Alzheimer: objawy, przyczyny, leczenie
Adobe Stock

Alzheimer: objawy, przyczyny, leczenie

Ryzyko zachorowania na chorobę Alzheimera wzrasta wraz z wiekiem. Postępująca utrata pamięci ostatecznie prowadzi do tego, że chory jest zdany na pomoc bliskich. Jakie są przyczyny występowania choroby Alzheimera, jak ją diagnozować i czy da się ją wyleczyć?
Karolina Morelowska-Siluk
09.11.2020

Alzheimer jest, mówiąc najprościej, zwyrodnieniem układu nerwowego powodującym ogólne otępienie. Chorobę określa się jako przedstarczy zanik mózgu. Zapadają na nią przede wszystkim osoby po 65. roku życia, dlatego bardzo często wiązana jest z mniejszą sprawnością umysłową z powodu wieku. Proces chorobowy powoduje uszkodzenia w korze mózgowej, co powoduje kłopoty z mową, pamięcią czy myśleniem. Alzheimer rozwija się bardzo powoli, krok po kroku wyniszcza mózg, aż dochodzi do jego zaniku, co widoczne jest podczas tomografii czy rezonansu magnetycznego.

Książę Karol nawet po rozwodzie chciał mieć ostatnie zdanie

Objawy choroby Alzheimera

Na pierwszym etapie choroby pojawiają się niewielkie zaniki pamięci, to zwykle nas nie niepokoi, bo dotyczy większości ludzi. Chory „pomaga” sobie – robi notatki, przygotowuje listę tego, co trzeba zrobić, itd. Jednak zaburzenia pamięci, ale także obniżenie ogólnej aktywności psychicznej, stopniowo narastają i prowadzą do coraz większych trudności w codziennym funkcjonowaniu. Dochodzą do tego zaburzenia orientacji w czasie i przestrzeni, a także zmiany nastroju. Pojawia się apatia, która czasem przypomina depresję i może być z nią mylona. Objawy dzieli się ze względu na etap choroby i wyróżnia się trzy rodzaje otępienia:

  1. Otępienie łagodne – to problemy z zapamiętywaniem nowych informacji oraz rozproszenia uwagi. Chorzy mają zaburzenia pamięci, która dotyczy aktualnie wykonywanych czynności, np. zapominamy, gdzie odłożyliśmy telefon, kilka razy pytamy bliskich o to samo. Pojawiają się huśtawki nastrojów. Otępienie łagodne powoduje, że chory unika kontaktów z innymi osobami, rezygnuje z życia towarzyskiego, ale zwykle na tym etapie jest jeszcze w stanie sam się sobą zajmować.
  2. Otępienie o średnim nasileniu – na tym etapie poza problemami z pamięcią dochodzi do zaburzeń mowy i orientacji, pojawiają się również objawy psychotyczne. Choroba prowadzi już także do kłopotów z rozpoznawaniem członków rodziny. Pojawiają się problemy z odpowiednim dobrem słów, a także zachowania agresywne, rozdrażnienie i bezsenność. Czasem pojawiają się  urojenia, omamy – chory słyszy głosy, których nie ma. Konieczna jest już opieka nad chorującym.
  3. Otępienie zaawansowane – na tym etapie chory nie jest w stanie wykonywać już żadnych codziennych czynności, pojawia się całkowity brak rozpoznawania osób, a nawet pór dnia i nocy. Pojawiają się także kłopoty z chodzeniem, chory nie wstaje z łóżka, dodatkowo ma też kłopoty z utrzymaniem moczu i stolca.

Czytaj także: Przewlekły stres może wywoływać zaburzenia pamięci

Przyczyny choroby Alzheimera

Medycyna wciąż nie zna przyczyn choroby. Nie wiadomo, co powoduje wystąpienie Alzheimera u konkretnej osoby, wskazuje się jednak na pewne predyspozycje genetyczne. I tak do czynników ryzyka, które zwiększają prawdopodobieństwo choroby, zaliczane są:

  • wiek (starszy);
  • płeć (żeńska);
  • cukrzyca;
  • posiadanie członka rodziny z tą chorobą;
  • niskie wykształcenie;
  • mutacje genów powodujące rodzinną postać choroby.

