To była miłość aż po grób – Linda i Paul McCartney z The Beatles
PAP/Photoshot

To była miłość aż po grób – Linda i Paul McCartney z The Beatles

Przez blisko 30 lat ani jednej nocy nie spędzili osobno. Byli zupełnie różni, ale udało im się jak rzadko której parze. Linda i Paul McCartney byli małżeństwem właściwie doskonałym.
Maria Fedro-Boniecka
03.11.2020

Koledzy McCartneya śmiali się, że bierze za żonę mało seksowną Amerykankę. Ale to Linda wyprowadziła go z depresji, gdy po rozpadzie Beatlesów czuł się bezużyteczny, pił i nie miał żadnego pomysłu na życie. Byli inni. Ona kochała pustynię, łąki i zwierzęta. On uwielbiał miasto i imprezy. A jednak udało się im jak rzadko której parze. Linda i Paul McCartney przeżyli ze sobą blisko 30 lat.

„To musiała być magia / Wieczorem, gdy się poznaliśmy / Jeślibym cię nie zatrzymał / Zawsze bym tego żałował / Kilka minut później / Byłabyś już za drzwiami / Ja byłbym samotny / już na zawsze”, śpiewał Paul McCartney o ich pierwszym spotkaniu w piosence „Magic” z płyty „Driving Rain” wydanej niedługo po śmierci Lindy w 1998 roku. I z pewnością tak myślał z perspektywy niemal 30 wspólnie przeżytych lat. Intensywnych lat, w czasie których podobno nawet jednej nocy nie spędzili osobno. Czy istniało drugie takie małżeństwo?

Prywatka u „The Beatles"

Poznali się wiosną 1967 roku w londyńskim nocnym klubie Bag O’Nails, ale wtedy ani Lindzie, ani Paulowi ten wieczór nie wydał się szczególnie magiczny. 28-letnia amerykańska fotografka Linda Eastman przyleciała do Londynu na premierę płyty Beatlesów „Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band”. Kilka dni przed konferencją wypatrzyła Paula w klubie, gdzie bawiła się ze znajomymi. On ją też zauważył. Gdy zmierzała już do wyjścia, zagrodził jej drogę i powiedział: „Cześć, jestem Paul McCartney. Wychodzisz już? Może chciałabyś do nas dołączyć, idziemy dalej się bawić”. Linda odparła, że wie, kim jest, i chętnie dołączy. Spotkali się jeszcze na premierze płyty i przyjęciu wydanym z tej okazji. Zamienili kilka zdań. Potem Linda wróciła do Nowego Jorku.

Trudno uwierzyć, że ich pierwsze spotkanie wywołało w Paulu falę gorących uczuć. Uwielbiał otaczać się kobietami. W tamtym czasie miał oficjalną dziewczynę, młodziutką aktorkę Jane Asher, oraz kilka nieoficjalnych kochanek. Był przy tym sztywniakiem, który lubił narzucać zasady. Dziewczyny, zazwyczaj blondynki w stylu Brigitte Bardot, miały być dopełnieniem wizerunku najbardziej fantastycznego faceta na świecie. Dyktował im, jak powinny się ubierać, malować, czesać i z kim spotykać. Jane miała arystokratyczne pochodzenie, co dodatkowo imponowało Paulowi. Spędzali weekendy w posiadłościach bogaczy, popijali herbatkę i spotykali się z elitą. Chłopak z robotniczej rodziny wszedł do świata znanego mu jedynie z książek.

