Aseksualność czy spadek libido? Jak rozpoznać i kiedy leczyć?
Unsplash

Aseksualność czy spadek libido? Jak rozpoznać i kiedy leczyć?

Nagły spadek libido zależy od wielu czynników i nie musi być z miejsca powodem do niepokoju. Jednak przy dłuższym braku popędu seksualnego bardzo często pojawia się pytanie: czy istnieje jakakolwiek szansa, że to pierwszy objaw aseksualności?
Karolina Morelowska-Siluk
27.11.2020

Aseksualność, inaczej aseksualizm, traktowana jest obecnie przez większość seksuologów jako czwarty rodzaj orientacji seksualnej, obok heteroseksualizmu, homoseksualizmu i biseksualizmu. Pierwsze informacje o kolejnej orientacji pojawiły się już w połowie XX wieku, ale dopiero w 1994 roku, po epidemii AIDS w Anglii, badacze uzyskali niezbite dowody o istnieniu osób, które w ogóle nie odczuwają popędu płciowego. Osoby aseksualne to bardzo mały odsetek populacji, bo tylko około 1 proc. Z badań wynika, że osobami aseksualnymi częściej są kobiety.

Książę Karol nawet po rozwodzie chciał mieć ostatnie zdanie

Czym jest aseksualizm?

Przyjmuje się, że aseksualizm, podobnie jak pozostałe orientacje, jest wrodzony, zatem osoby aseksualne od wczesnego dzieciństwa nie wykazują żadnego zainteresowania seksem, a w dorosłości nie mają potrzeby nawiązywania relacji erotycznych. Aseksualizm nie jest więc ani celibatem, ani abstynencją, impotencją. Nie jest również awersją do seksu. Ludzie aseksualni nie odczuwają wobec seksu niechęci, nie widzą po prostu powodu, by go uprawiać. Aseksualność to także nie to samo, co antyseksualizm – to znaczy, że osoba aseksualna może pozytywnie postrzegać kontakty erotyczne innych ludzi. Chociaż sama nie odczuwa takiej potrzeby, przyjmuje do wiadomości, rozumie, że jest to wyraz uczuć i metoda budowania bliskości w związku.

Czytaj też: Pożądanie, namiętność, intymność: z czego składa się miłość w związku?

Mity dotyczące aseksualności

Wokół aseksualizmu krąży wiele mitów, jednym z nich jest ten, który mówi, że osoby aseksualne nie mogą się zakochać. To nieprawda, takie osoby mogą tworzyć zdrowe, oparte na uczuciach związki.

Kolejny mit to ten, że ludzie aseksualni kiedyś odczuwali popęd i, na skutek różnych czynników, go utracili. Nic podobnego. Aseksualność nie wiąże się bowiem  ani z chorobą, ani z traumą, na przykład tą wynikającą z bycia w przeszłości ofiarą molestowania seksualnego. Człowiek rodzi się aseksualny.

Natomiast jeśli odczuwał popęd, a nagle go traci, prawdopodobnie mamy do czynienia z zaburzeniami libido. Spadek libido czy właśnie jego zaburzenia dość często niesłusznie mylone są z aseksualnością. Tymczasem to zupełnie inne zagadnienia. Jedną z zasadniczych różnić jest fakt, że aseksualność nie jest czymś, co należy leczyć, w odróżnieniu od zaburzeń libido, którym należy się uważnie przyjrzeć i właśnie „leczyć”.

Czytaj także: Joga oczyszcza umysł i ciało oraz... zapewnia udany seks!

Wahania libido – co na nie wpływa?

Libido to słowo pochodzące z łaciny. Oznacza ono popęd seksualny. U każdego człowieka libido może kształtować się na innym poziomie: jedni z nas mają większy apetyt na kontakty seksualne, inni zdecydowanie mniejszy. 

Ponadto libido nie jest stałe na przestrzeni życia, często ulega różnym wahaniom. Wpływ na poziom naszego libido ma bardzo wiele czynników, między innymi: tryb życia, poziom stresu, choroby, nasza dieta. Te czynniki mogą mieć także psychologiczne źródło, na przykład emocjonalne problemy.

