2-3 proc. populacji.
Kamila Geodecka
09.12.2020

Nerwica natręctw należy do zaburzeń z grupy lękowej i łączy w sobie dwa główne elementy. Pierwszy z nich to kompulsja, czyli powtarzanie czynności, dzięki którym uda się wyciszyć lęk. Te zachowania często mogą przerodzić się w pewien rytuał, który nie zawsze będzie miał cokolwiek wspólnego z logiką – będzie za to dawał poczucie bezpieczeństwa. Najczęściej występujące kompulsje dotyczą m.in. liczenia, mycia, sprawdzania, potrzeby wielokrotnego upewniania się. Drugi element to obsesja, która objawia się natrętnymi myślami pojawiającymi się w głowie osoby z zaburzeniami. Najczęściej będą to obsesje dotyczące brudu, agresji czy potrzeby symetrii.  Kompulsje oraz obsesje uporczywie nawracają i sprawiają, że osoba z nerwicą natręctw będzie odczuwała coraz większy niepokój i dyskomfort w życiu. Chociaż chory może czuć, że jego działania nie mają logicznego sensu, będzie wielokrotnie wykonywał czynności, by ochronić się przed lękiem. Czytaj także:  Zaburzenia lękowe – co to takiego? Nerwica natręctw – przyczyny Podobnie jak w przypadku wielu innych zaburzeń psychicznych nerwica natręctw może mieć wiele przyczyn. Naukowcy zwracają uwagę na wpływ dziedziczenia i czynników genetycznych oraz na charakterystyczne elementy budowy i funkcjonowania mózgu. Nerwica natręctw może pojawić się także po przebyciu niektórych infekcji, np. popularnej anginy. Warto jednak wiedzieć, że wielu specjalistów uważa nerwicę natręctw za chorobę cywilizacyjną. Zwiększone tempo pracy, ciągły pośpiech i brak odpoczynku, przewlekły stres – wszystko to może być przyczyną pojawienia się zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych. Niebagatelne jest także poczucie ciągłego niedowartościowania. Gdy czujemy się gorsi od innych, zaczynamy postrzegać własne...

Czytaj dalej
chayantorn, Adobestock

Antropofobia, czyli lęk przed kontaktami z ludźmi

To zaburzenie może objawiać się niepokojem i drżeniem rąk
Redakcja polki.pl
18.03.2013

Antropofobia to zaburzenie charakteryzujące się strachem przed innymi ludźmi. Antropofobik na możliwość kontaktu z innymi osobami reaguje czerwienieniem się, drżeniem rąk oraz niepokojem i nudnościami. Jak leczy się antropofobię? Która forma terapii jest najskuteczniejsza? Czym jest antropofobia? Antropofobia to zaburzenie charakteryzujące się lękiem przed innymi ludźmi. Osoba cierpiąca na antropofobię odczuwa wszechogarniający i ciągły lęk przed spotkaniami towarzyskimi i zawodowymi, m.in. przed: rozmawianiem z innymi, publicznymi wystąpieniami, uczestnictwem w przyjęciach i imprezach, chodzeniem na randki. Antropofobikowi wystarczy nawet przejście obok drugiej osoby, aby poczuć lęk. Taka osoba, gdy poczuje na sobie wzrok innego człowieka, może nawet zemdleć .   Lęk przed innymi osobami nie jest wywołany realnym zagrożeniem i osoba chora zdaje sobie sprawę, ale nie jest w stanie nad tym zapanować. Fobia społeczna często mylona jest z nadmierną nieśmiałością . Osoba cierpiąca na fobię społeczną odczuwa lęk przed sytuacjami społecznymi. Czym jest fobia społeczna? Fobia społeczna jest uznawana za chorobę cywilizacyjną. Występuje między 17. a 30. rokiem życia, zarówno u kobiet jak i mężczyzn. Przyczynami tego zaburzenia są czynniki genetyczne, psychologiczne, społeczno-kulturowe oraz neurobiologiczne. Do objawów natomiast należą: czerwienienie się, drżenie rąk i mięśni, duszności, przyspieszone bicie serca oraz nadmierna potliwość. Fobia ta może prowadzić do izolacji społecznej. Charakterystyczne objawy antropofobii Osoby z antropofobią odczuwają niepokój, nudności i ciągłą potrzebę korzystania z toalety . Objawy tej fobii, które możemy zauważyć, to: czerwienie się i drżenie rąk. Zachowania takie mogą się nasilać aż do pojawienia się lęku panicznego . Antropofobik może...

Czytaj dalej
pocieszanie
Adobe Stock

Jak wesprzeć osobę z atakiem lęku?