Linda była wolnym ptakiem

Na Lindzie towarzystwo czy kariera nie robiły wielkiego wrażenia. Była wolnym ptakiem. Pochodziła z zamożnej żydowskiej rodziny. Jej ojciec, Lee Eastman, był szanowanym prawnikiem artystów. Ale ona nie zamierzała iść w jego ślady. Miała w nosie dobrą uczelnię, wolała jechać do koledżu do dalekiej Arizony, gdzie były konie i pustynia. Nie było nic wspanialszego od galopowania przez pustkowia. Poznała tam studenta geologii Josepha Melville’a See Jr. i zaszła z nim w ciążę. Pobrali się, urodziła się Heather. Małżeństwo przetrwało półtora roku. Linda wróciła do Nowego Jorku. Szybko weszła w świat mediów. W 1965 roku poznała młodego fotografa Davida Daltona. Chciała robić zdjęcia, a on zgodził się nauczyć ją warsztatu. Zostali kochankami. Dobrze się bawiła, a jako fotografka najlepiej czuła się wśród muzyków. Miała dobre podejście, rockmani jej słuchali, fascynowała ich, choć nie była klasyczną pięknością. Uwodziła ich bezpośrednim stylem pracy. „Wszyscy chcieli z nią się przespać! – mówił Dalton – Naprawdę, wszyscy się nakręcili! Pomyślałem sobie: jest niezła, będzie robiła dobre zdjęcia”. Na długiej liście jej jednodniowych romansów znaleźli się Mick Jagger i Jim Morrison.

linda paul
Fot. Getty Images

To jest McCartney!

Po raz drugi Linda i Paul spotkali się w maju rok później w Nowym Jorku. Lennon i McCartney przyjechali promować nowy biznes Beatlesów – wytwórnię płytową Apple Records. Podczas jednej z konferencji prasowych Paul wypatrzył znajomą twarz – blondynkę, niespecjalnie seksowną, ale smukłą, o pięknych dłoniach i ciężkich powiekach. To była Linda. Poprosił ją o numer telefonu. Wyrwała czek z książeczki i zapisała. Przed powrotem do Anglii zdążyli wybrać się na przejażdżkę limuzyną. W czerwcu Paul znowu był Stanach, tym razem w Los Angeles. Zadzwonił pod numer z czeku i zostawił wiadomość, że zaprasza. Przyjechała i bez długich wstępów poszli do łóżka.

Linda wróciła do Nowego Jorku zakochana. Paul miotał się między imprezami, narkotykami, panienkami, kłótniami i pracą. Czuł się samotny. „Przyjedź do Londynu, żeby pobyć tu ze mną”, poprosił Lindę. Miała wszystko rzucić, zostawić córkę i jechać? „A jak tam pojadę i będę częścią haremu?”, pytała wieloletniego przyjaciela Danny’ego Fieldsa. „Czy ty żartujesz? To jest Paul McCartney! To najpiękniejszy facet na świecie! Wynoś się stąd!”, usłyszała.

Paul pracował, więc z lotniska odebrał ją szofer. Gdy Linda przekroczyła próg ogromnego domu McCartneya, zastała pobalangowy smród i bałagan. Lodówka świeciła pustkami, a kudłaty pies skulony w kącie wyglądał na głodnego. Zakasała rękawy, kazała zrobić zakupy, przywróciła porządek. Przyrządziła obiad. Uwielbiała gotować, mogła w kuchni spędzać długie godziny nad coraz to wymyślniejszymi daniami. Była zagorzałą wegetarianką, czym szybko zaraziła Paula. Dobrze się czuli ze sobą. Palili trawę – ten nałóg towarzyszył im całe wspólne życie – zwiedzali miasto, kochali się, jedli i dużo się śmiali. Paul przy Lindzie był sobą, nie musiał niczego udawać.

Niemodna Amerykanka i narodowy skarb

Fanki wystające pod domem McCartneya nie podzielały ich szczęścia. Życzyły Lindzie jak najgorzej. Tabloidy z kolei rozpisywały się o „niemodnej Amerykance” kręcącej się koło ich narodowego skarbu. „Twoja mama rzeczywiście inaczej się ubierała. Lubiła się odróżniać. Gdy ktoś zwracał mi uwagę: »Linda ma na nogach skarpetki nie od pary«, odpowiadałem: »Myślisz, że ona o tym nie wie?«”, powie McCartney w filmie nakręconym przez ich najstarszą córkę Mary.

