Alzheimer: objawy, przyczyny, leczenie
Adobe Stock

Alzheimer: objawy, przyczyny, leczenie

Ryzyko zachorowania na chorobę Alzheimera wzrasta wraz z wiekiem. Postępująca utrata pamięci ostatecznie prowadzi do tego, że chory jest zdany na pomoc bliskich. Jakie są przyczyny występowania choroby Alzheimera, jak ją diagnozować i czy da się ją wyleczyć?
Karolina Morelowska-Siluk
09.11.2020

Alzheimer jest, mówiąc najprościej, zwyrodnieniem układu nerwowego powodującym ogólne otępienie. Chorobę określa się jako przedstarczy zanik mózgu. Zapadają na nią przede wszystkim osoby po 65. roku życia, dlatego bardzo często wiązana jest z mniejszą sprawnością umysłową z powodu wieku. Proces chorobowy powoduje uszkodzenia w korze mózgowej, co powoduje kłopoty z mową, pamięcią czy myśleniem. Alzheimer rozwija się bardzo powoli, krok po kroku wyniszcza mózg, aż dochodzi do jego zaniku, co widoczne jest podczas tomografii czy rezonansu magnetycznego.

Katarzyna Miller: „Romantyczna miłość jest tylko na chwilę, jeśli w nią wierzycie, przegracie”

Objawy choroby Alzheimera

Na pierwszym etapie choroby pojawiają się niewielkie zaniki pamięci, to zwykle nas nie niepokoi, bo dotyczy większości ludzi. Chory „pomaga” sobie – robi notatki, przygotowuje listę tego, co trzeba zrobić, itd. Jednak zaburzenia pamięci, ale także obniżenie ogólnej aktywności psychicznej, stopniowo narastają i prowadzą do coraz większych trudności w codziennym funkcjonowaniu. Dochodzą do tego zaburzenia orientacji w czasie i przestrzeni, a także zmiany nastroju. Pojawia się apatia, która czasem przypomina depresję i może być z nią mylona. Objawy dzieli się ze względu na etap choroby i wyróżnia się trzy rodzaje otępienia:

  1. Otępienie łagodne – to problemy z zapamiętywaniem nowych informacji oraz rozproszenia uwagi. Chorzy mają zaburzenia pamięci, która dotyczy aktualnie wykonywanych czynności, np. zapominamy, gdzie odłożyliśmy telefon, kilka razy pytamy bliskich o to samo. Pojawiają się huśtawki nastrojów. Otępienie łagodne powoduje, że chory unika kontaktów z innymi osobami, rezygnuje z życia towarzyskiego, ale zwykle na tym etapie jest jeszcze w stanie sam się sobą zajmować.
  2. Otępienie o średnim nasileniu – na tym etapie poza problemami z pamięcią dochodzi do zaburzeń mowy i orientacji, pojawiają się również objawy psychotyczne. Choroba prowadzi już także do kłopotów z rozpoznawaniem członków rodziny. Pojawiają się problemy z odpowiednim dobrem słów, a także zachowania agresywne, rozdrażnienie i bezsenność. Czasem pojawiają się  urojenia, omamy – chory słyszy głosy, których nie ma. Konieczna jest już opieka nad chorującym.
  3. Otępienie zaawansowane – na tym etapie chory nie jest w stanie wykonywać już żadnych codziennych czynności, pojawia się całkowity brak rozpoznawania osób, a nawet pór dnia i nocy. Pojawiają się także kłopoty z chodzeniem, chory nie wstaje z łóżka, dodatkowo ma też kłopoty z utrzymaniem moczu i stolca.

Czytaj także: Przewlekły stres może wywoływać zaburzenia pamięci

Przyczyny choroby Alzheimera

Medycyna wciąż nie zna przyczyn choroby. Nie wiadomo, co powoduje wystąpienie Alzheimera u konkretnej osoby, wskazuje się jednak na pewne predyspozycje genetyczne. I tak do czynników ryzyka, które zwiększają prawdopodobieństwo choroby, zaliczane są:

  • wiek (starszy);
  • płeć (żeńska);
  • cukrzyca;
  • posiadanie członka rodziny z tą chorobą;
  • niskie wykształcenie;
  • mutacje genów powodujące rodzinną postać choroby.

Leczenie choroby Alzheimera

Często mówi się, że Alzheimer to wyrok. Niestety tak właśnie jest… Wciąż nie ma bowiem metod leczenia, które pozwoliłyby na całkowite wyleczenie choroby. Możliwe jest tylko spowolnienie jej przebiegu i łagodzenie jej niektórych objawów. Alzheimer to proces postępujący, który krok po kroku prowadzi chorego do kompletnego upośledzenia i niepełnosprawności.

Leczenie zaburzeń w pierwszej kolejności polega na działaniu  niefarmakologicznym, można łagodzić zaburzenia poprzez oznaczania poszczególnych miejsc w domu za pomocą dobrze czytelnych symbolów. Również odpowiednie oświetlenie pomieszczeń sprawia, że np. kłopoty z orientacją w nocy są mniejsze.

Na kolejnym (wciąż początkowym) etapie choroby stosuje się leki zwiększające ogólną aktywność, przez co poprawia się nieco pamięć. Korzystne jest także podawanie leków poprawiających metabolizm mózgowy i zwiększających przepływ krwi przez mózg. Warto wziąć także pod uwagę spotkanie z psychologiem. Jeśli chory ma objawy depresji, podaje się leki podobne do tych, które stosują chorzy bez otępienia. Bardzo wiele preparatów jednocześnie łagodzi rozdrażnienie i niepokój.