Na spadek libido wpływa także rutyna w związku partnerskim, konflikty w relacji, ale też zwyczajne zmęczenie. Z badań wynika, że nie bez znaczenia jest tu także sięganie po używki, szczególnie szkodliwe są papierosy, które negatywnie wpływają na przepływ krwi do narządów płciowych.

Czasem powodem spadku poziomu libido są także przyjmowane leki – te na nadciśnienie, leki przeciwdepresyjne, preparaty na problemy gastryczne, a także antykoncepcyjne tabletki hormonalne. Nie bez znaczenia są również choroby. Osoby chorujące na cukrzycę, nadciśnienie, depresję, otyłość, a także osoby z problemami hormonalnymi mogą doświadczać spadku libido.

Czytaj też: Otyłość, cukrzyca typu 2, choroby krążenia – oto jest gorzka prawda o cukrze

Jak sobie poradzić z niskim libido?

Jednak jeżeli u źródła obniżonego popędu seksualnego nie leży przyczyna medyczna ani psychologiczna, warto wiedzieć, że o „dobry” poziom libido trzeba się też po prostu postarać! Wymaga to pracy i zaangażowania obojga partnerów, bo libido trzeba stale podsycać. Oczywiście, nie mamy i nie musimy mieć ochoty na seks w każdym momencie życia, ale jeśli ten brak nie mija przez dłuższy czas, trzeba sprawdzić przyczynę. Czasem udać się do specjalisty, czyli seksuologa.

 

Kochasz czytać?
Czekamy na Ciebie!

Dołącz do grupy na FB
 

Uroda Życia - czytaj dla przyjemności

Czekamy na Ciebie na FB
 

Ludzie, psychologia,
pasja - inspirujemy!

Obserwuj nas na IG
Kobiecy zawał serca
Adobe Stock

Kobiecy zawał serca jest inny! Masz godzinę, żeby go rozpoznać

Sprawy sercowe u kobiet
Sylwia Niemczyk
28.09.2019

Zdarza ci się słyszeć bicie własnego serca w trudnych sytuacjach? Pod wpływem stresu serce kurczy się szybciej i mocniej po to, żeby lepiej zaopatrzyć organizm w tlen i substancje odżywcze, niezbędne do walki z wrogiem lub ucieczki.  – Jeśli takie głośne bicie serca zdarza się rzadko i szybko mija, to nie ma powodów do niepokoju – tłumaczy dr n. med. Patrycja Wachowska-Kelly, specjalistka chorób wewnętrznych ze szpitala Medicover w Warszawie . Ale jeśli w ten sposób serce reaguje na najmniejszy stres, to byłoby dobrze, gdyby jego pracy przyjrzał się kardiolog. Takie nerwowe sytuacje fundują sercu dodatkową pracę, a to nie jest dla niego korzystne. Jeśli powtarzają się często, mogą doprowadzić do arytmii, którą potem trzeba leczyć do końca życia. Lepiej zawczasu się zastanowić, co możemy zrobić, żeby uchronić przed nią serce.  Oczywiście trudno byłoby wyeliminować stres z życia, ale co na pewno możemy zrobić, to nauczyć się lepiej sobie z nim radzić. Pomagają w tym rozmaite techniki relaksacji, specjalne treningi rozbrajania stresu, mindfulness i joga.  Kobiecy zawał serca jest inny Przesadne reakcje na stres wynikają z nieco bardziej wrażliwej natury kobiecego serca, a konkretnie większej u kobiet niż u mężczyzn aktywnością układu współczulnego odpowiedzialnego za reakcję na stres. Dowodem na to jest typowo kobieca przypadłość, jaką jest przypominający zawał zespół takotsubo, nazywany także zespołem złamanego serca. Jego przyczyną jest nagły skurcz naczyń wieńcowych spowodowany wyrzutem do krwi dużej ilości hormonów stresu. Prawie zawsze zdarza się to pod wpływem silnych emocji, takich jak np. utrata pracy, śmierć bliskiej osoby czy wygrana w totolotka. Skurcz naczyń zmniejsza dopływ krwi do serca i prowadzi do niedokrwienia.  – Objawy zespołu takotsubo,...