Uciekli do Nowego Jorku. To był cudowny beztroski czas. Mieszkali z Heather w małym mieszkaniu Lindy na Manhattanie. Paul zapuścił brodę, ubierał się na pchlich targach. Nikt go nie rozpoznawał. Na chwilę stali się zwykłą parą zakochanych. Jeździli metrem, łazili po muzeach, kawiarniach. Spędzali czas z Heather, którą Paul bardzo pokochał – później oficjalnie zaadoptował. Gdy kiedyś przechodzili koło buddyjskiej świątyni, Paul złapał Lindę za ręce i powiedział: „Pobierzmy się! Tu i teraz”. Linda się roześmiała i pokręciła głową. „Właśnie się rozwiodłam. Lubię moją niezależność”. Ale od tamtej pory już się nie rozstawali. Do Londynu wrócili z Heather. Potem pojechali na wakacje do Portugalii. Linda zaszła w ciążę. Pobrali się w marcu 1969 roku w londyńskim urzędzie stanu cywilnego. To miał być cichy ślub. Nie zaprosili nawet Beatlesów. Ale paparazzi ich przechytrzyli. Przed urzędem czekał tłum fotoreporterów i rozhisteryzowanych zawiedzionych fanek. Stało się: Amerykanka ukradła im idola.

Paul i Linda na swoim rancho z córkami Heather, Stellą i Mary, 1976 rok
Fot. Agencja Forum

Dzielna żona, partnerka we wszystkim

Paul nie trzeźwiał. Nie mył się. Nie jadł. Nie odzywał. Linda sprzątała po nim puste butelki po whisky porozrzucane po ich domu na odludziu w Szkocji. Mieli tu wieść sielskie życie blisko natury z córeczkami – w sierpniu 1969 roku przyszła na świat Mary – z końmi, owcami i psami. Ale odejście Johna Lennona i rozpad Beatlesów rozłożył McCartneya na łopatki. „Czułem się bezużyteczny, niepotrzebny. Tylko chlałem”, wyznał lata później. Linda miała dość. Kazała mu się otrząsnąć, wykąpać i zabrać do roboty. „Dom czeka na wykończenie, to jedno, jesteś znakomitym muzykiem i nie możesz marnować talentu, to drugie!”, krzyczała. Wyrwała go z marazmu. Paul zaczął komponować, Linda gotowała, robiła zdjęcia, jeździli konno i budowali dom.

„Potrzebuję partnera, będziesz ze mną grać”, oświadczył pewnego dnia żonie. „Nie jestem muzykiem, nie śpiewam, nie gram na żadnym instrumencie”, broniła się. Ale krótko. Uczył ją. Nagrali wspólną płytę. Potem została klawiszowcem w ich nowym zespole Wings i śpiewała drugi głos. Dobrze się bawiła na scenie, lubiła atmosferę koncertów, ale też musiała znosić bezlitosną krytykę, że fałszuje, że nie ma talentu. Z natury była cicha, ale gdy się wkurzyła, potrafiła odpalić: „Krytykują mnie, a nawet mnie nie znają. Muzyka to wielka zabawa. I dobrze się bawię”. Paul potrafił się na nią wściekać w czasie prób, ale publicznie zawsze jej bronił: „Moja wspaniała żona jest moją inspiracją, potrzebuję jej na scenie, jest świetna, bez niej nie byłoby Wingsów”. Nieważne, że Linda była kiepskim muzykiem, liczyło się, że wszystko robili wspólnie. Linda zastąpiła Paulowi Johna Lennona. Była nie tylko najcudowniejszą żoną i kochanką, ale też jedyną przyjaciółką i współpracowniczką. Urodziła im się kolejna córka Stella, a kilka lat później wymarzony syn James. W trasę jeździli całą rodziną. Wracali do domu zmordowani. Zamieszkali na farmie w Sussex nad kanałem La Manche, gdzie wiedli zwyczajne życie. Nie zatrudniali armii służących, mieli jedną i tę samą gosposię przez lata. Dzieci chodziły do państwowej szkoły. Nie różniły się od rówieśników poza tym, że więcej podróżowały.

Gdy pod koniec lat 70. rozpadł się pierwszy skład „Wingsów", Paul zdał sobie sprawę, że nie wygra z „The Clash" czy „Sex Pistols". Przestał być liderem popkultury. Ale czuł się uzależniony od sceny, więc zatrudniali nowych muzyków i nadal jeździli w trasy. Linda była już tym nieco znużona,zaczęła realizować swoje marzenia: pisała książki kucharskie, robiła zdjęcia i angażowała się w obronę praw zwierząt. „Nie jem niczego, co ma twarz”, mówiła publicznie. A także: „Jeśli rzeźnie miałyby szklane ściany, cały świat przeszedłby na wegetarianizm”. Została najsłynniejszą wegetarianką na świecie. Paul z dumą jej kibicował.

