5 najczęstszych przyczyn płaczu
Fotolia

5 najczęstszych przyczyn płaczu

Dlaczego płaczemy? Poznaj 5 najczęstszych powodów, które wywołują u nas łzy
Marta Wilczkowska
15.07.2014

Płacz to niemal integralna część dzieciństwa. Małe dzieci wyrażają w ten sposób nie tylko złość lub smutek, ale też głów, zmęczenie czy nudę. Z czasem jednak uczymy się inaczej wyrażać swoje potrzeby i emocje, a łzy pojawiają się z zupełnie innych powodów. Jakie są zatem najczęstsze przyczyny płaczu dorosłych? Przeczytaj!

Łzy to naturalna ochrona gałki ocznej przed wysuszeniem i zanieczyszczeniami. Oprócz "praktycznych" funkcji, pełnią jednak jeszcze inną rolę: często są sposobem wyrażenia negatywnych emocji, reakcją na nieprzyjemne sytuacje. Jakie uczucia oprócz smutku, żalu i tęsknoty najczęściej wywołują łzy?

Książę Karol nawet po rozwodzie chciał mieć ostatnie zdanie

Poznaj 5 najczęstszych przyczyn płaczu dorosłych:

1. Samotność

Człowiek z natury jest istotą towarzyską. Nawet samotnicy od czasu do czasu odczuwają potrzebę przebywania wśród ludzi. Samotność to jednak nie tylko fizyczny brak ludzi, ale także brak kogoś bliskiego, bratniej duszy. Tacy ludzie czują się często nieszczęśliwi, swój smutek i żal odreagowując właśnie łzami.

2. Frustracja i złość

Bywa, że poziom złości i bezsilności jest tak wysoki, że jedynym wentylem tak mocnych emocji jest właśnie płacz. Taki sposób odreagowania bywa skuteczny w odreagowywaniu negatywnych emocji, dlatego łzy często pojawiają się w momentach skrajnej złości czy właśnie frustracji.

3. Tęsknota

Poczucie braku towarzyszące tęsknocie bardzo często jest przyczyną łez. Dzieje się tak zarówno w przypadku tęsknoty za dawno niewidzianym ukochanym, jak i tęsknoty za bliskim, który odszedł na zawsze.

Zobacz także: Jak w końcu poradzić sobie z własnymi emocjami? Przestań udawać

4. Ulga

Gdy mija napięcie nerwowe wywołane np. długotrwałym stresem, presją czasu lub silnymi emocjami, zwykle pojawia się uczucie ulgi. Czasem poczucie odprężenia jest tak silne i gwałtowne, że wywołuje łzy. Tym bardziej, jeśli poparte jest równie gwałtownym uczuciem szczęścia, np. po zdaniu egzaminu.

5. Miłość

Fala emocji towarzysząca zakochaniu się, miłości do dziecka lub bliskich może sprawić, że w oczach dorosłych pojawiają się łzy wzruszenia. Dzieje się tak zwłaszcza w momentach gwałtownych emocji: podczas narodzin, zaręczyn, ślubu czy pierwszych miłosnych wyznań. Pozostaje życzyć wszystkim, żebyśmy jak najczęściej doświadczali pozytywnej mocy płaczu, również tego... ze śmiechu! 

 

Kochasz czytać?
Czekamy na Ciebie!

Dołącz do grupy na FB
 

Uroda Życia - czytaj dla przyjemności

Czekamy na Ciebie na FB
 

Ludzie, psychologia,
pasja - inspirujemy!

Obserwuj nas na IG
Pexels.com

Emocje. Jak wyrażać je w zdrowy sposób?

Akceptujmy wszystkie emocje, nawet te najtrudniejsze, ale nauczmy się wyrażać je w nieraniący sposób.
Sylwia Arlak
10.12.2020