Leczenie choroby Alzheimera

Często mówi się, że Alzheimer to wyrok. Niestety tak właśnie jest… Wciąż nie ma bowiem metod leczenia, które pozwoliłyby na całkowite wyleczenie choroby. Możliwe jest tylko spowolnienie jej przebiegu i łagodzenie jej niektórych objawów. Alzheimer to proces postępujący, który krok po kroku prowadzi chorego do kompletnego upośledzenia i niepełnosprawności.

Leczenie zaburzeń w pierwszej kolejności polega na działaniu  niefarmakologicznym, można łagodzić zaburzenia poprzez oznaczania poszczególnych miejsc w domu za pomocą dobrze czytelnych symbolów. Również odpowiednie oświetlenie pomieszczeń sprawia, że np. kłopoty z orientacją w nocy są mniejsze.

Na kolejnym (wciąż początkowym) etapie choroby stosuje się leki zwiększające ogólną aktywność, przez co poprawia się nieco pamięć. Korzystne jest także podawanie leków poprawiających metabolizm mózgowy i zwiększających przepływ krwi przez mózg. Warto wziąć także pod uwagę spotkanie z psychologiem. Jeśli chory ma objawy depresji, podaje się leki podobne do tych, które stosują chorzy bez otępienia. Bardzo wiele preparatów jednocześnie łagodzi rozdrażnienie i niepokój.

 

Kochasz czytać?
Czekamy na Ciebie!

Dołącz do grupy na FB
 

Uroda Życia - czytaj dla przyjemności

Czekamy na Ciebie na FB
 

Ludzie, psychologia,
pasja - inspirujemy!

Obserwuj nas na IG
CHOROBA ALZHEIMERA CZY DEMENCJA STARCZA? TO NIE TO SAMO
Unsplash

Choroba Alzheimera czy demencja starcza? To nie to samo!

Zwykle słowo „demencja” kojarzy nam się z podeszłym wiekiem. Bardzo często stosujemy to określenie wymiennie z chorobą Alzheimera. To jednak dwa różne zjawiska. Czy coś je łączy i jakie są główne różnice pomiędzy nimi?
Karolina Morelowska-Siluk
13.11.2020

Demencja starcza i choroba Alzheimera bardzo często są ze sobą mylone. Zdarza się także, że te nazwy stosuje się zamiennie. To błąd. Demencja starcza i choroba Alzheimera to dwa różne zjawiska, choć rzeczywiście demencja towarzyszy im obu. Co to jest demencja starcza? Najważniejszą i podstawową kwestią w odróżnieniu tych dwóch pojęć jest to, że demencja starcza nie jest jednostką chorobową, a symptomem. To zespół objawów wywołanych zmianami w mózgu. Demencja, nazywana także otępieniem, definiowana jest jako spadek poziomu intelektualnego w stosunku do poprzedniego poziomu wiedzy. Jednak przede wszystkim jest to zaburzenie funkcji poznawczych. Demencja upośledza pamięć. Na pewnym etapie objawy są na tyle poważne, że zaburzają codzienne funkcjonowanie. Osoba, która doświadcza otępienia, traci umiejętność koncentracji, zdolność rozumienia i ekspresji języka, zdarza się także utrata umiejętności matematycznych i koordynacji psychomotorycznej. Demencja starcza może być wywoływana przez różne choroby, w tym: chorobę Alzheimera, Parkinsona, Picka, Huntingtona. Czytaj też: Tęsknisz za dzieciństwem? Mózg ma powody, by podsuwać nam miłe wspomnienia Choroba Alzheimera Alzheimer, w przeciwieństwie do demencji starczej, to jednostka chorobowa. Przyjmuje się, że demencja występuje zazwyczaj u starszych osób, zwykle ok. 70. roku życia (choć hiszpańska lekarka Maria Sagrario Manzano Palomo, koordynatorka Grupy Badawczej Zachowań i Demencji Hiszpańskiego Towarzystwa Neurologicznego, przekonuje, że użycie terminu „demencja starcza” jest niewłaściwe, ponieważ demencja może dotyczyć ludzi w każdym wieku). Natomiast choroba Alzheimera może pojawić się już ok. 45. roku życia. Demencja jest odwracalna, Alzheimer to proces chorobowy, który może być jedynie spowolniony przez...