 

Kochasz czytać?
Czekamy na Ciebie!

Dołącz do grupy na FB
 

Uroda Życia - czytaj dla przyjemności

Czekamy na Ciebie na FB
 

Ludzie, psychologia,
pasja - inspirujemy!

Obserwuj nas na IG
Choroba dwubiegunowa
Adobe Stock

Na czym polega choroba dwubiegunowa? Objawy i leczenie 

„Raz na wozie, raz pod wozem”, to zupełnie normalne, naturalne. Każdy z nas wie, że tak właśnie wygląda życie. Człowiek cierpiący na chorobę dwubiegunową także przeżywa sinusoidę, tyle że skrajność tych dwóch stanów jest ogromna, podobnie jak ich intensywność. Wahania nastroju są tak duże, że uniemożliwiają „normalne” funkcjonowanie, paraliżują życie. 
Karolina Morelowska-Siluk
25.09.2020

Na chorobę afektywną dwubiegunową (ChAD), bo tak brzmi jej pełna nazwa, choruje ponad 30 milionów ludzi na całym świecie, dlatego mieści się ona w pierwszej dwudziestce najpoważniejszych przyczyn niepełnosprawności. Choroba nazywana potocznie „dwubiegunówką” występuje równie często u kobiet jak i u mężczyzn, chorują na nią ludzie ze wszystkich grup etnicznych i społecznych. Ryzyko zachorowania najwyższe jest u młodych ludzi, u ponad połowy wszystkich chorych rozpoczyna się przed ukończeniem 25 roku życia. Posługując się już językiem fachowym, choroba charakteryzuje się nawracającymi epizodami depresji i manii. Częstotliwość i forma tych epizodów zależą w dużej mierze od konkretnego przypadku, wyróżnia się jednak dwa zasadnicze typy zaburzenia: typ I, w którym występują depresje i manie, oraz typ II, składający się z okresów depresji i hipomanii, czyli manii o mniejszym nasileniu.  Pacjenci z chorobą dwubiegunową typu I są szczególnie narażeni na równoczesne występowanie innych chorób. Z badań przeprowadzonych  przez Światową Organizację Zdrowia wynika bowiem, że u blisko 70 procent chorych z chorobą dwubiegunową rozpoznaje się jednocześnie zaburzenia lękowe, a u ponad 30 procent – zaburzenia związane z nadużywaniem substancji psychoaktywnych.  Objawy choroby dwubiegunowej Depresja w ChAD przebiega tak samo jak ta „zwyczajna” depresja. Chory doświadcza znacznego spadku nastroju, braku wiary w siebie, odczuwa lęk, jest niezdolny, by wykonać proste, codzienne czynności. Nie ma ochoty na społeczne interakcje, także jego libido bardzo spada. W manii z kolei świat jest „różowy”, a chory ma nadludzkie siły: nie musi jeść, spać, odpoczywać. Ma milion pomysłów na minutę, wierzy w siebie i swoją moc. Podczas manii rozbuchane...

Czytaj dalej
insulinooporność
IStock

Insulinooporność: choroba wiecznego głodu. Jesz, tyjesz – ale twoje ciało głoduje

Insulinooporność to choroba stara jak świat – ale dopiero od niedawna umiemy wychwycić jej objawy, wyjaśnić jej mechanizm i panować nad nią. Nieleczona, może prowadzić do cukrzycy typu 2.
Katarzyna Podhorecka
28.07.2020

Wystarczy, że coś zjemy, wypijemy łyk kawy z mlekiem, a trzustka wyrzuca do krwi porcję insuliny. Czasem jednak ta wytworzona porcja jest za mała (i wtedy mówimy o cukrzycy typu 1) albo inaczej: tkanki robią się coraz mniej wrażliwe na działanie tego hormonu. O kłopotach z insuliną z diabetolożką dr Anną Jeznach-Steinhagen rozmawia Katarzyna Podhorecka. Katarzyna Podhorecka: Po co nam właściwie insulina? dr Anna Jeznach-Steinhagen: Najkrócej rzecz ujmując, jest niezbędna do życia. Insulina jest hormonem wytwarzanym przez trzustkę, którego potrzebuje nasz organizm do metabolizowania węglowodanów, a one z kolei stanowią podstawowe paliwo dla mózgu i mięśni. Jednak chorzy na cukrzycę typu 1 wytwarzają zbyt mało insuliny, bo ich wyspy trzustkowe są zniszczone przez przeciwciała, które produkuje ich własny układ odpornościowy. Chory zjada posiłek, stężenie glukozy w jego krwi wzrasta, ale bez insuliny nie jest ona w stanie przedostać się do wnętrza komórek, w których zachodzą reakcje metaboliczne. I co wtedy się dzieje? Organizm głoduje, mimo że żołądek chorego regularnie się napełnia. Niewykorzystana glukoza krąży we krwi, powodując wiele szkód w organizmie: uszkadza naczynia krwionośne, zwiększając ryzyko zawału serca, udaru mózgu, niedokrwienia kończyn, utraty wzroku czy niewydolności nerek. Na szczęście gdy trzustka odmawia posłuszeństwa, możemy podać choremu insulinę, która ratuje życie. Insulinooporność prowadzi do otyłości i cukrzycy No tak, ale cukrzyca to nie jest jedyny problem związany z insuliną. Ostatnio mówi się, że plagą naszych czasów jest insulinooporność. Na czym ona polega? Insulinooporność to utrata wrażliwości tkanek na działanie insuliny. Mówimy o niej w takiej sytuacji, gdy trzustka wydziela insulinę, ale mięśnie i wątroba...

Czytaj dalej