Emocje bywają skomplikowane. Jaki jest najlepszy sposób na wyrażenie swoich uczuć? Czy powinnam robić i mówić wszystko, co przyjdzie mi do głowy? Czy lepiej dzielić się emocjami, czy zachować pewne uczucia dla siebie? W kwestii edukacji emocjonalnej wciąż mamy wiele do zrobienia. Dorastamy, słysząc takie zdania, jak „mężczyźni nie płaczą”, „nie denerwuj się, przecież nie jest tak źle”, „jeśli wyrażasz swoje emocje, ludzie pomyślą, że jesteś miękka” czy „nie pozwól, żeby emocje na ciebie wpływały”. Nic dziwnego, że część z nas odłącza się od swoich emocji. Stały się dla nas czymś, co tylko przeszkadza nam w codziennym życiu. Emocje: najczęstsze błędy, jakie popełniamy Co możemy zrobić, żeby emocje stały się naszymi sprzymierzeńcami i źródłem informacji o nas samych? Oto, czego należy unikać. Nie myśl, że istnieją „złe” emocje. Nie ma złych czy dobrych emocji. Emocje są częścią ludzkiej natury. Nie karzmy się za to, co odczuwamy. Kobiety często mają problem z wyrażaniem złości, a mężczyźni rzadko pozwalają sobie na płacz. Tłumimy emocje przez ograniczające, szkodliwe przekonania, które słyszałyśmy już w dzieciństwie. Nie ignoruj, nie tłum emocji Przymykanie oczu na nasze emocje nie sprawi, że znikną. Jeśli chce ci się płakać, płacz. Jeśli jesteś zdenerwowana, zamknij się w pokoju i krzycz, skacz albo idź pobiegać (zrób cokolwiek, co pozwoli ci rozładować emocje). Zagłuszając uczucia, możemy cierpieć na problemy ze snem czy z brakiem koncentracji, odczuwać dyskomfort, a nawet ból fizyczny. Nie wybuchaj Przydarzyło się to każdej z nas. Po wyjątkowo trudnym dniu w pracy wracamy późno do domu i widzimy, że nasz partner nie wyrzucił śmieci. Kończy się karczemną awanturą, a ty czujesz się...

Czytaj dalej
sposoby na złość

Jak sobie radzić z emocjami? Poznaj 8 sposobów na poradzenie sobie ze złością!

Podpowiadamy, jak walczyć z negatywnymi emocjami!
01.11.2018

Emocje towarzyszą nam każdego dnia. Dobre – budujące i wspierające, trudne – budzące strach niepokój, niepewność. Wszystkie są cenne i wszystkie są nośnikiem ważnych informacji o nas samych. Jak radzić sobie z trudnymi emocjami, jak przepracowywać przykre sytuacje, by stać się dojrzalszą i bardziej odporną na zranienia? Oto 8 sprawdzonych sposobów, które pokażą Ci, jak radzić sobie ze złością, rozczarowaniem i smutkiem. Czym są negatywne emocje? Na co dzień często towarzyszą Ci negatywne emocje? Szybko wpadasz w złość, wściekłość, nieustannie czujesz smutek, zazdrość? To normalne! Każdego dnia docierają do nas różnorodne bodźce z zewnątrz – ciężki dzień, ostra wymiana zdań z małżonkiem, niezadowolenie zmęczonego dziecka, stres w pracy. To tylko niektóre czynniki powodujące napływ negatywnych emocji. Co jednak ciekawe, współczesna psychologia coraz częściej mówi o tym, że emocji nie należy dzielić na pozytywne i negatywne i proponuje inną terminologię – zastępując negatywne emocje trudnymi emocjami. Czemu ma to służyć? Takie podejście pozwala dostrzec, że wszystkie emocje są dobre, bo wszystkie niosą cenną informację o nas samych. Smutek pozwala wyhamować w pędzie codzienności i zastanowić się nad tym, co jest dla nas szczególnie ważne. Strach ostrzega przed zagrożeniem, złość pomaga dbać o swoje granice i potrzeby. Jak reagujemy na negatywne emocje? Płacz, krzyk, awantura, ucieczka – różne reakcje towarzyszą trudnym emocjom. Wiele zależy nie tylko od sytuacji i otaczających nas czynników (np. tła i wydarzeń poprzedzających samą stresową sytuację), ale też od indywidualnych uwarunkowań np. wewnętrznej wrażliwości, czy wcześniejszych doświadczeń. Reakcje towarzyszące nam w obliczu negatywnych emocji można jednak podzielić na trzy podstawowe. Oto one: Wybuch Nie raz pewnie zdarzyło Ci się rzucić talerzem,...

