Obalamy mity na temat zaburzeń lękowych i samego lęku
Adobe Stock

Obalamy mity na temat zaburzeń lękowych i samego lęku

Szacuje się, że nawet 20 proc. populacji cierpi na zaburzenia lękowe różnego typu. Wciąż jednak istnieje wiele mitów i błędnych przeświadczeń na ten temat. Swoją niewiedzą możemy nieumyślnie ranić.
Kamila Geodecka
12.03.2021

Zaburzenia lękowe dotyczą coraz większej części z nas. Nie możemy już dłużej udawać, że jest to problem marginalny. Problem, który nigdy nas nie dotknie. Jest niemal pewne, że w swoim życiu będziesz miała kontakt, być może nawet bliski, z osobami, które cierpią na zaburzenia lękowe różnego typu. To może być ktoś z twojej najbliższej rodziny, przyjaciółki i przyjaciele lub osoby, z którymi pracujesz i spotykasz się na co dzień.

Chociaż w społeczeństwie niewątpliwie rośnie świadomość dotycząca chorób i zaburzeń psychicznych, wciąż istnieje wiele mitów dotyczących lęku. Obala je psychoterapeutka doktor Barbara Markway.

Książę Karol nawet po rozwodzie chciał mieć ostatnie zdanie

Lęk jest zawsze widoczny

Przeżywanie lęku nie zawsze wygląda jak scena z kreskówki czy filmu komediowego. Ludzie nie zaczynają mdleć, dmuchać papierowej torby, machać rękami. Wiele osób przeżywających nawet silne ataki lękowe może wyglądać na bardzo spokojnych i zrelaksowanych. Czasami nawet wprawne oko psychoterapeutów nie rozpozna momentu, w którym ktoś jest w środku ataku. Wiele objawów lęku przeżywa się wewnątrz. Czasami możemy widzieć pewne symptomy lęku – na przykład rumieniec na twarzy czy potliwość – ale nawet w takich sytuacjach możemy nie połączyć ich z zaburzeniami lękowymi.

Czytaj także: Zaburzenia lękowe – poznaj rodzaje lęku i sposoby, jak go pokonać

Lęk zawsze taki sam

Wyobraźmy sobie, że ktoś mówi nam, że boi się latania i przeżył napad lęku w samolocie. Możemy pomyśleć, że w takim razie zawsze będzie odczuwał ogromny lęk w trakcie powietrznej podróży. To jednak nie jest takie oczywiste.

Zachowania ludzi mogą się znacznie od siebie różnić w zależności od dnia lub konkretnej chwili. Ktoś może bać się prowadzenia samochodu na autostradzie, ale na ogół jest w stanie poradzić sobie z tym lękiem. Dopiero w momencie, gdy na przykład warunki pogodowe są złe, sypie śnieg lub jest mgliście, taka osoba może odczuwać silny lęk. Inna zmienna to na przykład nastrój. Osoby z zaburzeniami lękowymi mogą mieć lepsze lub gorsze dni – jak my wszyscy. Dużą rolę odgrywa także… sen. Jeśli jesteśmy wyspani, prawdopodobieństwo odczuwania silnego lęku jest niższe.

Ludzi trzeba uspokajać

Gdy bliska osoba cierpi i przeżywa silne lęki, chcemy jej pomóc. Czasami instynktownie zaczynamy uspokajać, mówiąc: „Spokojnie, wszystko będzie dobrze”. Prawdopodobnie większość z nas już wie, że takie zdania nie są pomocne. Po pierwsze, po takim komentarzu osoba, która doświadcza lęku, może poczuć się niewysłuchana i niezrozumiana. Po drugie, naprawdę trudno uspokoić się na życzenie. Gdyby to było  takie proste, osoba, która właśnie cierpi, zrobiłaby to.  

Czytaj także: 5 „wsparciowych” zdań, które zupełnie nie pomagają osobom w depresji

Osoby z zaburzeniami lękowymi są słabe

Mamy przekonanie, że osoby, które cierpią na różnego rodzaju zaburzenia lękowe, są słabe, bardzo wrażliwe, łatwo je zranić itp. Może być jednak zupełnie odwrotnie! Jak mówi Barbara Markway, spora część jej pacjentów to osoby wyjątkowo silne z ogromną wolą walki. Każdego dnia wstają rano i chcą stawić czoła swoim słabościom. Robią to, na co wiele innych osób nie ma odwagi. Nie jest to oczywiście regułą, natomiast nie utożsamiajmy zaburzeń lękowych z wyjątkową wrażliwością i ogólną słabością.

Lęk to nic wielkiego

Z drugiej strony czasami uważamy, że lęki to nic wielkiego. W końcu każdy z nas czasami czuje lęk, niepokój, strach. Oczywiście! Pamiętajmy jednak o tym, że osoby z zaburzeniami lękowymi przeżywają lęki, które znacząco zmieniają ich życie. Przykładem może być tu fobia społeczna, która w sposób oczywisty wpływa na organizację codziennej rutyny, zawiązywanie relacji i utrzymywanie ich oraz ogólną jakość życia. Chyba nikt nie powie, że to błaha sprawa, prawda? 