Czytaj dalej
migrene
getty images

Migrena i klasterowy ból głowy – zobacz, jak sobie z nimi radzić. Objawy migreny mogą niszczyć życie!

Jej atak, to nie tylko ból, to czasowe wykluczenie z życia.
Beata Turska
24.02.2020

Młot pneumatyczny w głowie”, „ból, który ścina z nóg, a do tego nudności”, „piekło” – między innymi tak migrenę opisują osoby, które doświadczają jej niemal każdego dnia. Atak to dla nich nie tylko ból – to czasowe wykluczenie z życia. Jak skutecznie leczyć migrenę i co robić, by sobie dodatkowo nie zaszkodzić, wyjaśnia dr hab. Jacek Rożniecki. Beata Turska „Uroda Życia”: Czym się różni migrena od zwykłego bólu głowy? dr hab. Jacek Rożniecki:  Przede wszystkim nie ma czegoś takiego jak „zwykły ból głowy”. W oficjalnej klasyfikacji – a jest to gruba książka – mamy ponad 280 typów takich bólów. Można je podzielić na pierwotne i wtórne. Pierwotne pojawiają się same z siebie, a potem mijają bez śladu, nie powodując żadnych trwałych szkód. Zdecydowanie rzadsze, stanowiące tylko 1–3 proc. wszystkich bólów, są bóle wtórne, czyli takie, które są objawem jakiejś choroby, niekoniecznie neurologicznej, bo może je także powodować na przykład jaskra albo zapalenie zatok. „Zwykłym bólem głowy” nazywamy pierwotny ból typu napięciowego, który może dokuczać od czasu do czasu albo bardzo często, nawet codziennie. Chorzy mówią, że czują się tak, jakby mieli na głowie obręcz, hełm albo za ciasną czapkę, ale ten ból ma niewielkie natężenie, a oni – mimo dyskomfortu – mogą normalnie funkcjonować: pracować, prowadzić samochód i tak dalej. Podczas napadu migreny to w zasadzie niemożliwe. Człowiek z migreną próbuje po prostu przetrwać, a każdy ruch sprawia, że czuje się jeszcze gorzej. Według statystyk na migrenę cierpi około 3,5 do 4 mln Polaków. Skoro jest tak powszechna, ludzie...

Czytaj dalej
Choroba hashimoto
IStock

Chorujemy na chorobę Hashimoto i celiakię, bo… jesteśmy kobietami?

Hashimoto, celiakia, stwardnienie rozsiane. Choroby immunologiczne są kobiecą domeną. O tym, dlaczego chorujemy na nie znacznie częściej niż mężczyźni, i jak się przed nimi bronić, z doktorem Wojciechem Sydorem rozmawia Katarzyna Podhorecka.
Katarzyna Podhorecka
30.07.2020