Koronawirus wystawia relacje na próbę. Osoby bardziej podatne na lęk będą teraz potrzebować naszej pomocy. Postarajmy się je zrozumieć.
Aleksandra Nowakowska
01.04.2020

Mamy naturalną potrzebę przywracania kontroli i porządku, to nam zapewnia poczucie bezpieczeństwa. Jeśli go tracimy, wzrasta nasz poziom lęku. Koronawirus pokazał, że kontrola nad życiem jest iluzoryczna, a bezpieczeństwo kruche. Psycholodzy radzą, by w tej sytuacji nie tłumić w sobie emocji, tylko zaakceptować je i spróbować przeżyć. Przebywanie w domu podczas izolacji społecznej można potraktować jak źródło wiedzy o nas samych i innych. Najwięcej możemy chyba dowiedzieć się teraz o naszych pokładach lęku. Jest on częścią życia i normalnym ludzkim doświadczeniem. To fizjologiczna reakcja na stres, która w niektórych sytuacjach może być korzystna. Przestaje taka być, jeśli utrzymuje się tak długo, że już nie umiemy sobie z lękiem poradzić i zaczyna nam przeszkadzać w codziennym funkcjonowaniu. Silnemu lękowi mogą towarzyszyć: biegunka, bóle głowy, pocenie się, napięcie mięśni, gniew, szybkie bicie serca, niezdolność do koncentracji. Atak lęku należy rozróżnić od ataku paniki, zwanego lękiem napadowym. Ma ona charakter nagły, pozbawiona jest objawów zapowiadających. Zwykle osiąga szczyt w ciągu 10 minut. Atakom paniki może towarzyszyć uczucie zbliżającej się zagłady, strach przed utratą kontroli, drżenie, hiperwentylacja, ból w klatce piersiowej, bóle głowy, ucisk w gardle, problemy z przełykaniem, uderzenia gorąca, pocenie się. W warunkach izolacji społecznej, która ma miejsce podczas pandemii koronawirusa, u osób bardziej podatnych na zaburzenia lękowe, może rozwinąć się agorafobia, kiedy pojawia się silny lęk przed opuszczeniem domu , który wydaje się jedynym bezpiecznym miejscem. Przy zaburzeniach lękowych ważne jest znalezienie odpowiedniego specjalisty, który za pomocą terapii lub farmakologii pomoże poradzić sobie z objawami, które sprawiają, że...

Czytaj dalej
Carolina Const
Fot. Radek Zawadzki

Joga świadoma traumy. „Osoby z traumą zazwyczaj chcą się od ciała odgrodzić”, mówi Carolina Const

„Stwarzamy im możliwość do tego, by sami mogli wybrać. Ale pamiętajmy, że dla osoby z traumą to stresujące doświadczenie, bo możliwe, że nigdy nie zadawały sobie pytania: Czego ja sama właściwie chcę?” – o pracy z uczestnikami jogi świadomej traumy mówi instruktorka Carolina Const.
Kamila Geodecka
25.11.2020

Dla osób z traumą możliwość dokonywania wyboru to coś nieoczywistego. Czasami nawet cisza może ich przytłoczyć. Każde wypowiadane do nich słowo musi być konkretne i wyważone. Z traumą trzeba walczyć w gabinetach psychoterapeutycznych, ale pomoc może przynieśc także joga świadoma traumy. Wie o niej wszystko Carolina Const, pierwsza  w Polsce certyfikowana instruktorka tej metody. Joga świadoma traumy Kamila Geodecka: Jak trauma objawia się w ciele? Carolina Const, instruktorka jogi świadomej traumy: Osoby z traumą często martwią się o to, że ich ciało zachowuje się w dziwny sposób. Takie osoby mogą nie czuć dotyku, mogą mieć problemy z bliskością. W bezpiecznej sytuacji z partnerem mogą czuć zagrożenie, jednocześnie czując fascynację seksualną. Ale to zawsze jest tak pomieszane. Podkreślam to pomieszanie, bo u osób po traumie wiele skrajnych emocji miesza się ze sobą. Dodatkowo takie osoby często nie potrafią zlokalizować ani nazwać swoich emocji. A emocje są przecież konkretnymi wydarzeniami w ciele. Nasi klienci często nawykowo odłączają się od swojego ciała, na przykład za pomocą dysocjacji. Dysocjacja to taki proces mentalny, który pozwalał uciec, gdy nie było ucieczki w rzeczywistości. Pozostawało im wtedy wejście w ten inny stan świadomości. Dlatego staramy się pomóc im utrzymać swoje myśli tu i teraz – a w jodze świadomej traumy uważność to zawsze proces cielesny. Nie pozostawiamy im zbyt długiej ciszy, która może budzić niepokój. Mamy też świadomość tego, że osoby z traumą ponadprzeciętnie skanują środowisko, więc ich głowa nieustannie jest przestymulowana wszystkimi bodźcami z otoczenia. Nic dziwnego – do tej pory musiały odczytywać wszystko w otoczeniu i w oprawcy, bo to warunkowało ich przeżycie. Dla kogo jest skierowana joga świadoma traumy?...

Czytaj dalej