Czytaj dalej
objadanie się to zaburzenie odżywiania
getty images

„Kiedy życie nam nie smakuje, zaczyna nam smakować jedzenie…” – mówi coach żywienia

Jemy dużo, słodko, bez kontroli. Nie dlatego, aby zaspokoić zwykły głód, ale raczej głód zupełnie innego rodzaju: emocji, kontaktów z ludźmi.
Joanna Derda
04.01.2019

Kładziesz dzieci spać, mąż siada do komputera, a ty idziesz do kuchni. Jest poczucie osamotnienia i… Pan Lodówka. A potem moralny kac. Znacie to? Jak sobie radzić w takich sytuacjach – rozmowa z Martą Pawłowską, coachem zdrowia. Jeść, by żyć Joanna Derda: Po co człowiekowi jedzenie? Marta Pawłowska: Żeby mógł przeżyć. Podstawowa funkcja jedzenia to funkcja fizjologiczna. Po to dany nam jest głód.   A co się stało w przeciągu stuleci, że jemy, mówiąc oględnie, nie tylko z głodu? Bo jest jeszcze apetyt. Czujemy głód i zaczynamy myśleć: a co ja bym właściwie zjadła? Na co mam ochotę? To już nie jest fizjologia. Warto rozróżnić dwa pojęcia: ochota i lubienie. Lubienie kształtuje się na kanwie nawyków.   Na przykład wiem, że lubię czekoladę... I jest dłuższe w czasie. Ochota jest chwilowa. Tu i teraz. Zachcianka. Głód, apetyt, lubienie i ochota – to wszystko sprawia, że wybieramy pokarm. Jemy więc i w pewnym momencie następuje nasycenie. Stan fizjologiczny, który mówi: jest OK, mogę przestać jeść. I wtedy powinniśmy zrobić stop.   Tak, ale często nie robimy. Bo możemy przestać jeść, ale jeszcze nie musimy. Więc jemy, bo to przyjemne. W końcu jednak pojawia się sytość. Ani kęsa więcej... Tak. Jeśli chcemy być w zgodzie z naturą, powinniśmy przestać jeść już przy nasyceniu. Centrum sytości mamy w mózgu, potrzeba ok. 20 minut, żeby mózg wysłał sygnał: przez kilka godzin niczego nie potrzebuję. Nie mamy takiego sygnału od razu – to pierwsza trudność. Jest i druga: kwestie hormonalne, które zaburzają odczucie nasycenia i sytości. Np. kortyzol, hormon, który produkujemy w stresie. Jeśli jest nadprodukcja, obraz nasycenia mamy zafałszowany. I przejadamy się. Jeśli w...

Czytaj dalej
Borderline
pexels.com/Tima Miroshnichenko

Borderline, czyli osobowość z pogranicza – przyczyny, objawy, leczenie

Borderline to najczęściej diagnozowane zaburzenie osobowości. Może się z nim zmagać nawet do 6 proc. populacji.
Kamila Geodecka
10.12.2020

Termin osobowość borderline został wprowadzony przez psychologa Robeta Knighta. Chciał on wydzielić grupę pacjentów, których zaburzenia psychiczne mieściły się pomiędzy zaburzeniami psychotycznymi (schizofrenią) a neurotycznymi  (nerwicami). W języku polskim możemy także zetknąć się z nazwą „osobowość z pogranicza” lub „osobowość typu borderline”. Czasami specjaliści używają angielskiej nazwy Borderline Personality Disorder oraz skrótu – BPD. Czym jest osobowość borderline? Zaburzenie osobowości borderline charakteryzuje się częstą zmianą emocji oraz burzliwymi i niestabilnymi relacjami z innymi ludźmi. Osoba zmagająca się z tym zaburzeniem będzie gwałtowna i impulsywna, a także będzie miała problem ze stabilnym postrzeganiem własnej osoby. W jednej chwili może być szczęśliwa i zadowolona, by zaraz poczuć smutek czy złość.  Borderline jest najczęściej diagnozowanym zaburzeniem osobowości. Specjaliści określają ją mianem osobowości naszych czasów. Szacuje się, że zaburzenie może dotykać od 1,6 do 6 proc. populacji. Ponad dwukrotnie częściej rozpoznawane jest u kobiet. Borderline – przyczyny Psychiatrzy i psychologowie wciąż nie znają dokładnej przyczyny występowania zaburzenia typu borderline. Zauważa się jednak, że ten typ zaburzeń częściej dotyka osób, które w dzieciństwie były narażone  na niekorzystne czynniki środowiskowe. Wśród nich możemy wymienić m.in. przemoc i nałogi w rodzinie, intensywne kłótnie najbliższych osób, częsta rozłąka  z bliskimi czy ciągły krytycyzm ze strony rodziców. Oprócz tego mogą to być także traumy, przez które osoba z zaburzeniem przechodziła w przeszłości, np. gwałt lub doświadczenie straty bliskiej osoby. Niektórzy psychiatrzy wskazują także na czynniki...

Czytaj dalej