Choroba Hashimoto to jeden z typów zapalenia tarczycy, a jej przyczyną jest to, że mówiąc najprościej, organizm zaczyna zwalczać jeden ze swoich organów: tarczycę, co prowadzi do stanu zapalnego. W poczatkowej fazie może nie dawać żadnych niepokojących objawów, bywa, że chora dowiaduje się o chorobie podczas badania kontrolnego tarczycy. Z czasem pojawia się senność, zaczyna łuszczyć się skóra, wypadaja włosy, problemy z koncentracją, ciągła senność i uczucie rozbicia, a nawet depresja. O tym, jak leczyć Hashimoto i inne choroby z autoagresji mówi dr n. med. Wojciech Sydor, specjalista w zakresie chorób wewnętrznych, immunologii klinicznej oraz angiologii ze Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie. Katarzyna Podhorecka: Dlaczego kobiety częściej niż mężczyźni chorują na choroby autoimmunologiczne? Wojciech Syd or: Nie na wszystkie. Na łuszczycę i na cukrzycę typu 1 choruje więcej panów. Na wrzodziejące zapalenie jelita grubego chorujemy mniej więcej po równo. Ale rzeczywiście, jeśli chodzi o takie choroby, jak reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń układowy, choroba Hashimoto czy Gravesa-Basedowa, to kobiety stanowią nawet 75 proc. chorych. Przyczyną tego prawdopodobnie są hormony płciowe. Wahania poziomu estrogenów i progesteronu u kobiet wpływają na pobudzenie ich układu odpornościowego i osłabienie tolerancji immunologicznej. Tak samo np. antykoncepcja hormonalna lub hormonalna terapia zastępcza nieco zwiększa ryzyko niektórych chorób autoimmunologicznych. Przykładem burzy hormonalnej jest też ciąża. Jak wpływa na przebieg chorób autoimmunologicznych? Ciąża to rodzaj transplantacji, bo płód rozwijający się w ciele matki tylko w połowie składa się z jej komórek. Druga połowa to obce białko – silnie immunogenne antygeny ojcowskie. Aby...

Czytaj dalej
Choroba dwubiegunowa
Adobe Stock

Na czym polega choroba dwubiegunowa? Objawy i leczenie 

„Raz na wozie, raz pod wozem”, to zupełnie normalne, naturalne. Każdy z nas wie, że tak właśnie wygląda życie. Człowiek cierpiący na chorobę dwubiegunową także przeżywa sinusoidę, tyle że skrajność tych dwóch stanów jest ogromna, podobnie jak ich intensywność. Wahania nastroju są tak duże, że uniemożliwiają „normalne” funkcjonowanie, paraliżują życie. 
Karolina Morelowska-Siluk
25.09.2020

Na chorobę afektywną dwubiegunową (ChAD), bo tak brzmi jej pełna nazwa, choruje ponad 30 milionów ludzi na całym świecie, dlatego mieści się ona w pierwszej dwudziestce najpoważniejszych przyczyn niepełnosprawności. Choroba nazywana potocznie „dwubiegunówką” występuje równie często u kobiet jak i u mężczyzn, chorują na nią ludzie ze wszystkich grup etnicznych i społecznych. Ryzyko zachorowania najwyższe jest u młodych ludzi, u ponad połowy wszystkich chorych rozpoczyna się przed ukończeniem 25 roku życia. Posługując się już językiem fachowym, choroba charakteryzuje się nawracającymi epizodami depresji i manii. Częstotliwość i forma tych epizodów zależą w dużej mierze od konkretnego przypadku, wyróżnia się jednak dwa zasadnicze typy zaburzenia: typ I, w którym występują depresje i manie, oraz typ II, składający się z okresów depresji i hipomanii, czyli manii o mniejszym nasileniu.  Pacjenci z chorobą dwubiegunową typu I są szczególnie narażeni na równoczesne występowanie innych chorób. Z badań przeprowadzonych  przez Światową Organizację Zdrowia wynika bowiem, że u blisko 70 procent chorych z chorobą dwubiegunową rozpoznaje się jednocześnie zaburzenia lękowe, a u ponad 30 procent – zaburzenia związane z nadużywaniem substancji psychoaktywnych.  Objawy choroby dwubiegunowej Depresja w ChAD przebiega tak samo jak ta „zwyczajna” depresja. Chory doświadcza znacznego spadku nastroju, braku wiary w siebie, odczuwa lęk, jest niezdolny, by wykonać proste, codzienne czynności. Nie ma ochoty na społeczne interakcje, także jego libido bardzo spada. W manii z kolei świat jest „różowy”, a chory ma nadludzkie siły: nie musi jeść, spać, odpoczywać. Ma milion pomysłów na minutę, wierzy w siebie i swoją moc. Podczas manii rozbuchane...

Czytaj dalej