 

Kochasz czytać?
Czekamy na Ciebie!

Dołącz do grupy na FB
 

Uroda Życia - czytaj dla przyjemności

Czekamy na Ciebie na FB
 

Ludzie, psychologia,
pasja - inspirujemy!

Obserwuj nas na IG
Zaburzenia lękowe
Adobe Stock

Zaburzenia lękowe – co to takiego?

Zaburzenia lękowe nazywane są inaczej zaburzeniami nerwicowymi. Są bardzo różnorodne, a w ich powstawaniu, rozwoju i przebiegu bardzo istotną rolę pełnią czynniki psychologiczne.
Karolina Morelowska-Siluk redakcja „Uroda Życia”
24.09.2020

Zaburzenia lękowe uznane są za choroby, diagnozuje się je i leczy.  W umiarkowanym natężeniu dotykają co dziesiątej osoby na świecie, zaś w mocnym obserwuje się u aż około 10% populacji! Nie dość, że zaburzenia lękowe same w sobie są bardzo obciążające, często występują wspólnie z innymi schorzeniami, takimi jak depresja czy uzależnienia.   Badania wskazują wyraźnie, że zaburzenia lękowe częściej diagnozowane są u kobiet niż u mężczyzn. Ciężko określić, że te dane odpowiadają stanowi faktycznemu, bowiem przekazy kulturowe sprawiają, że mężczyznom zdecydowanie trudniej jest przyznać się, że lęk ich dotyczy, przecież: mężczyzna nie płacze, nie boi się, itd. Dlatego szacuje się, że około 30% zaburzeń lękowych pozostaje nierozpoznanych. Zaburzenia lękowe są najpowszechniejszymi  zaburzeniami emocjonalnymi, „dopadają” każdego: dorosłych w różnym wieku, ale także dzieci. Niektóre zaburzenia lękowe mają podłoże genetyczne, inne związane są z konkretnymi etapami rozwoju, a jeszcze inne mogą pojawić w reakcji na konkretną, trudną sytuację życiową. Najbardziej charakterystyczne „ataki” lękowe wiążą się z poczuciem niezrozumienia, obawą przed odrzuceniem oraz krytyką, a także strachem przed podejmowaniem rozmaitych działań, często związane są też z nieuzasadnionym strachem o własne zdrowie. Objawy zaburzeń lękowych To, co może dziać się z ciałem osoby doświadczającej zaburzeń lękowych, może mieć bardzo różny przebieg w zależności od przyczyn, które ten stan wywołują. Kiedy podłożem traumatyczne doświadczenie, chory przeżywa ponownie objawy somatyczne wiążące się z danym wydarzeniem. Stany lękowe i ataki paniki wywołują ból w klatce piersiowej, zaburzenia oddechu i rytmu serca, zawroty głowy, czasem także ból brzucha, odczuwany jako...

Czytaj dalej
depresja

7 głównych typów depresji – to z nimi lekarze spotykają się najczęściej

Depresja kojarzy nam się z obniżonym nastrojem, poczuciem pustki oraz brakiem sił psychicznych. Rzadko jednak myślimy o tym, jakie są konkretne rodzaje depresji.
Kamila Geodecka
23.11.2020

Depresja już oficjalnie została zaliczona do jednej z chorób cywilizacyjnych. Chociaż świadomość na jej temat wzrasta, wciąż wydaje się, że wiemy o niej za mało. Przez to nie zawsze potrafimy pomóc bliskiej nam osobie, która choruje na depresję. O czym między innymi warto wiedzieć? O tym, że mamy kilka rodzajów depresji, które mogą charakteryzować się różnymi objawami i pojawiać się w różnych okresach. Objawy mogą trwać dłużej lub krócej, a także mogą charakteryzować się  różnym nasileniem. Każdy z typów depresji wymaga innego planu działania ustalonego przez lekarza i psychoterapeutę. Depresja duża Czasami możemy usłyszeć o depresji klinicznej, którą lekarze nazywają ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi, depresją endogenną lub dużą depresją. Zazwyczaj podstawą tego schorzenia są zmiany organiczne, czyli m.in. zaburzenia hormonalne, niedobór serotoniny czy zmiany neurologiczne. Pacjenci z dużą depresją mają obniżony nastój, brak chęci do życia, odczuwają przygnębienie oraz permanentny smutek. Często zauważalne jest także zobojętnienie na kontakty społeczne. Niestety w tym rodzaju depresji pojawiają się także myśli i próby samobójcze. W przypadku depresji endogennej konieczne jest rozpoczęcie farmakoterapii, którą najlepiej wspierać psychoterapią. Depresja sezonowa Depresja sezonowa pojawia się cyklicznie, zazwyczaj w okresie jesienno-zimowym. Jest to reakcja organizmu na niedobór światła słonecznego. Najczęściej objawia się obniżonym nastrojem, poczuciem melancholii, spadkiem energii oraz dużą sennością. Niekiedy może pojawić się także przyrost masy ciała. Chociaż depresja sezonowa może sama minąć wraz z nadejściem wiosny, jej objawów nie można bagatelizować. Dla własnego komfortu warto...