Czytaj dalej
Czym jest depresja endogenna?
Tiago Banderira/Unsplash.com

Depresja endogenna – co to jest? Jak leczyć depresję endogenną?

Depresję endogenną potocznie nazywa się „depresją znikąd”. Dlatego właśnie osoby na nią chorujące dość często spotykają się z niezrozumieniem otoczenia i słowami: „O co ci chodzi, przecież wszystko jest w porządku?”.
Karolina Morelowska-Siluk
04.12.2020

Depresja endogenna może przyjmować postaci: epizodów depresyjnych, zaburzeń depresyjno-nawracających, dystymii, depresji poschizofrenicznej czy organicznych zaburzeń depresyjnych. Co to jest depresja endogenna? Depresja endogenna to zespół silnych zaburzeń nastroju uwarunkowanych biologicznie, czyli powstałych na skutek nieprawidłowego funkcjonowania organizmu, zwłaszcza układu nerwowego oraz układu hormonalnego. Spowodowana jest nieprawidłową liczbą przekaźników w układzie nerwowym, ale może również pojawiać się na skutek problemów strukturalnych w mózgu. Przedrostek „endo” pochodzi z języka greckiego i oznacza właśnie „wewnętrzny”. W odróżnieniu od depresji egzogennej (przedrostek „egzo” oznacza „zewnętrzny”) zwykle pojawia się bez dającej się opisać przyczyny zewnętrznej. Może wystąpić u ludzi szczęśliwych, którym nie przytrafiło się nic złego czy traumatycznego. Czytaj także: Objawy depresji. 10 najczęstszych symptomów, których nie należy lekceważyć Depresja endogenna – najczęstsze objawy Charakterystyczne objawy depresji endogennej (z których jednak żaden występujący pojedynczo nie jest podstawą do stwierdzenia choroby) to: depresyjny nastrój utrzymujący się przez większą część dnia (nieprzerwanie w okresie minimum dwóch tygodni), bez wyraźnych przyczyn zewnętrznych; obniżenie napędu psychoruchowego, w tym: spowolnienie ruchowe, utrata energii i siły, uczucie ciągłego zmęczenia (choć czasem możliwe są też odwrotne objawy, czyli nadmierne pobudzenie), zubożenie mowy – małomówność, zdawkowe wypowiedzi, obniżenie formy intelektualnej, kłopoty z koncentracją, pamięcią, myśleniem logicznym zdolnością analizy i syntezy; problemy ze snem, zaburzenie rytmu dobowego, wstawanie i...

Czytaj dalej
sukces w pracy
Adobe Stock

Między manią a depresją. Choroba dwubiegunowa to piekło

Na chorobę afektywną dwubiegunową, często zapadają
Aleksandra Nowakowska
07.05.2020