8 grudnia 1995 roku zdiagnozowano u Lindy raka piersi. Najpierw miał to być niegroźny guz. Szybko jednak okazał się nie taki łagodny i konieczna była chemioterapia. Nastąpiły przerzuty. Paul z każdym dniem tracił Lindę. Nie odstępował jej na krok. „Jesteś najpiękniejszą kobietą na świecie”, mówił, gdy ścięła włosy króciutko. W marcu 1998 roku polecieli jeszcze do Paryża na pokaz kolekcji Stelli. Po powrocie Linda zdecydowała, że chce jechać na ukochane ranczo do Arizony. Ranki spędzali tam na przejażdżkach konnych po pustyni. Dni z dziećmi w ogrodzie. 16 kwietnia Linda nie miała już siły, by wstać z łóżka. Paul czuwał przy niej cały dzień i noc. Nazajutrz podobno zdążył jej jeszcze wyszeptać do ucha: „Siedzisz na swoim ukochanym koniu appaloosa, jest piękny wiosenny dzień, jedziemy sobie przez las. Wszędzie kwitną dzwonki i niebo jest czyste i niebieskie”.-

W tekście wykorzystano książki: „Paul McCartney. Życie” Petera Carlina (tłum. Piotr Metz, wyd. Axis Mundi) i „McCartney w rozmowach” Paula du Noyer (tłum. Maciej Studencki, wyd. Bukowy Las).

Tekst ukazał się w miesięczniku „Uroda Życia” 6/2017

 

Kochasz czytać?
Czekamy na Ciebie!

Dołącz do grupy na FB
 

Uroda Życia - czytaj dla przyjemności

Czekamy na Ciebie na FB
 

Ludzie, psychologia,
pasja - inspirujemy!

Obserwuj nas na IG
East News

Catherine Zeta-Jones i Michael Douglas: razem mimo wszystko 

W Hollywood nie ma miejsca na prawdziwą miłość? Catherine Zeta-Jones i Michael Douglas, małżeństwo z 20-letnim stażem, udowadniają, że to bzdura.
Sylwia Arlak
02.11.2020

Gdy poznali się, w 1998 roku na festiwalu filmowym w Deauville, nic nie wskazywało na to, że staną się jedną z najgorętszych par z najdłuższym stażem w Hollywood. Catherine Zeta-Jones promowała swój pierwszy ważny amerykański film — „Maskę Zorro”. Michael Douglas wystąpił właśnie w „Morderstwie doskonałym”.  Z Oscarem i takimi filmowymi hitami na koncie, jak „Nagi instynkt” i „Fatalne zauroczenie” był już wtedy wielką gwiazdą. W środowisku miał opinię imprezowicza i amanta, który nie odpuści żadnej pięknej kobiecie. W wydanej w 2012 roku autobiografii Douglas przyznał, że przez długi czas zmagał się z uzależnieniem od seksu i alkoholu. Trudne początki hollywoodzkiej pary „Powiedziano mi, że Michael chce mnie poznać. Byłam zdenerwowana, bo nie miałam pojęcia, o co może mu chodzić” — wspominała Zeta-Jones u Larry’ego Kinga.  W programie „Jonathan Ross Show” Douglas przyznał, że dla niego była to miłość od pierwszego wejrzenia. Podczas pierwszej randki nie zaprezentował się jednak od najlepszej strony. Zaprosił Catherine do baru, a pół godziny później, kiedy sączyli pierwszego drinka, odparł: „Wiesz co? Będę ojcem twoich dzieci”. „Po prostu to schrzaniłem” — przyznał po latach. Reakcja aktorki nie była zbyt entuzjastyczna. „Wiesz co, słyszałam już o tobie to i owo. Myślę, że nadszedł czas, by powiedzieć sobie do widzenia” — cytował w późniejszych wywiadach jej odpowiedź. Jak wspominał, aktorka miała wylecieć z miasta następnego dnia. Ale on nie zamierzał się poddać. Przyniósł jej kwiaty i przeprosił za swoje zachowanie. Podziałało, ale daleko jeszcze było do happy endu. Przez dziewięć kolejnych miesięcy rozmawiali przez telefon i umawiali się na romantyczne randki....