Czytaj dalej
Jak rozpoznać zaburzenia lękowe?
iStock

Zaburzenia lękowe – poznaj rodzaje lęku i sposoby, jak go pokonać

Zaburzenia lękowe są jednymi z najczęściej występujących zaburzeń psychicznych. Częściej dotykają kobiet niż mężczyzn, występują zarówno u dorosłych, jak i u dzieci.
Karolina Morelowska-Siluk
19.11.2020

Lęk to stan emocjonalny pojawiający się w życiu codziennym. Jest całkowicie naturalną reakcją na stresujące sytuacje, na niebezpieczeństwo. Gdybyśmy go nie odczuwali, nasz gatunek już dawno by nie istniał. Jednak u niektórych osób stan niepokoju jest bardzo nasilony, utrzymuje się długo, nawet wtedy, gdy zagrożenie, czy stresująca sytuacja dawno minęły. Taki rodzaj lęku może stać się poważnym problemem uniemożliwiającym radzenie sobie z codziennymi sprawami i wręcz sparaliżować nasze życie. Wtedy staje się zaburzeniem. Wpływa on na jakość naszego życia i jest źródłem psychicznego cierpienia. Wtedy mówimy o zaburzeniach lękowych . Skąd się biorą zaburzenia lękowe? Nadmierny lęk jest zwykle kombinacją różnych czynników. Zaliczają się do nich m.in. zaburzenia psychiczne występujące w rodzinie, które mogą stanowić predyspozycję do zaburzeń lękowych. Innym czynnikiem są stresujące wydarzenia, których doświadczamy, np: rozwód, utrata pracy, ciąża i narodziny dziecka, śmierć bliskiej osoby, doświadczanie przemocy słownej, seksualnej, fizycznej czy emocjonalnej, a także problemy ze zdrowiem fizycznym. Najczęstszymi chorobami psychosomatycznymi wyzwalającymi lęk są problemy hormonalne, cukrzyca, astma, choroby serca. Czytaj także: Czy jesteś osobą wysoko wrażliwą (WWO)? Zadaj sobie kilka pytań Rodzaje zaburzeń lękowych Zaburzeń lękowych jest wiele, co więcej ludzie mogą jednocześnie doświadczać więcej niż jednego rodzaju lęku. Fobia społeczna Osoby z fobią społeczną odczuwają silny lęk, gdy narażone są na uczestniczenie w jakichkolwiek interakcjach społecznych.  Obawiają się potencjalnej krytyki, zawstydzenia czy upokorzenia, nawet w przypadku sytuacji takich jak przemawianie, jedzenie w miejscu publicznym czy inicjowanie rozmowy. Obawom tym zwykle towarzyszy...

Czytaj dalej
Nerwica natręctw, czyli zaburzenia obsesyjne-kompulsyjne
Unsplash.com

Nerwica natręctw – przyczyny, objawy, leczenie

Nerwica natręctw to potoczna nazwa zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (w skrócie nazywanych także OCD). Szacuje się, że to zaburzenie dotyka 2-3 proc. populacji.
Kamila Geodecka
09.12.2020

Nerwica natręctw należy do zaburzeń z grupy lękowej i łączy w sobie dwa główne elementy. Pierwszy z nich to kompulsja, czyli powtarzanie czynności, dzięki którym uda się wyciszyć lęk. Te zachowania często mogą przerodzić się w pewien rytuał, który nie zawsze będzie miał cokolwiek wspólnego z logiką – będzie za to dawał poczucie bezpieczeństwa. Najczęściej występujące kompulsje dotyczą m.in. liczenia, mycia, sprawdzania, potrzeby wielokrotnego upewniania się. Drugi element to obsesja, która objawia się natrętnymi myślami pojawiającymi się w głowie osoby z zaburzeniami. Najczęściej będą to obsesje dotyczące brudu, agresji czy potrzeby symetrii.  Kompulsje oraz obsesje uporczywie nawracają i sprawiają, że osoba z nerwicą natręctw będzie odczuwała coraz większy niepokój i dyskomfort w życiu. Chociaż chory może czuć, że jego działania nie mają logicznego sensu, będzie wielokrotnie wykonywał czynności, by ochronić się przed lękiem. Czytaj także:  Zaburzenia lękowe – co to takiego? Nerwica natręctw – przyczyny Podobnie jak w przypadku wielu innych zaburzeń psychicznych nerwica natręctw może mieć wiele przyczyn. Naukowcy zwracają uwagę na wpływ dziedziczenia i czynników genetycznych oraz na charakterystyczne elementy budowy i funkcjonowania mózgu. Nerwica natręctw może pojawić się także po przebyciu niektórych infekcji, np. popularnej anginy. Warto jednak wiedzieć, że wielu specjalistów uważa nerwicę natręctw za chorobę cywilizacyjną. Zwiększone tempo pracy, ciągły pośpiech i brak odpoczynku, przewlekły stres – wszystko to może być przyczyną pojawienia się zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych. Niebagatelne jest także poczucie ciągłego niedowartościowania. Gdy czujemy się gorsi od innych, zaczynamy postrzegać własne...

Czytaj dalej