Cierpiał na nią Wojciech Młynarski, Amy Winehouse, Sting. I cały tłum innych znanych osób. Choroba afektywna dwubiegunowa (ChAD) często dopada wysokowrażliwców, osób z wysokim IQ, perfekcjonistów Według statystyk nawet co dziesiąty dorosły człowiek może mieć lżejsze lub cięższe zaburzenia z cechą dwubiegunowości. Życie na huśtawce. Piekło. Emocjonalny rollercoaster. Tak o chorobie dwubiegunowej mówią nie tylko ci, którzy na nią chorują, ale też ich najbliżsi: rodzina, przyjaciele. Choroba afektywna dwubiegunowa (ChAD) to zaburzenie psychiczne, które charakteryzuje się znaczącymi wahaniami nastroju. Nigdy nie wiadomo, co przyniesie kolejny dzień. Chory doświadcza naprzemiennych „wzlotów”: czyli manii albo hipomanii (która występuje do czterech dni), oraz „upadków” – depresji. Okresy maniakalne i depresyjne mogą być krótkie: trwać od kilku godzin do kilku dni, albo znacznie dłuższe: do kilku tygodni lub nawet miesięcy. „Dwubiegunówka”, potocznie też nazywana  depresją maniakalną  pojawia się przed 35. rokiem życia. Długo może pozostawać nierozpoznana. Dlatego eksperci przyjęli, że aby stwierdzić chorobę afektywną dwubiegunową, wystarczy jeden epizod maniakalny i jeden depresyjny, który trwa co najmniej tydzień i stanowi zauważalną zmianę w stosunku do zwykłego dotychczasowego zachowania. Jakie są fazy choroby dwubiegunowej? Mania . Epizod maniakalny można rozpoznać po nadmiernym nieuzasadnionym optymizmie, nadpobudliwości, silnym rozdrażnieniu, niewielkiej potrzebie snu. Cierpiącym na tę przypadłość wydaje się, że mogą zrobić wszystko, bo w ich umyśle żadne ograniczenia nie istnieją. Zwykle planują kilka rzeczy naraz, ale brakuje im konsekwencji w osiąganiu...

Czytaj dalej
Nerwica natręctw, czyli zaburzenia obsesyjne-kompulsyjne
Unsplash.com

Nerwica natręctw – przyczyny, objawy, leczenie

Nerwica natręctw to potoczna nazwa zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (w skrócie nazywanych także OCD). Szacuje się, że to zaburzenie dotyka 2-3 proc. populacji.
Kamila Geodecka
09.12.2020

Nerwica natręctw należy do zaburzeń z grupy lękowej i łączy w sobie dwa główne elementy. Pierwszy z nich to kompulsja, czyli powtarzanie czynności, dzięki którym uda się wyciszyć lęk. Te zachowania często mogą przerodzić się w pewien rytuał, który nie zawsze będzie miał cokolwiek wspólnego z logiką – będzie za to dawał poczucie bezpieczeństwa. Najczęściej występujące kompulsje dotyczą m.in. liczenia, mycia, sprawdzania, potrzeby wielokrotnego upewniania się. Drugi element to obsesja, która objawia się natrętnymi myślami pojawiającymi się w głowie osoby z zaburzeniami. Najczęściej będą to obsesje dotyczące brudu, agresji czy potrzeby symetrii.  Kompulsje oraz obsesje uporczywie nawracają i sprawiają, że osoba z nerwicą natręctw będzie odczuwała coraz większy niepokój i dyskomfort w życiu. Chociaż chory może czuć, że jego działania nie mają logicznego sensu, będzie wielokrotnie wykonywał czynności, by ochronić się przed lękiem. Czytaj także:  Zaburzenia lękowe – co to takiego? Nerwica natręctw – przyczyny Podobnie jak w przypadku wielu innych zaburzeń psychicznych nerwica natręctw może mieć wiele przyczyn. Naukowcy zwracają uwagę na wpływ dziedziczenia i czynników genetycznych oraz na charakterystyczne elementy budowy i funkcjonowania mózgu. Nerwica natręctw może pojawić się także po przebyciu niektórych infekcji, np. popularnej anginy. Warto jednak wiedzieć, że wielu specjalistów uważa nerwicę natręctw za chorobę cywilizacyjną. Zwiększone tempo pracy, ciągły pośpiech i brak odpoczynku, przewlekły stres – wszystko to może być przyczyną pojawienia się zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych. Niebagatelne jest także poczucie ciągłego niedowartościowania. Gdy czujemy się gorsi od innych, zaczynamy postrzegać własne...

Czytaj dalej