Czytaj dalej
Borys Szyc
Zuza Krajewska/Warsaw Creatives z sesji dla „Vivy!”

Borys Szyc o „Królu”, Radziwiłku i facetach, którzy pogubili się w życiu [WYWIAD]

Borys Szyc to jeden z najlepszych i najbardziej znanych polskich aktorów, jednak tak samo jak jego role, podziw budzi jego determinacja w walce z alkoholizmem. Od lat wspiera go w niej jego żona Justyna Nagłowska. Od 6 listopada możemy zobaczyć go w kolejnej roli, psychopaty Radziwiłka w serialu „Król” na podstawie powieści Szczepana Twardocha.
Anna Zaleska
06.11.2020

Do czterdziestki w męskiej głowie wieje wiatr, który nie pozwala się skupić. Dopiero potem przychodzi moment, gdy można zebrać do kupy wszystkie potknięcia i wypadki, by wyciągnąć z nich wnioski”, mówi Borys Szyc, trzeźwy alkoholik, aktor, ojciec i mąż.  Anna Zaleska: To musi być duża przyjemność zagrać w ekranizacji tak barwnej powieści jak „Król”. Choćby i psychopatę. Borysz Szyc: Czekałem na ten serial długo i z ekscytacją. Właściwie od momentu, gdy zacząłem czytać powieść Szczepana Twardocha. Ona jest tak filmowa, że w głowie od razu pojawiały mi się kadry. A kiedy ogłoszono, że będzie ekranizowana, dodatkowo ucieszyłem się, słysząc, że serial wyreżyseruje Janek Matuszyński, a wyprodukuje Aurum Film, czyli ekipa, która robiła „Ostatnią rodzinę”. Do tego Szczepan zgodził się wziąć udział w pracach nad scenariuszem.  Jeśli serial będą oglądać fani książki, dla nich to też będzie gratka, bo trochę różni się od książki. Pojawiają się nowe smaczki, nowe postaci. Do granego przeze mnie Radziwiłka też sporo zostało dopisane. Radziwiłek to sadysta, psychopata i zdrajca. Podobno w każdej postaci można znaleźć coś pozytywnego, ale w nim naprawdę niełatwo. To taka trudna do określenia kanalia, bo składa się z kilku osób naraz. Począwszy od tego, jakim językiem się posługuje. Składnia jakby niemiecka, mnóstwo rusycyzmów, do tego sporo żydłaczenia. Radziwiłek miksuje wszystko, czego w życiu liznął, miesza style i powstaje z tego wybuchowa mieszanka. Poza tym ma – by powiedzieć elegancko – problemy z moralnością. W zasadzie moralności nie posiada. Maja Komorowska kiedyś powiedziała nam na zajęciach, że gdybyśmy patrzyli z daleka na człowieka cierpiącego, jak się potyka, robi dziwną figurę i upada, a patrzylibyśmy, nie...

Czytaj dalej
Józef Piłsudski
Wikipedia

Aleksandra Szczerbińska na ślub z Józefem Piłsudskim czekała 15 lat

Towarzyszka Ola była zdania, że czas rewolucji to nie najlepszy moment na miłość. Jednak Józefowi Piłsudskiemu nie potrafiła odmówić, choć dobrze wiedziała, że jest żonaty.
Sylwia Arlak
01.11.2020

Konsekwentnie nie zgadzała się, kiedy koledzy chcieli ją odprowadzić do domu po wiecach pepesowskich czy podczas spaceru potrzymać za rękę. „To nie jest dobry czas na takie sprawy” — mówiła. Podczas jednego ze spotkań partyjnych w maju 1906 roku Aleksandra Szczerbińska poznała Józefa Piłsudskiego. Początkowo nie była nim zainteresowana jako mężczyzną. Owszem, widziała w nim nieustraszonego działacza, bojownika i wielkiego patriotę, ale wydawał jej się nudny. Poza tym wiedziała, że „Ziuk” ma żonę. Szczerbińska i Piłsudski: miłość od setnego wejrzenia Ich pierwsza rozmowa trwała około godziny. Piłsudski, znany już wtedy działacz przyjechał do Warszawy szukać chętnych do jego krakowskiej szkoły bojowej. Zamiast romantycznych gestów i zalotnych spojrzeń, skupili się głównie na liczeniu sztuk broni. „Gdy wracam myślami do tego pierwszego spotkania, widzę, że wówczas i długi jeszcze czas potem, patrzyłam na mego przyszłego męża, jak na przywódcę organizacji, a nie jak na człowieka, któremu może być dostępne tak ludzkie uczucie jak miłość. Ani przez głowę wtedy mi nie przeszło, żebym go mogła kiedyś pokochać i on mnie” — napisała później Szczerbińska w pamiętniku, dodając: „Żywo stoi mi w pamięci ten obraz, gdy w wiosenne popołudnie staliśmy wśród kilku karabinów, między koszami z browningami, mauzerami i amunicją, a ja myślałam, że oto widzę człowieka, którego Syberia złamać nie zdołała” — wspominała po latach ich pierwsze spotkanie. Czytaj też:   Katarzyna Miller: „Romantyczna miłość jest tylko na chwilę, jeśli w nią wierzycie, przegracie” W lipcu 1906 roku spotkali się po raz drugi. Oboje jechali pociągiem w partyjnych sprawach. Podróż z Krakowa do Zakopanego...

Czytaj dalej
Katarzyna Miller o miłości
iStock

„Nie bój się kochać, ale rób to nie sercem, tylko głową” – mówi Katarzyna Miller, psychoterapeutka

„Chciałabym, żebyśmy od dziecka uczyli się o psyche, o traktowaniu siebie nawzajem i mówili, co to są myśli, a co uczucia i jak z nimi postępować. I z tego zdawali maturę” – mówi Katarzyna Miller.
Anna Bimer
01.11.2020

Według znanej psychoterapeutki, Katarzyny Miller, żyjemy iluzją miłości, która nas uleczy, uskrzydli, wszystko nam zrekompensuje i załatwi. Szukamy ideału, który naprawi nas samych, bo jesteśmy niedokochani. „Zastanawiamy się, co nam ktoś da, zamiast dawać z siebie i pracować nad tym jednym z najważniejszych uczuć w życiu” – mówią: psycholożka i psychoterapeutka Katarzyna Miller. Anna Bimer: Czy można sobie wyobrazić wprowadzenie pigułki antymiłosnej? Katarzyna Miller: Takiej dzień po... na wypadek zakochania? Raczej jako lek na złamane serce. Nie, no skąd! Miłość to najważniejszy poza zdrowiem dar w życiu człowieka, prawda? Nie. Raczej największe marzenie i jednocześnie iluzja, że to najważniejsza rzecz w życiu. Słucham? „Kochać, jak to łatwo powiedzieć”... Powiedzieć! Ludzie ciągle się na miłość powołują albo się nią tłumaczą, usprawiedliwiają i marzą o niej. A zwykle mylą z innymi emocjami. Ale dążą do niej i  traktują jako najważniejszą zdobycz we wszechświecie. Niesłusznie. Przecież najważniejsze jest samo życie i zaspokojenie wszystkich bazowych potrzeb, żeby człowiek miał gdzie mieszkać, żeby nie marzł, żeby nie był głodny, żeby do kogoś przynależał Otóż właśnie. Miałam na myśli kogoś, kto się zaopiekuje, jak matka. W tym znaczeniu miłość należy do potrzeb bazowych. Natomiast ta, która się kojarzy najczęściej jako męsko-damska albo homoseksualna – ona jest luksusem. Trudno osiągalnym. Wielu ludzi jej nie doświadczy np. na skutek złych wcześniejszych doświadczeń, mam na myśli dzieci z  trudnych rodzin. One się zakochują, ale na zasadzie wpadania w ciemną dziurę, głównie dlatego, że ktoś w ogóle je zauważył i zechciał podać rękę. Mamy bardzo dużo niedokochania w rodzinie, często o...

Czytaj dalej